Żydowski Mesjasz, czy chrzecijański Bóg??
Kontrowersyjny, lecz interesujšcy artykuł Ricka Richardsona próbujšcy przybliżyć nam żydowskš i talmudycznš koncepcję Mesjasza, jakże różnš od współczenie akceptowanej w Chrzecijaństwie.
Wielu chrzecijan nie rozumie, że głównš różnicš między chrzecijanami a żydami nie jest pytanie KTO jest Mesjaszem, raczej jest to pytanie CZYM jest Mesjasz. Kiedy prosimy Żydów aby "przyjęli Jezusa" nie prosimy ich aby przyjęli żydowskiego Mesjasza, raczej prosimy ich, aby przyjęli chrzecijańskiego Boga. Dlaczego tak jest, że Chrzecijanie i Żydzi majš tak różne poglšdy na to CZYM jest Mesjasz? Jeżeli jest to podstawowa różnica pomiędzy nami, to powinno mieć sens zbadanie żydowskiej koncepcji Mesjasza i odkrycie KIEDY i DLACZEGO poglšd o boskoci Mesjasza stał się odmienny w chrzecijaństwie. Musimy postawić pytanie: Czy pierwotni wierzšcy mieli tš samš koncepcję Mesjasza jak współczesne chrzecijaństwo?
Szema
Szema jest często nazywana "żydowskim wyznaniem wiary" ponieważ zaczyna się najbardziej podstawowš żydowskš koncepcjš "Słuchaj, o Izraelu, PAN nasz Bóg, PAN jest jeden".
Przynajmniej od czasów Ezdrasza, Żydzi mówiš tę modlitwę, która zawiera trzy fragmenty Tory (5M 6:4-9 5M 11:13-21 4M 15:37-41). Modlitwa ta jest mówiona od dwóch do czterech razy dziennie. Niektórzy przypuszczajš, że była to modlitwa recytowana przez Daniela, z powodu której został wrzucony do lwiej jamy. Jest istotne, że Miszna pozwala wypowiadać jš w każdym języku (nie tylko w hebrajskim) (M Sof 7:1). To jest również modlitwa, którš wielu Żydów mówi stawiajšc czoła mierci z ršk przeladowców, włšczajšc wielu, którzy poszli do komór gazowych Nazistowskich Niemiec w czasie Drugiej Wojny wiatowej. Rabbi Akiba, mędrzec z drugiego wieku naszej ery, zmarły na skutek tortur Rzymian z powodu swego poparcia buntu Bar Kochby, był jednym z najbardziej znanych męczenników, który umarł z Szema na ustach.
Zapisy Talmudu
"Kiedy Akiwa był torturowany, nastał czas na wypowiedzenie porannej Szema. Wypowiedział jš i umiechnšł się. Oficer rzymski zawołał: 'Starcze, jeste czarownikiem (poniewaz Akiwa pozostawał niepomny na tortury), że miejesz się poród swego cierpienia?'. 'Nie' odpowiedział Akiwa, 'Ale przez całe moje życie, kiedy wypowiadałem słowa:'Będziesz miłował PANA, twego Boga z całego swego serca, z całej swej duszy i z całego swego mienia, smuciłem się, gdyż mylałem: kiedy będę mógł wypełnić to przykazanie? Miłowałem Boga całym swoim sercem i z całego swego mienia, ale miłować go z całej swej duszy (życia), nie wiedziałem, czy będę mógł to wypełnić! Teraz kiedy oddaję swoje życie, i kiedy godzina recytacji Szema nadeszła i moje postanowienie pozostaje trwałym, nie powinienem się radować?'. Kiedy to powiedział, jego dusza odeszła"
Ta częć Pisma była głęboko zakorzeniona w życiu Żydów pierwszego wieku, i cišgle takš pozostaje. Opisuje ona zasadniczo zachowujšcego Torę Żyda, i to czego się od niego oczekuje. Aby odnieć się do tej częci Pisma, potrzebujesz wypowiedzieć tylko pierwsze słowo: Szema, i jest zrozumiałe do czego się odnosisz. Kiedy jednak Jeszua był pytany jakie jest największe przykazanie, poszedł wiele dalej niż danie pierwszego słowa. Nie zostawił żadnej wštpliwoci o czym mówił.
Mk.12:28-31
I przystšpił jeden z uczonych w Pimie, który słyszał, jak oni rozprawiali, a wiedzšc, że dobrze im odpowiedział, zapytał go: Które przykazanie jest pierwsze ze wszystkich? (29) Jezus odpowiedział: Pierwsze przykazanie jest to: Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest. (Szema Izrael, Adonai eloheinu, Adonai echad). (30) Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myli swojej, i z całej siły swojej.(31) A drugie jest to: Będziesz miłował bliniego swego jak siebie samego. Innego przykazania, większego ponad te, nie masz.
Jeszua wypowiedział główne wyznanie wiary żydowskiej i podkrelił monoteizm jako priorytet wiary. Mesjasz nigdy nie jest mylony z Bogiem i NIGDY nie jest uznawany za Boga. W relacjach Nowego Testamentu pierwszych wierzšcych, znajdziesz wiele nieporozumień w kwestii przyłšczenia i nawrócenia Pogan. Znajdziesz dyskusje odnonie wielu innych kwestii. Jednak nie znajdziesz debaty odnonie bóstwa Jeszui. Dlaczego? Powodem tej oczywistej nieobecnoci dyskusji w tym temacie jest to, że nie był to poglšd utrzymywany przez pierwszych wierzšcych. Jeli wiara pierwszych wierzšcych włšczałaby boskoć Jeszui, strony Nowego Testamentu powinny być wypełnione historiami konfliktów odnonie takiej wiary. Pierwsi uczniowie historycznie nie zajmowali pozycji twierdzšcej, że Mesjasz był Bogiem. Czy to jest to, KTO i CZYM jest Mesjasz?
Znaczenie słowa “Mesjasz”.
Zanim będziemy kontynuować temat żydowskiego widzenia Mesjasza, musimy zadać pytanie: "Co oznacza słowo Mesjasz?" Hebrajskie słowo "Masziach" znaczy "Pomazany" (bšd wybrany)-hebrajskie: Masziach (Mesjasz), greckie: Christos (Chrystus), polskie: Pomazaniec. Tytuł ten odnosi się do Najwyższych Kapłanów, Królów Izraela, a nawet do samego Izraela. W swojej ksišżce "Wczesny Judaizm" Martin Jaffee pisze: "Angielskie słowo Messiah (Mesjasz) oddaje hebrajskie 'Masziach'. W swoim najprostszym znaczeniu odnosi się do 'kogo, kto został pomazany olejem'. Mówišc bardziej wylewnie, identyfikuje osobę powięconš Bogu. W Torze Mojżesza, szczególnie w księdze Leviticus termin ten jest często używany do opisu Aarona, pełnišcego powierzone obowišzki kapłana sprawujšcego służbę ofiarniczš w Namiocie Zgromadzenia. W sensie kapłańskim, Mesjasz jest kapłanem którego służba ofiarnicza według Tory podtrzymuje relację przymierza pomiędzy Bogiem a Izraelem. Mesjasz odnosi się również do pomazańca, który służy jako król nad ludem Izraela w jego Kraju. Pierwotnym pomazańcem był Saul, pierwszy człowiek wyznaczony na króla Izraela.
1 Sam. 24:5-6
Lecz potem ruszyło Dawida sumienie, iż ucišł kraj płaszcza Saulowego,(7) I rzekł do swoich wojowników: Broń Boże, abym miał uczynić tę rzecz memu panu, pomazańcowi Pańskiemu, podnoszšc swojš rękę na niego, gdyż jest pomazańcem Pańskim.
Czytamy tutaj o Dawidzie odnoszšcym się do Saula jako Mesjasza Jahwe. Tak więc może być wiele różnych osób identyfikowanych poprzez historie jako mesjasz (pomazaniec). Jednak kiedy mówimy o Mesjaszu odnosimy się do Mesjasza syna Dawida, władcy końca wieku w czasie Trzeciej wištyni i Mesjasza syna Józefa, który umiera aby zebrać na powrót Królestwo Izraela i Judy.
Boski zwišzek
Kiedy odpowiadamy na pytanie KIM bšd CZYM jest Mesjasz, pomocne jest przeczytać, co Bóg powiedział Mojżeszowi odnonie zwišzku Mesjasza z Bogiem.
W Deutronomium 18:18 Bóg mówi Mojżeszowi:
Wzbudzę im proroka sporód ich braci, takiego jak ty. Włożę moje słowa w jego usta i będzie mówił do nich wszystko, co mu rozkażę.
Jak możemy widzieć, Mesjasz miał być "spomiędzy braci twoich" jak Mojżesz. Jego zwišzek z boskociš jest tego rodzaju, że Boże SŁOWA sš włożone w usta Mesjasza. Jest ważne aby uwiadomić sobie, że w całej historii Judaizmu nie przyznawano boskoci Mesjaszowi. Dlaczego więc Chrzecijaństwo widzi Mesjasza jako Boga?
Czynnik Pogański
Po roku 70 przywództwo wewnštrz ruchu "Chrzecijańskiego" zostało zdominowne przez wierzšcych z pogan, którzy poprzednio czcili innych bogów. Jak taka rzecz mogła się stać?
mierć żydowskich przywódców
Poniżej znajduje się lista tych żydowskich przywódców sekty, którzy zostali zabici przed zniszczeniem wištyni w Jerozolimie, większoć z nich z ršk Rzymian bšd innych pogan:
Filip - przywišzany do kolumny i ukamieniowany we Frygii - 54 r.n.e
Jakub (brat Jeszuy) - kamieniowany i bity na mierć kijem - 63 r.n.e
Barnaba - wywleczony z miasta i spalony w Salaminie na Cyprze - 64 r.n.e
Marek - wleczony do pala w Aleksandrii, umarł po drodze - 64 r.n.e
Piotr - ukrzyżowany głowš w dół - 69 r.n.e
Paweł - cięty w Rzymie - 69 r.n.e
Andrzej - ukrzyżowany w Patras - 70 r.n.e
Bartłomiej - torturowany, przeżywa, następnie cięty w Armenii - 70 r.n.e
Tomasz - wrzucony do pieca, jego pier została przebita włóczniami w Salaminie - 70 r.n.e
Mateusz - przybity do ziemi i cięty w Nad-Doran - 70 r.n.e
Szymon Zelota - i jego brat Juda Tadeusz, obaj uwięzieni, jeden ukrzyżowany drugi bity kijem na mierć - 70 r.n.e
Maciej - przywišzany do krzyża na skale, ukamieniowany a nastepnie cięty - 70 r.n.e
70 uczniów Jeszui i towarzysze podróży apostołów - uwięzieni - 70 r.n.e
Żydowscy przywódcy odeszli, a w ich miejsce weszli przywódcy pochodzšcy z Pogan. (Funky Wegnall's New Encyclopedia, tom 6/christianity)
Poczštki Kocioła
Ważnym ródłem wyobcowania Chrzecijaństwa z jego żydowskich korzeni była zmiana członkostwa Kocioła, która miała miejsce do końca drugiego wieku (dokładnie kiedy i jak nie jest pewne). W tym punkcie chrzecijanie z pogańskim rodowodem zaczęli być przewyższajšcš liczebnie częciš w Kociele.
Pogańska czy też grecka kultura była zogniskowana wokół filozofii i mitologii z ich panteonem bóstw. Dla nich najbardziej naturalnym przypuszczeniem było, że Jeszua (Jezus) był Bogiem. Ale co z tymi wszystkimi fragmentami jak Jana 1, które również mówiš, że Jezus jest Bogiem? Pamiętajmy, że większoć naszej interpretacji Pisma pochodzi z perspektywy tych wczesnych "ojców Kocioła", którzy do drugiego wieku pochodzili w większoci z pogan wykształconych w greckiej filozofii.
W "Historii Boga" Karen Armstrong pisze: "Podobnie jak boska mšdroć, "Słowo" symbolizowało pierwotny plan dla stworzenia. Kiedy Paweł i Jan mówili o Jezusie jakby myleli, że miał pewien rodzaj preegzystencji, nie sugerowali oni, że był on "drugš osobš Boskš" w póniejszym trynitariańskim sensie. Wykazywali oni, że Jezus przekroczył doczesny i osobisty rodzaj istnienia. Ponieważ "moc" i "mšdroć", którš reprezentował były czynnikami, które pochodziły od Boga, miał w pewien sposób wyrażenia "to co było od poczštku". Te idee były zrozumiałe w bezporednim żydowskim kontekcie, chociaż póniej chrzecijanie z pogańskim rodowodem zaczęli interpretować je odmiennie. W Dziejach Apostolskich, napisanych około 100 r.n.e możemy widzieć, że pierwsi chrzecijanie, cišgle mieli całkowicie żydowskš koncepcję Boga.
Martin Jaffee pisze znowu: "Kanoniczna Księga Przypowieci portretuje mšdroć jako będšcš Bożš towarzyszkš od poczštku czasu. Obraz ten był przetwarzany przez wiat starożytnego Judaizmu. Informował wielu odnonie Filońskiego opisu Tory jako boskiego logosa (słowa, zasady) poprzez który Boska Istota wymyliła wiat, który zaistniał. Wszystko co istnieje, jest tak jak powinno być, ponieważ struktura wiata jest podtrzymywana przez boskš myl, Torę."
Do drugiego wieku przywództwo Chrzecijaństwa odsunęło się od mniejszoci żydowskiej (wykształconej w Torze) do większoci greckiej (wykształconej w greckiej kulturze, filozofii i mitologii). Odkšd w żydowskiej sekcie zaczęła dominować grecka większoć, także grecki politeistyczny poglšd na Boga stał się domonujšcy.
Encyklopedia Britanica mówi:
“Trynitarianie i Unitarianie trwali we wzajemnej konfrontacji, póniej w poczštkach III wieku, cišgle stanowili (Unitarianie) ogromnš większoć”.
W miarę upływu czasu, to co było poglšdem większoci, stało się poglšdem mniejszoci. W końcu poprzez wyznania wiary (creda) i różnorodne sobory Kocioła i ukształtowanie się Chrzecijaństwa jako religii państwowej, boskoć Mesjasza stała się oficjalnš doktrynš Kocioła.
Funk & Wagnall's New Ecyclopedia (Vol. 6/christianity) Sobory i Creda
"Wczesne creda rozpoczęły proces precyzowania boskoci w Chrystusie, zarówno w odniesieniu do boskoci w Ojcu i relacji do człowieczeństwa w Chrystusie. Końcowe sformuowania tych relacji przyszły w serii oficjalnych Soborów Kocioła w okresie IV i V wieku.n.e. - szczególnie w Nicei w 335 r.n.e i Chalcedonie w 451 r.n.e, które ustaliły doktryne Trójcy i dwóch natur Chrystusa w formie cišgle akceptowalnej przez większoć chrzecijan. Aby ustalić te sformuowania, Chrzecijaństwo musiło skrystalizować swojš myl i język, tworzone w procesie filozoficznej teologii, zarówno greckiej jak i łacińskiej, która miała stać się dominujšcym systemem intelektualnym w Europie na więcej niż tysišc lat.
Wiara w trójjedynego Boga stała się jedynym akceptowanym poglšdem na naturę Boga. Ktokolwiek wierzył inaczej był skazany na mierć, chociaż byli tacy, którzy nie postrzegali ortodoksyjnego stanowiska Trynitarian jako poprawnego. W swoim artykule "Kosmiczny 'łamacz kodów' - pobożny heretyk" o Sir Izaaku Newtonie , Karl Gilberson pisze:
Newton zaczšł snuć refleksje na temat chrzecijańskich doktryn i zdecydował, że anglikański status quo był przestępstwem prawdziwego oryginalnego chrzecijaństwa. Te rozmylania zaprowadziły go do napisania ponad miliona słów na temat telogii i studiów biblijnych - więcej niż napisał na jakikowiek inny temat. Teologiczne dochodzenia Newtona przekonały go, że doktryna Trójcy była fałszywym zwycięstwem zwiedzenia Antanazego w IV w.n.e. Newton przekonywał, że Pismo było zmienione i wczeni pisarze chrzecijańscy byli błędnie cytowani, aby wykazać, że trynitarianizm był pierwotnš wiarš.
Jak Newton mógł wierzyć, że Pismo było zmienone? Czy było to stwierdzenie desperacji, czy miało jakie podstawy ku temu? Zbadamy ten temat póniej .
Gilberson kontynuuje:
" Newton odrzucił to co postrzegał jako fałszywš religię, która go otaczała - bałwochwalczš wiarę, która czciła Chrystusa jako Boga, podczas kiedy był on tylko porednikiem pomiędzy Bogiem a czlowiekiem.
Newton był zmuszony wyznawać ten poglšd częciowo w ukryciu. Stanowisko unitariańskie (wiara w jednego Boga) zaczęło jednak czynić pewne postępy w amerykańskich koloniach. Tacy godni uwagi ludzie jak Beniamin Franklin, czy Tomas Jefferson byli Unitarianami. Jefferson odnosił sie do Trójcy jako: "Niezrozumiałej propozycji mistycyzmu Platońskiego, twierdzšcego, że trzej sš jednym, a jeden jest trzema, a jednak: jeden nie jest trzema a trzej nie sš jednym. Nigdy nie miałem doć rozumu by zrozumieć Trójcę, a wydawało mi się że zrozumienie musi poprzedzać akceptację". Jefferson wierzył także , że ruch "jednego Boga" ogarnie cały naród jeżeli będzie mu dana wolnoć religijna wyniona przez Ojców. W licie do Jamesa Smitha w grudniu 1822 pisze: "Wyrana i prosta jednoć Stwórcy wszechwiata, jest teraz w przewadze we wschodnich stanach, wita w zachodnich i postępuje ku południu, a ja z przekonaniem oczekuję, że obecna generacja ujrzy jak unitarianizm staje się głównš religiš Stanów Zjednoczonych. Doktryna Trójcy, jednakże, była zbyt zakorzeniona aby była tak łatwo odrzucona, a ci, którzy nie przyjęli tej wiary, byli obdarzeni etykietš niechrzecijan. Chociaż poglšd "jednego Boga" nie jest powszechny pomiędzy chrzecijanami dzisiaj, pierwsi naladowcy Jeszuy (Jezusa) nie czuliby się niewygodnie z nim.
Wczesne koncepcje
W Exploring Church History, Howard Vos pisze:
Jednym z najwczeniejszych błędów był Ebionityzm. Pojawiajšcy się w pełnej rozwiniętej formie w II wieku, był w rzeczywistoci tylko kontynuacjš judaistycznej opozycji do apostoła Pawła. Pewne grupy wydawały się mieć jeszcze precyzyjne poglšdy co do zasadniczych prawd zbawienia, nalegały jednak na przestrzeganie Prawa jako sposobu życia. Większoć zaprzeczała Bóstwu Chrystusa. Te poglšdy podtrzymywali w staraniu, aby zachować prawdziwy monoteizm. Kładli duży nacisk na Prawo w ogóle i obrzezanie oraz zachowywanie Sabatu w szczególnoci. Ebionityzm praktycznie zanikł do V wieku. Miał mały, jeli jakikolwiek, trwały wpływ na Kociół.
Kim byli Ebionici?
Encyklopedia Britanica (11 edycja) podaje:
"Epifaniusz ze zwykłym sobie zamieszaniem stworzył dwie odrębne sekty Ebionotów i Nazareńczyków. Obie nazwy, jak jednak wiemy, odnoszš się do tych samych ludzi, przy czym ostatnia nawišzuje do nazwy czasów apostolskich. (Dz.Ap 24:5) "Mšż ten, stwierdzilimy to bowiem, jest rozsadnikiem zarazy i zarzewiem niepokojów wsród wszystkich Żydów na całym wiecie i przywódcš sekty nazarejczyków." A poprzednia jest terminem zwykle odnoszonym do nich w literaturze Kocielnej z II i III wieku. Pochodzenie Nazareńczyków i Ebionitów jako oddzielnych sekt jest bardzo niejasne, ale może być datowane z dużym prawdopodobieństwem od edyktu Hadriana który w 135 roku, w końcu rozproszył stary Kociół Jerozolimski"
Pamiętajmy, że były różnorodne nieporozumienia między Pawłem a tymi wierzšcymi z Jerozolimy, do których często odnosi się NT jako do "tych z obrzezania" czy "judaizujšcych". Ważne jest jednak, żeby zauważyć ze dysputy były prowadzone odnonie zastosowania Prawa, NIGDY nie odnonie Bóstwa Jeszui (Jezusa). Dlaczego? Ponieważ rozumienie Pawła w tym temacie nie różniło się od ich rozumienia. Większoć dysput odnonie bóstwa Jezusa zaczęła się długo po mierci Pawła. Jeżeli ci wczeni naladowcy nie wierzyli, że Jezus był Bogiem, to w co wierzyli?
Adopcjonici
W "Ortodoksyjnym skażeniu Pisma" Bart Ehrman pisze:
Chrzecijanie drugiego i trzeciego wieku na ogół - pomimo teologicznej perswazji – twierdzili, że podzielajš poglšdy najwczeniejszych naladowców Jezusa. W odniesieniu przynajmiej do adopcjonistów współczesni badacze majš wielkie roszczenia. Ci chrzecijanie nie zapoczštkowali swego widzenia Chrystusa: adopcjonistyczna Chrystologia może być wywodzona ze zródła , które datuje się przed napisaniem NT. Erhman kontynuuje: Krytyczna analiza form NT credo , hymnów i kazań spójnie wykazuje wczeniejszš warstwę tradycji, która była teologicznie modyfikowana przed włšczeniem ich do literackich kanonów. Wiele tych przedliterackich tradycji dowodzi adopcjonistycznych poglšdów.
W szczególnoci odnonie Ebionitów, Ehrman pisze:
Według ortodoksyjnych zródeł Ebionici wywodzili sami swoje pochodzenie z czasów apostolskich, i jak najwczeniejsi naladowcy Jezusa starali się zachować swojš żydowskš identyfikację i zwyczaje, włšczajšc praktyki obrzezania i kaszrutu. Sš oni na ogół portretowani jako adopcjonici którzy odrzucajš zarówno pojęcie preegzystencji Jezusa jak i doktrynę jego narodzenia z dziewicy, twierdzšc, w miejsce tego, że był "normalnš " ludzkš istotš , narodzonš w naturalny sposób. Bóg wybrał go aby był jego Synem od jego chrztu i dał mu jego mesjańskš misję. Wypełnił jš przez mierć na krzyżu, po której Bóg wzbudził go z martwych i wywyższył na niebiosa. Zródła zgadzajš się, że Ebionici przyjmowali za wišżšcy autorytet ST (i dlatego trwajšcš ważnoć Prawa) ale odrzucali autorytet odstępczego apostoła Pawła. ródła nie sš zgodne odnonie charakteru i zarysów ewangelii używanej prze Ebionitów . Większoć ojców od wczesnego II wieku (Papiasz) do pónego IV (Jerome) twierdzš, że zawierały skróty z Mateusza (z powodu najbardziej żydowskiego charakteru) napisanej w hebrajskim, tej krórej brakuje wstępnych rozdziałów, to jest opisu "cudownych narodzin" Jezusa.
Jest naturalnym przypuszczenie, że Ebionici po prostu usunęli ten tekst, który nie zgadzał się z ich poglšdami. Jednak nie ma żadnych historycznych dowodów że ta grupa praktykowała zmany lub usunięcia tekstu w celu potwierdzenia swoich szczególnych wierzeń. Istniejš jednak przytłaczajšce dowody , że ci którzy podzielali doktrynę boskoci Jezusa, nie tylko zmieniali, ale dodawali często do tekstu własne myli i było to sposobem ich postępowania. Nie było to czynione, aby wprowadzać w zwiedzenie, ale w szczerym wysiłku " rozjanienia " tekstu. Rezultatem jednak sš tysišce możliwych do zweryfikowania, zniekształconych dokumentów , które były używane w opracowywaniu tekstów, nazywanych teraz Nowym Testamentem.
Rozwój Chrystologii.
Dodatkowe "rozjaniajšce" wysiłki podnoszono w celu sformuowania różnorodnych "Chrystologi", będšcych naturalnymi próbami wyjaniania Pism Hebrajskich z perspektywy greckiej filozofii. W końcowym efekcie rozwinęły się cztery podstawowe chrystologie w Nowym Testamencie.
Funk & Wegnall New Encyclopedia (tom 6)
W Nowym Testamencie
Najwczeniejsi chrzecijanie wyrażali swojš Chrystologię tytułami i mitologicznymi wzorcami zapożyczonymi z religijnego rodowiska Palestyny I wieku, gdzie zarówno hebrajskie jak i helenistyczne, greckie koncepcje Boga, historii i przeznaczenia zostały użyte w trakcie jej tworzenia. Szczególnie ważne w rozumieniu Nowo Testamentowej Chrystologii jest zyskujšca na popularnoci eschatologiczna wiadomoć czasu. Wielu współczesnych badaczy myli, że Jezus dzielił tę wiadomoć życia w końcowym okresie wiata. Cztery wczesne wzory myli chrystologicznej mogš być zauważone w Nowym Testamencie. Najwczesniejsze z nich majš dwie ogniskowe - patrzenie w tył na życie Jezusa jako sechatologicznego proroka i sługę Boga - i w przód na powtórne przyjcie Chrystusa jako Mesjasza, Syna Człowieczego. W drugim - dwufazowym sformuowaniu chrystologicznym ziemski Jezus jest równierz widziany jako prorok - sługa dni ostatnich, jednak w tym samym czasie jest ogłoszony Panem, Chrystusem i Synem Bożym w czasie swego zmartwychwstania i wywyższenia. W trzecim wzorze, te pozmartwychwstaniowe tytuły były stosowane retrospektywnie do Jezusa w jego ziemskim okresie, aby wyartykułować naturalne powišzanie miedzy ziemskš służbš Jezusa, a jego rolš jako Zbawiciela. Formuła posłania rozwinęła się z Bogiem jako podmiotem, jego Synem jako dopełnieniem i owiadczeniem zbawczego celu jak w Jana 3:16" Albowiem tak Bóg umiłował wiat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginšł, ale miał żywot wieczny".Pierwotnie moment posłania był identyfikowany Jezusowym "chrztem Jana" i głosem pochodzacym z nieba. "To jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem." MK 1:11 W odnoszšcych sie do Narodzenia Pańskiego historiach Mateusza i Łukasza moment posłania jest pchnięty jednak do poczęcia bšd narodzenia Jezusa. To nie jest jeszcze chrystologia preegzystencji i inkarnacji ani metafizycznej boskoci, wyraża tylko rolę jakš odgrywał człowiek Jezus w historii zbawienia i Bożej inicjatywy w tej roli. W czwartym wzorze wyrażonym w chrystologicznych hymnach helenistyczno-żydowskiego Kocioła, Jezus jest identyfikowany z Boskš Mšdrociš bšd Logosem. Filozoficzno-hellenistyczny Judaizm pojmował Logos jako spersonifikowanego przedstawiciela Boskiej Istoty, porednika stworzenia, objawienia i działań odkupieńczych. Ziemski Jezus był teraz widziany jako wcielenie tej preegzystujšcej Mšdroci bšd Logosa. Wczeni chrzecijanie zastosowali tę żydowskš spekulację aby podkrelić, że Bóg którego spotkali w Jezusie, nie był nieznanym Bogiem, ale był tym samym Bogiem , którego napotkali wczeniej w stworzeniu, w ludzkim dowiadczeniu religijnym i historii Izraela. W pismach Jana, ojcowsko–synowska relacja Jezusa z Bogiem jest odniesiona z powrotem do wiecznoci, i to utożsamienie Syna z wcielonym Logosem zaowocowało użyciem terminu “Bóg” w stosunku do preegzystujšcego Słowa, wcielonego Syna i zmartwychwstałego Chrystusa. Ale termin “Bóg” w tym kontekcie jest dokładnie usubtelniony. SYN NIE JEST BOGIEM-W-SOBIE. Raczej, poprzez Syna, Bóg “wychodzi z siebie” objawiajšc się w dziele stworzenia, objawienia i zbawienia. Konsekwentnie, “Syn Boży” i “Syn”, które to terminy pierwotnie wyrażały role w historii zbawienia, zyskały metafizyczne odniesienie i zaczęły opisywać jego boskš istotę.
Syn Boży
Wiele hebrajskich fraz i abstrakcyjnych koncepcji było obcych dla nowych przywódców Kocioła pochodzšcych z Pogan. Wiele zamieszania odnonie boskoci Jeszuy zaczęło się od niezrozumienia mesjańskiego tytułu “Syn Boży”. Poganie rozumieli ten tytuł jako “Bóg Syn”. Powtarzam raz jeszcze, nie był to celowy wysiłek, aby kogokolwiek zwieć. Była to naturalna interpretacja dla ludzi wychowanych w kulturze greckiej.
W “Doctrine of the Trinity” Sir Anthony Buzzard pisze: Odpowiedzialni historycy, zarówno wieccy jak i religijni, zgadzajš się, że Żydzi czasów Jezusa podtrzymywali wiarę w jednoosobowego Boga. Historia Kocioła pokazuje, że koncepcja nawet dwóch różnych osób w Bogu – Ojca i Syna – nie otrzymała formalnej aprobaty w społecznoci chrzecijańskiej, aż do trzystu lat po służbie Jezusa na Soborze w Niceii w 355 roku. To nie ignoruje kontrowersji, które powstały jako wynik twierdzenia Jezusa odnonie swego “Synostwa Bożego”. Jednak to twierdzenie nie powinno być mylone z dużo póniejszym roszczeniem Kocioła, że był on “Bogiem Synem”.
Jan 1:32
Jan wiadczył też, mówišc: Widziałem Ducha, zstępujšcego z nieba jakby gołębica; i spoczšł na nim.I ja go nie znałem; lecz Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodš, rzekł do mnie: Ujrzysz tego, na którego Duch zstępuje i na nim spocznie, Ten chrzci Duchem więtym.A ja widziałem to i złożyłem wiadectwo, że ten jest Synem Bożym.Nazjutrz znowu stał Jan z dwoma uczniami swoimi. I ujrzawszy Jezusa przechodzšcego, rzekł: Oto Baranek Boży. A owi dwaj uczniowie, usłyszawszy jego słowa, poszli za Jezusem. A gdy Jezus się odwrócił i ujrzał, że idš za nim, rzekł do nich: Czego szukacie? A oni odpowiedzieli mu: Rabbi! (to znaczy: Nauczycielu) gdzie mieszkasz? Rzekł im: Pójdcie, a zobaczycie! Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i pozostali u niego w tym dniu; a było to około dziesiatej godziny. Andrzej, brat Szymona Piotra, był jednym z tych dwóch, którzy to słyszeli od Jana i poszli za nim. Ten spotkał najpierw Szymona, brata swego, i rzekł do niego: Znalelimy Mesjasza (to znaczy: Chrystusa). I przyprowadził go do Jezusa. Jezus, spojrzawszy na niego, rzekł: Ty jeste Szymon, syn Jana; ty będziesz nazwany Kefas ( to znaczy: Piotr). Następnego dnia chciał udac sie do Galilei; i spotkał Filipa, i rzekł do niego: Pójd za mnš! A Filip był z Betsaidy, miasta Andrzeja i Piotra. Filip spotkał Natanaela i rzekł do niego: ZNALELIMY TEGO, o którym pisał w zakonie Mojżesz, a także prorocy: Jezusa, syna Józefa, z Nazaretu. Wtedy Natanael rzekł do niego: Czy z Nazaretu może być co dobrego? Filip n to: Pójd i zobacz! A gdy Jezus ujrzał Natanaela. Idacego do niego, rzekł o nim: Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma fałszu. Rzecze mu Natanael: Skšd mnie znasz? Odpowiedział mu Jezus i rzekł: Zanim cię zawołał Filip, widziałem cię, gdy byłe pod drzewem figowym. Odpowiedział mu Natanael: Mistrzu! Ty jeste Synem Bożym, Ty jeste królem Izraela.
Czy Jan i Natanael proklamowali, że Jeszua był Bogiem? Nie, tytuł “Syn Boży” jest tytułem mesjańskim. Oni TWIERDZILI, że Jeszua był Mesjaszem, NIE mówili, że był Bogiem. Zbadajmy inne miejsca Pisma, gdzie widzimy odniesienia do syn(ów) Bożych. W księdze Exodus widzimy dzieci Izraela nazwane Synem Bożym.
Exodus 4:22
I powiesz do faraona: tak mówi Pan: Moim synem pierworodnym jest Izrael. Mówię do ciebie: Wypuć syna mojego, aby mi służył. Jeli będziesz się wzbraniał od wypuszczenia go, Ja zabije twego syna pierworodnego.
Frazę syn Boży można znaleć 46 razy w Biblii (tylko raz w Tanach/Stary Testament). Frazę synowie Boży (l. mnoga) 11 razy w całej Biblii (5 razy w Tanach/Stary Testament). Jednym z miejsc w ST gdzie jš możemy znaleć jest Daniel 3:25. Fraza ta jest często uzywana jako “dowód” preegzystencji Jeszuy. Jako, że Jezus jest nazwany Synem Bożym” w Nowym Testamencie, to Starotestamentowe odniesienia muszš odnosić się do niego również. Czy to jest napewno to, o czym się tu mówi?
Daniela 3:25
A on odpowiadajšc rzekł: Oto ja widzę czterech mężów chodzšcych wolno w rodku ognia i nie ma na nich żadnego uszkodzenia, a wyglšd czwartej osoby podobny jest do anioła (syna Bożego – w hebrajskim).
W tradycji żydowskiej tym czwartym mężem chodzšcym poród ognia jest “anioł Boży”. Miejsca w Starym Testamencie, gdzie możemy znaleć frazę “synowie Boży”, szczególnie te w księdze Joba ( 1:16 2:1 38:7) również sš odnoszone do istot anielskich. Fraza ta jednak może również oznaczać naladowców i wybrańców Bożych. Z pewnociš większoć miejsc w Nowym Testamencie powinna być odczytywana włanie w ten sposób.
Jana 1:12
Tym za, którzy go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzš w imię jego.
Rzymian 8:14
Bo ci, których Duch Boży prowadzi, sš dziećmi Bożymi.
Filipian 2:15
Abycie się stali nienagannymi i szczerymi dziecmi Bożymi bez skazy poród rodu złego i przewrotnego, w którym wiecicie jak wiatła na wiecie.
1 Jana 3:1-2
Patrzcie, jakš miłoć okazał nam Ojciec, że zostalimy nazwani dziećmi Bożymi i nimi jestemy. Dlatego wiat nas nie zna, że jego nie poznał. Umiłowani, teraz dziećmi Bożymi jestemy, ale jeszcze się nie objawiło, czym będziemy. Lecz wiemy, że gdy się objawi, będziemy do niego podobni, gdyż ujrzymy go takim, jakim jest.
Paweł mówi nam (Rzym 8:14), że każdy, kto jest prowadzony przez ducha jest “synem Bożym”, a Jan (1 Jana 3:1-2), że “jestemy” “teraz” “synami Bożymi”. Paweł i Jan z pewnociš nie sugerujš nam, że jestemy Bogiem.
Kim jestem?
Czasami jest pożyteczne spojrzeć na więcej niż jedno wiadectwo tego samego wydarzenia, aby w pełni zobaczyć o czym jest mowa. Kiedy Jeszua zapytał swych talmidim (uczniów) kim wierzš, że on jest, widzimy, że Marek, Łukasz i Mateusz podajš drobne różnice w wersjach tego wydarzenia.
Marek 8:29
I zapytał ich: A wy za kogo mnie uważacie? Wtedy Piotr, odpowiadajšc, rzekł mu: Ty jest Chrystus.
Łukasz 9:20
I rzekł do nich: A wy za kogo mnie macie? A Piotr odpowiedział, mówišc: Za Chrystusa Bożego.
Mateusz 16:15
On im mówi: A wy za kogo mnie uważacie? A odpowiadajšc Szymon Piotr rzekł: Ty jest Chrystus, Syn Boga żywego.
Tutaj Piotr wyznaje, że Jeszua jest Mesjaszem, nie mówi, że jest on Bogiem.
Powrót wygnańców
Gdzie jeszcze w Pimie możemy znaleć frazę “syn(owie) Boga żywego”? Możemy jš znaleć w pierwszym rozdziale księgi Ozeasza. Ozeasz był prorokiem Izraela (północnego królestwa) w czasach podzielonego królestwa.
Ozeasz 2:1, 2
A liczba synów Izraela będzie jak piasek morski, którego nie można ani zmierzyć ani zliczyć. I będzie tak, że zamiast mówić do nich: Wy nie jestecie moim ludem, będzie się do nich mówiło: Synami Boga żywego jestecie. Potem zbiorš się razem synowie Judy i synowie Izraela i ustanowiš nad sobš jednš głowę, i wyruszš z kraju, bo będzie wielki dzień Jezreela.
W tym fragmencie widzimy północne królestwo (Dom Izraela), który stracił swojš identyfikację ponieważ nie podšżali za Bożymi instrukcjami, wracajšcych z wygnania przy końcu wieku. W tym będš pokutować (wrócš do Boga) i będš na powrót zjednoczeni z północnym królestwem (Juda) i będš mieć “jednš głowę” – “Mesjasza syna Dawida”, który będzie rzšdził wiatem z Jerozolimy. Zanim jednak, Mesjasz, syn Dawda będzie mógł rzšdzić, północne królestwo, Izrael musi wrócic z wygnania. Paweł odnosi sie do tego w Rzymian 8.
Rzymian 8:19 Bo stworzenie z tęsknotš oczekuje objawienia synów Bożych.
Widzimy, że wyrażenie “syn Boży” nie oznacza “Bóg-Syn”, lecz jest to raczej tytuł mesjański powišzany z powrotem z wygnania. Ale jeżeli wszystko to, co się wydarzyło, było niezrozumieniem hebrajskiego tytułu “syn Boży”, dlaczego wiara w Jezusa jako Boga była tak wytrwale wyznawana przez ostatnie 2000 lat? Jednym z powodów jest to, że kiedy widzisz życie z pewnej perspektywy, wszystkie interpretacje, wyjanienia czy “korekty” podwiadomie sš czynione aby podeprzeć tę perspektywę. Widzimy po prostu to, co chcemy zobaczyć.
Skażenie Pisma
Wczenie, bo II wiek jest czasem, kiedy ortodoksja kocielna zaczęła rozwijać się w większoć w Kociele i poprzez II i III wiek, dokumenty, które będš stanowić Nowy Testament zostały zrewidowane, aby potwierdzić ortodoksyjny poglšd. Jeszcze raz, Erhman dokumentuje wiele z tych rewizji. To były chrystologiczne debaty II i III wieku, które w końcu doprowadziły do sformuowania doktryny Trójcy.
Ehrman pisze: “Ortodoksyjni skrybowie nierzadko zmieniali tekst, który mógł sugerować, że Jezus stał się Synem Bożym od swego chrztu (Łk. 3:22 Dz.Ap. 10:37,38 Jana 1:34), bšd od swego zmartwychwstania (Rzym. 1:4), czy od jakiego niesprecyzowanego momentu swego życia (Łk. 9:35 1 Jana 5:18). Jednoczenie zmieniali inne fragmenty, aby uwydatnić ich poglšd, że Jezus był już Synem Bożym przed swoim chrztem (Mk. 1:1), bšd nawet przed swoim przyjciem na wiat (Mt. 1:18). Z pewnociš, najbardziej powszechnym, antyadopcjonistycznym skażeniem jest po prostu okrelenie Chrystusa jako “Boga”. Czasami te zmiany sš szeroko powiadczone (1 Tym. 3:16 Jana 1:18), częciej pojawiajš się w okrojonej częci tradycji ( Mk. 1:3 1 Jana 3:23 Jana 10:33 19:40), bšd wyłšcznie poród wczesnych wersji (Łk. 1:17,76, 2:26). Okazjonalnie, takie zmiany pojawiajš się w manuskryptach, które mogš być rzeczywicie datowane na czas, którego dotyczš (2 Ptr. 1:2 Judy 5). Nawet kiedy wspierajšce wiadectwa sš jednakowo póne, reprezentujš jednak lady wczeniejszego wieku (Mk. 3:11 Łk. 7:9 8:28). Ponadto, boskoć Chrystusa jest czasami stwierdzana przez zmianę orzeczeń w których jego cechy charakterystyczne i działania sš przypisywane Bogu (np. odniesienia do Bożej krwi czy cierpienia Dz.Ap. 20:28 1 Ptr. 5:1) i na odwrót – Boże sš przypisywane jemu (Chrystus jako “sędzia Ziemi” 1 Kor. 10:5-9). W końcu, ortodoksyjny nacisk na boskoć Jezusa prowadzi czasami do zdjęcia akcentu z jego człowieczeństwa. Na ile możemy osšdzić skrybowie nigdy nie wyeliminowali poglšdu, że Jezus był w pełni człowiekiem. To mogłoby wplštać ich w inny rodzaj problemów, gdyż teksty te mogłyby być wykorzystane jako potwierdzenie Chrystologii Dokejskiej, której protoortodoksi sprzeciwiali się na innym froncie. Ale skrybowie zmodyfikowali teksty, które mogłyby sugerować ludzkš słaboć i kruchoć, a które nie były odpowiednie dla kogo postrzeganego jako istota Boska, czasami zmieniajšc fragmenty, które sugerowały, że Chrystus nie wiedział wszystkiego, bšd nie był duchowo doskonały (Łk. 2:40) oraz fragmenty sugerujšce jednoznacznie, że był miertelny (Jana 19:5), bšd podejrzanym o możliwoć ulegnięcia ludzkim pokusom i grzechowi (Hebr. 2:18 10:29).”
Kilka przykładów zmian w tekcie NT:
Mateusz 1:18 zmieniony tekst: ”A z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak...” tekst oryginalny: “A z poczštkiem Jezusa Chrystusa było tak...”
Łukasz 2:33 zmieniony tekst: “A Józef i jego matka dziwili sie temu, co mówiono o nim” tekst oryginalny: “A ojciec i matka jego dziwili się temu, co mówiono o nim”
Łukasz 3:22 zmieniony tekst: “I zstšpił na niego Duch więty w postaci cielesnej jak gołębica, i odezwał się głos z nieba: Ty jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem” oryginalny tekst: “I zstšpił na niego Duch więty w postaci cielesnej jak gołębica, i odezwał się głos z nieba: Synem moim jeste. Dzi cię zrodziłem”.
Łukasz 9:35 zmieniony tekst: “I stał się głos z obłoku mówišcy: Ten jest Syn mój miły, tego słuchajcie” (BG) oryginalny tekst: “A z obłoku odezwał sie głos: Ten jest Syn mój, wybrany, tego słuchajcie”.
Jana 1:34 zmieniony tekst: “A ja widziałem to i złożyłem wiadectwo, że ten jest Synem Bożym” oryginalny tekst: “ A ja widziałem to i złożyłem wiadectwo, że ten jest wybranym Bożym”.
1 Tym. 3:16 zmieniony tekst: “A zaprawdę wielka jest tajemnica pobożnoci, że Bóg objawiony jest w ciele” oryginalny tekst: “Bo bezsprzecznie wielka jest tajemnica pobożnoci: Ten, który objawił się w ciele”.
Wczeni, pochodzšcy z pogan “ojcowie kocioła” czynili ogromne wysiłki, aby utrwalić zrozumienie Jezusa jako Boga. Koncepcja Mesjasza będšcego Bogiem jest tš koncepcjš, której Żydzi, nawet ci z pierwszego wieku NIGDY nie utrzymywali. Mesjasz miał być namaszczonym (pomazanym) królem i synem Bożym, ale NIE BYŁ uważany za Boga.
Psalm 2:2
2 Powstajš królowie ziemscy
I ksišżęta zmawiajš się społem
Przeciw PANU i POMAZŃCOWI jego:
6 Ja ustanowiłem KRÓLA mego na Syjonie,
więtej górze mojej.
7 Ogłoszę zarzšdzenie PANA:
Rzekł do mnie: SYNEM MOIM JESTE,
DZI CIĘ ZRODZIŁEM.
Dwóch Mesjaszy
Mesjasz jest Bożym porednikiem przez którego Izrael urzeczywistnił swoje odkupienie. W ortodoksyjnym Judaizmie wierzy się, że przy końcu wieku pojawi sie dwóch Mesjaszy; Mesjasz syn Józefa (cierpišcy sługa) i Mesjasz syn Dawida (zwycięski król). Według tradycji, Mesjasz syn Józefa umożliwi dwóm królestwom (Juda i Izrael) ponowne połšczenie. Jednak ten wysiłek, bedzie kosztował Mesjasza syna Józefa mierć. Kiedy się to stanie, Mesjasz syn Dawida, będzie władał obydwoma domami Izraela z Trzeciš wištyniš odbudowanš w Jerozolimie jako centrum czci dla całego wiata.
W Talmudzie (Sukkot 52 a) czytamy: “ Jaki jest powód żałoby (odnonie Zach. 12:10)? R. Dosa i Rabbini różniš się w tym punkcie. Jedni wyjaniajš, że powodem jest zabicie Mesjasza syna Józefa, a drudzy, że zabicie Złych skłonnoci. “Jest dobrze, według tego, który tłumaczy, że za powód przyjmujemy zabicie Mesjasza syna Józefa, gdyż to dobrze koresponduje z wersetem Pisma: 'I spojrzš na mnie, ponieważ go przebodli, i będš go opłakiwać, jak się opłakuje jedynaka'.”
Raz jeszcze w Sukkot 52 a czytamy (jako interpretecję Ps. 2:7): “ Nasi Rabbini uczyli:' więty, niech będzie błogosławiony, powie do Mesjasza, syna Dawida (niech objawi się prędko za naszych dni!) 'Pro mnie o co chcesz, a dam ci, jak jest powiedziane:'ogłoszę zarzšdzenie itd. Dzi cię zrodziłem, pro mnie a dam ci narody w dziedzictwo'. Ale kiedy zobaczy, że Mesjasz syn Józefa jest zabity, powie do Niego:'Panie wszechwiata, proszę cię tylko o dar życia'. 'Co do życia', odpowie mu, 'Twój ojciec Dawid już prorokował to odnonie ciebie', 'jak jest powiedziane: 'Prosił o twoje życie, a ty je mu dałe (nawet na wieki)'.”
Mesjasz syn Józefa
Przyjrzyjmy się na powrót żydowskiemu widzeniu Mesjasza. Pamietajmy, że jest dwóch Mesjaszy w żydowskiej teologii; Mesjasz syn Józefa, następnie Mesjasz syn Dawida. To mierć Mesjasza syna Józefa przywraca jednoć dwóm królestwom Izraela. Wczeni naladowcy Jeszuy wierzyli, że Izajasz prorokował o Jeszui we fragmentach takich jak Iz. 53:5. Dzisiaj, te fragmenty sš często interpretowane jako odnoszšce się do Izraela jako narodu, jednak Martin Jaffee wykazuje w swojej ksišżce “Wczesny Judaizm”: “Identyfikacja tego boskiego sługi jest odnoszona do Izraela, ale sługa ten ma za zadanie również 'podnieć plemiona Jakuba'. Czy Izrael więc jest swoim własnym odkupicielem?” Jako, że Mesjasz syn Józefa przychodzi pierwszy, czego powinnimy oczekiwać i skšd będziemy wiedzieć kiedy on przyjdzie? Wiemy, że Mesjasz syn Dawida będzie potomkiem króla Dawida, ale co z Mesjaszem synem Józefa? Czy będzie potomkiem Józefa? Nie, to nie jest powód dlaczego nazwany jest Mesjaszem synem Józefa. Jednym z powodów nadania mu tego tytułu jest to, że nie będzie najpierw rozpoznany. Tak jak Józef objawiajšcy się swoim braciom, identyfikacja Mesjasza syna Józefa pozostanie zakryta, aż on sam się objawi. Dziewišty rozdział księgi Daniela jest częto nazywany “Proroctwem 70 tygodni (490 lat)”. Ludzie pierwszego wieku wierzyli, że proroctwo to przewidziało kiedy przyjdzie Mesjasz. Daniel żył w Judei 100 lat po tym jak północne królestwo (Izrael) zostało uprowadzone do niewoli przez Asyrię. Kiedy Daniel był młodzieńcem, Jerozolima i pierwsza wištynia została zniszczona, a naród Judy został również zabrany do niewoli. Daniel dorastał w Babilonie, gdzie napisał to proroctwo.
Daniela 9:26
A po szećdziesięciu dwóch tygodniach (434 lata) Pomazaniec będzie zabity i nie będzie go; lud księcia, który wkroczy, zniszczy miasto (Jerozolimę) i wištynię, potem nadejdzie jego koniec w powodzi i aż do końca będzie wojna i postanowione spustoszenie.
Pamiętajmy, Daniel pisał to proroctwo po tym jak pierwsza wištynia była JUŻ zniszczona. Tak więc proroctwo to mówi o zniszczeniu DRUGIEJ wištyni. Daniel otrzymał to proroctwo ZANIM druga wištynia została NAWET zbudowana. To NIE jest RÓWNIEŻ proroctwo o Mesjaszu synu Dawida, gdyż TEN Mesjasz zostaje tu zabity. To jest proroctwo o Mesjaszu synu Józefa. To jego mierć sprowadza na powrót wygnańców, pozwalajšc raz jeszcze połaczyć się królestwu północnemu i południowemu. ZAUWAŻMY, że Mesjasz przychodzi i WTEDY druga wištynia zostaje zniszczona. Druga wištynia została zniszczona w 70 roku. Jak to być może, skoro wygnańcy północnego królestwa (wydarzenie zachowane na koniec wieku) jeszcze nie powrócili? Co dokładnie to proroctwo mówi? Mówi ono, że Mesjasz syn Józefa umiera zanim druga wištynia będzie zniszczona. Nie mówi nic o powrocie wygnońców. Jednak wiemy z innych ródeł, że to z POWODU jego smierci wygnańcy wracajš, jednak powrót nie nastšpi AŻ DO CZASU końca wieku. Czy Jeszua mógł być zatem Mesjaszem synem Józefa? Byli tacy, którzy tak przypuszczali, włšczajšc Kaifasza, arcykapłana z pierwszego wieku.
Jana 11:47-53
47 Tedy arcykapłani i faryzeusze zwołali Radę Najwyższš i mówili: Cóż uczynimy? Człowiek ten dikonuje wiele cudów.
48 Jeli go tak zostawimy, wszyscy uwierza w niego; wtedy przyjdš Rzymianie i zabiorš naszš wištynię i nasz naród.
49 A jeden z nich, Kaifasz, który tego roku był arcykapłanem, rzekł do nich: Wy nic nie wiecie,
50 I nie mylicie, że lepij jest dla nas, by jeden człowiek umarł za lud, niż żeby wszystek ten lud zginšł?
51 A tego nie mówił sam z siebie, ale jako arcykapłan tego roku prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród.
52 A NIE TYLKO ZA NARÓD, LECZ TEŻ ABY ZEBRAĆ W JEDNO ROZPROSZONE DZIECI BOŻE.
53 OD TEGO TEŻ DNIA NARADZALI SIĘ ABY GO ZABIĆ.
Dlaczego zmówili się aby zabić kogo, kogo uważali za Mesjasza? Ponieważ wierzyli, że był Mesjaszem synem Józefa, który MUSIAŁ UMRZEĆ aby północne królestwo powróciło i cały Izrael był zjednoczony pod władzš Mesjasza syna Dawida. Jeszua odniósł się do tej miertelnej zmowy (cytujšc z Ps. 35:19) kilka rozdziałów dalej w Jana 15
Jednakże słowo, które jest w zakonie ich napisane, wypełniło się: Bez przyczyny mnie znienawidzili. Jeżeli rzeczywicie Jeszua byl Mesjaszem synem Józefa, jego mierć musiała mieć wielki wpływ na tych wokół niego.
Czas cierpienia
Pierwszy wiek jest znany z kilku historycznych wydarzeń. W Chrzecijaństwie patrzymy na życie i mierć Jeszuy. W Judaizmie jednym z najbardziej bolesnych wydarzeń było wtedy zniszczenie drugiej wiatyni.
W Traktacie Jome jest powiedziane:
“Dlaczego pierwsza wištynia została zniszczona? Z powodu trzech niegodziwych rzeczy: oddawania czci bawłanom, cudzołóstwa i morderstwa. Ale w czasie DRUGIEJ WIĽTYNI, kiedy to lud żydowski zajmował się studiowaniem Tory, czynieniem dobrych uczynków i aktami dobroczynnoci, co było powodem jej ZNISZCZENIA? Odpowied brzmi: Stało sie tak Z POWODU NIENAWICI BEZ PRZYCZYNY, aby nauczyć nas, że nienawić bez przyczyny jest równa tym grzechom i że jest to poważnš zbrodniš, tak jak te trzy wielkie przestępstwa: czczenie bawłanów, cudzołóstwo i morderstwo.” (Joma9)
Pamiętajmy, że lata wczeniej Jeszua podał to jako powód swojej mierci (nienawić bez przyczyny). Także przez cały Nowy Testament porównywał swojš mierć do zniszczenia wištyni.
Jana 2:19
19 Jezus, odpowiadajac, rzekł im: Zburzcie tę wištynię, a Ja w trzy dni jš odbuduję.
20 Na to rzekli Żydzi: Czterdzieci szeć lat budowano te wištynię, a Ty w trzy dni chcesz jš odbudować?
21 Ale On mówił o wištyni ciała swego.
Jaki niezwykły splot wydarzeń doprowadził do mierci Jeszuy. Chociaż był on rzeczywicie wydany na mierć przez Pogan (Rzymian), to jednak, to jego własny lud (Sanhedryn) skazał go na mierć. To było samo w sobie wyjštkowo niezwykłe.
Talmud w Traktacie Makkot mówi:
“Sanhedryn, który zarzšdza egzekucję RAZ W CIĽGU SIEDMIU LAT jest piętnowany jako DESTRUKCYJNY TRYBUNAŁ. Rabbi Eliezer ben Azariasz mówi: Raz na siedemdziesišt lat. Rabbi Tarfon i Rabbi Akiwa mówiš: Kiedy bylimy członkami Sanhedrynu, żadna osoba nie została skazana na mierć. [Z tego powodu] Rabban Symeon ben Gamaliel zauważył, że oni rozmnożyliby przelewajšcych krew (Makkot 7a).
Mimo to, co stało się w 30 roku, co wpłynęło tak na Sanhedryn (najwyższa władza sšdownicza pierwszego wieku w Jerozolimie), że przeniósł się on ze wištyni, aby nie wydawać więcej wyroków mierci. I rzeczywicie, żaden wyrok mierci nie był już nigdy wydany.
Raz jeszcze Talmud w Traktacie Avodah Zara mówi:“Czterdzieci lat przed zniszczeniem wištyni Sanhedryn opucił jš i zajšł swoje miejsce w Chanut. Czy miało to jakie legalne uzasadnienie?...USTANIE GŁÓWNEJ PRZYCZYNY. Dlaczego? Ponieważ kiedy Sanhedryn zobaczył, że morderstwa były tak nagminne, że nie można było ich poprawnie osšdzać, powiedział: Raczej pójdmy na wygnanie z miejsca na miejsce, niż ogłosimy ich winnymi (głównych przestępstw), gdyż jest napisane: I uczynisz według wyroku, który powiedzš ci z miejsca, które Pan wybierze, co sugeruje, że miejsce ma znaczenie (Avodah Zara 8b).
To jednak nie była jedyna zmiana w wiatyni w tym czasie. Znowu Talmud w Traktacie Joma mówi: “CZTERDZIECI LAT PRZED ZBURZENIEM WIĽTYNI stała się następujšca rzecz: LOS DLA KOZŁA JOM KIPPUR przestał być ponadnaturalny. Czerwona nić wełny, która zwykła była zmieniać się w białš (jako znak Bożego przebaczenia), teraz pozostała czerwonš i nie zmieniła koloru, a zachodnia wieca w wieczniku wištynnym nie chciała się palić, podczas gdy drzwi wištyni otworzyły się same (Traktat Yoma 39b).
wištynia została zniszczona w roku 70. Co za niesamowity przypadek, że zmiany te zaczęły się 40 lat przed jej zniszczeniem w 30 roku naszej ery. Jedynym znaczšcym wydarzeniem, które wydaje się być powišzane z tym czasem, a mogšce spowodować takie wydarzenia, to wyrok mierci wydany na Jeszuę, który zmarł 14 Nisan 30 roku naszej ery na wzgórzu poza murami Jerozolimy.
Talmud Babiloński mówi: “ Jako, że nic nie wniesiono na jego obronę, został powieszony w przeddzień Paschy” (Sanhedryn 43a).
Wiara w to, że Jeszua był Mesjaszem synem Józefa, że został wzbudzony z martwych i powróci jako Mesjasz syn Dawida, bardzo dobrze pasuje jako możliwoć wypełnienia różnorodnych proroctw hebrajskich, jednak wiara w to, że Mesjasz jest Bogiem, jest wielkim niezrozumieniem koncepcji i terminologii pierwszego wieku.
