Forum - Świat Tajemnic

Myślę, że sprawy związane z twórczością możemy poruszać w tym wątku, na dobry początek proponuję taki temacik: Richard Wagner jako mistyk Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

Polecam do przestudiowania w wolnym czasie: Wizualizacja i czekanie Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

JEDYNYM narzędziem, jakie posiadamy w naszych staraniach, aby dowiedzieć się, co dzieje się wokół nas, jest umysł, którym musimy rozumować w odniesieniu do zdarzeń i okoliczności, które obecnie tworzą życie. Dlatego ważniejsze jest, abyśmy skierowali na problemy dzisiejszych czasów najlepszą jakość myślenia, jaką znamy, oraz abyśmy skierowali na nie niezbędną energię z innych dziedzin życia, które możemy racjonalnie oszczędzić. Lustro Magii Umysłu Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

Być może chcesz czuć, że żyjesz w zgodzie ze swoim celem. Chcesz być zadowolony i szczęśliwy, czujesz, że dobre zdrowie i udany biznes dadzą Ci poczucie spełnienia. Gdy raz na zawsze zdecydujesz, że to jest to, czego pragniesz, przechodzisz do wyobrażania sobie siebie zdrowego oraz swojego biznesu rozwijającego się z powodzeniem – tak wielkiego sukcesu, jak tylko potrafisz sobie naturalnie wyobrazić. Sugestie dotyczące tworzenia Twojego Mentalnego Obrazu Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

Technika przeglądania "klisz astralnych" odnosi się do koncepcji związanej z jasnowidzeniem, zwłaszcza w kontekście tradycji ezoterycznych i duchowych Dalekiego Wschodu. Termin ten używany jest często w odniesieniu do zdolności postrzegania informacji zapisanych w niewidzialnym, subtelnym polu energii, które w zachodnich tradycjach duchowych może być utożsamiane z tzw. Kronikami Akaszy. Klisze astralne – definicja Klisze astralne (czasem zwane "zapiskami astralnymi" lub "zapisami astralnymi") są zjawiskiem metafizycznym, które według ezoterycznych szkół myśli odnosi się do subtelnych zapisów dotyczących przeszłych, teraźniejszych i potencjalnych przyszłych wydarzeń. Według tej koncepcji, wszystkie działania, emocje, myśli i doświadczenia w życiu jednostki są rejestrowane w "polu astralnym", co tworzy swoistą "bibliotekę" lub "archiwum" dostępne dla jasnowidza, który potrafi wnikać w ten astralny wymiar. W tradycjach dalekowschodnich, takich jak buddyzm, hinduizm oraz niektóre systemy jogiczne, można znaleźć odniesienia do podobnych koncepcji w formie zapisu karmy lub wiedzy dostępnej poza fizycznym światem. Jak to działa według praktykujących? Przeglądanie klisz astralnych to technika, którą opanowują jasnowidze i osoby o rozwiniętych zdolnościach intuicyjnych. Jest to umiejętność wglądu w "niefizyczne obrazy", które przedstawiają wydarzenia z przeszłości, obecne tendencje i potencjalne przyszłe zdarzenia, nie tylko związane z pojedynczymi osobami, ale także z całymi zbiorowościami lub planetą. Osoby zajmujące się przeglądaniem klisz astralnych uważają, że dostęp do nich można uzyskać poprzez: Głęboką medytację lub trans – wejście w stan świadomości zmienionej, podobny do stanu snu, w którym umysł wyłącza zewnętrzne rozpraszacze i skupia się na wewnętrznej percepcji. Rozwój trzeciego oka – w systemach wschodnich, takich jak tantra lub joga, mówi się, że klisze astralne można odczytać przez "trzecie oko", czyli zdolność postrzegania subtelnych energii, zazwyczaj utożsamiane z czakrą ajna. Jasnowidzenie – osoby z rozwiniętą zdolnością jasnowidzenia twierdzą, że potrafią przeglądać obrazy astralne, które mogą być prezentowane w postaci symboli, wizji lub nawet pełnych "filmów" z przeszłości, teraźniejszości lub potencjalnych przyszłości. Klisze astralne a Kroniki Akaszy Warto zauważyć, że zachodnia ezoteryka często łączy koncepcję klisz astralnych z Kronikami Akaszy, czyli metafizycznym „polegiem” wiedzy, gdzie zapisane są wszystkie informacje na temat wszechświata i jego historii. Kroniki Akaszy mają być formą kosmicznego zapisu dostępnego dla tych, którzy potrafią wznieść swoją świadomość na wyższy poziom. Zastosowanie klisz astralnych Przeglądanie klisz astralnych często wykorzystywane jest w: Duchowym doradztwie – osoby poszukujące odpowiedzi na pytania dotyczące przeszłych żyć, swojej karmy lub celu duchowego życia korzystają z usług jasnowidzów, którzy rzekomo potrafią przeglądać te astralne obrazy. Leczeniu duchowym – niektórzy uzdrowiciele energetyczni wierzą, że mogą uzyskać dostęp do klisz astralnych swoich klientów, aby zidentyfikować źródło problemów emocjonalnych, psychicznych lub zdrowotnych. Rozwoju duchowym – techniki te stosowane są również przez osoby zaawansowane duchowo, aby zdobyć lepsze zrozumienie wszechświata, swoich poprzednich inkarnacji i roli w cyklu życia. Krytyka i sceptycyzm Chociaż koncepcja klisz astralnych jest popularna w niektórych kręgach duchowych, jest ona również przedmiotem sceptycyzmu. Z naukowego punktu widzenia brak jest dowodów empirycznych na istnienie takich zapisów lub możliwości ich przeglądania. Psychologia sugeruje, że podobne doświadczenia mogą wynikać z autosugestii, głębokich stanów medytacyjnych lub innych stanów świadomości, które niekoniecznie odnoszą się do rzeczywistego "astralnego archiwum". Podsumowując, technika przeglądania klisz astralnych jest duchową praktyką polegającą na rzekomym dostępie do subtelnych zapisów wydarzeń i informacji związanych z życiem i wszechświatem. Wschodnie tradycje mistyczne sugerują, że rozwój intuicyjnych zdolności, takich jak jasnowidzenie, pozwala na kontakt z tym polem, oferując wgląd w przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

Skąd bierze się Geniusz u Człowieka. Wszelki geniusz to tylko inspiracja ze świata duchów Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

Książka w zasadzie obowiązkowa dla osób próbujących coś stworzyć. Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

Stary, dobry i ciekawy materiał: Wszyscy posiadamy moce psychiczne Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

Jest to bardzo ciekawa historia, polecam do obejrzenia. THE GATE of REMEMBRANCE Pozdrawiam IGor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

POEZJA ZŁA Jeśli ten tytuł razi jakiekolwiek estetyczne ucho, stanie się tak z powodu wymuszonego połączenia jego nieprzystających do siebie członów. Lecz taki związek nie jest moim wynalazkiem. Po prostu wziąłem istniejący fakt w literaturze i nadałem mu nazwę. Nie roszczę sobie prawa do żadnej oryginalności w tym zakresie; domagam się jedynie prawa do własnego spojrzenia na to zjawisko i proszę innych, by spojrzeli na nie jako na coś, co samo przez się rości sobie pretensje do sztuki. Wyraźniejsze zarysy tego dziecka sztuki zostały ujawnione przez oświecającą wizję dwudziestego wieku ukazaną w „Looking Backward” [„Spojrzenie wstecz”]. Oczywiście, zanim książka się ukazała, istniał już ten sam fakt i był od dawna przeczuwany; jednak dopiero teraz nadszedł czas, aby wyraźniej przedstawić jego tytuł do uznania. Do prawdziwego pojęcia Poezji Zła dojdziemy, obserwując ewolucję innych idei zła w ich naturalnym porządku. Najpierw pojawiła się ciemna, teologiczna doktryna zła jako naturalnego dziedzictwa człowieka. Pod jej wpływem świat leżał przygnieciony czarnym cieniem rozpaczy, rozświetlanym tu i ówdzie srebrną obietnicą przyszłości. Następnie pojawiła się filozofia zła. Jej forma była piękniejsza, barwy mniej ponure. Wskazywała, że zło nieuchronnie musi istnieć w rozwijającym się świecie, i że dodaje do „przyszłej obietnicy” swego mrocznego towarzysza pewne zadowolenie płynące z poczucia ścieżki prowadzącej do jej spełnienia. Co więcej, dawała pewną pociechę w świadomości, że zło, jak śmierć, jest nieuniknione. Z tej drugiej idei cicho wyłonił się mglisty zarys tego, co nazwałem Poezją Zła. Początkowo istniała ona jako dziecko wyobraźni i długo pozostawała w tej zamglonej formie, lecz niedawno pisarze przywołali jej bardziej namacalną postać jako wsparcie dla teorii indywidualizmu, które wysuwali przeciwko nowemu ruchowi ku współpracy. Przedstawiają to w mniej więcej taki sposób: „Świat, jaki oferuje nam perspektywa Looking Backward, jest nudny i niepociągający, ponieważ brak w nim zła. Brakuje nam świateł i cieni, kontrastów, które nadają barwę, ton i życie panoramie ludzkiej egzystencji XIX wieku. Z jednej strony tracimy piękno cnoty, która kształtowana jest w walce z niekorzystnymi warunkami życia, czyli ze złem; z drugiej strony tracimy anielskie piękno charakteru objawiającego się w miłosierdziu – tego piękna, które reprezentuje dar serca i które, połączone z dawnym pięknem osobistej cnoty odnalezionej w walce, nadaje rytm i melodię temu wielkiemu, kipiącemu morzu zmagającej się ludzkości, które nas otacza.” Tak właśnie wygląda obraz, który nazwałem Poezją Zła. Rzeczywiście, nie pojawił się on jeszcze w tak dokładnym języku, ale idee są te same i zmierzają do tego, by ukazać poetycką lub piękną stronę konkurencyjnej walki w ludzkich dążeniach do osiągnięcia najwyższej indywidualności. Gdyby było trzeba dalszego potwierdzenia tej tezy, mógłbym odwołać się do ogólnego tonu, a nawet do wyraźnych stwierdzeń w niektórych z naszych najważniejszych liberalnych czasopism religijnych. Liberalna literatura religijna, lepiej niż jakakolwiek inna, oddaje inteligencję epoki w każdej istotnej kwestii. Dotyczy to zwłaszcza czasopism liberalnych. Ich autorzy są szerokich horyzontów, wykształceni i posiadają pewną stabilność, wynikającą z ich intelektualnego zaangażowania w instytucje, którym poświęcili swoją lojalność. Kilka z tych czasopism dało ostatnio głos poetyckiej idei zła przedstawionej powyżej, tak że możemy je traktować jako reprezentatywne. Cóż więc ma wspólnego ten cały spór o Nacjonalizm czy Współpracę z tego poetyckiego punktu widzenia? Odpowiedź jest prosta: w kontrastach i przeplatających się światłach i cieniach kryją się elementy piękna. Ale prawda tkwi w fakcie kontrastu, nie w jakimś szczególnym jego stopniu czy proporcji. Czy bardziej piękne jest oglądanie wzniosłego czynu miłosierdzia, niosącego szczęście do serc dzieci w najniższych dzielnicach Bostonu – dzieci, dla których każde narodziny są przekleństwem, a których serca, dotknięte na chwilę miłością, zostaną za moment zmyte falą grzechu i zepsucia – czy też równie piękne byłoby widzieć ten sam dar miłości udzielony dzieciom wychowywanym w warunkach, gdzie stałe wrażenia dobra mogłyby na nie oddziaływać, a rozwój dobra byłby stałym postępem? Albo czy bardziej poetyczne jest oglądanie dusz zmagających się z własnymi okolicznościami zła w niekończącej się, beznadziejnej walce, niż widok tych samych dusz zmagających się w bardziej sprzyjających okolicznościach i odnoszących zwycięstwo? Nie oszukujmy się co do obecności tego, co istnieje dzisiaj. W XIX wieku walka o dobro jest o wiele bardziej stała i postępująca niż kiedykolwiek przedtem – tylko szanse zwycięstwa są większe. Kontrasty, które czynią poezję zła możliwą, będą istnieć tak długo, jak długo istnieć będzie człowiek. Praktyczne zastosowanie „Looking Backward” nie odbiera życiu żadnych chwał walki – jedynie pozbawia je beznadziei i dodaje piękna możliwości osiągnięcia sukcesu. Czy istnieje więc coś takiego jak Poezja Zła? Jeśli tak, to wtedy, gdy liberalno-religijni pisarze, o których mówiliśmy, próbują zsunąć ją z jej wysokiego miejsca i uczynić z niej narzędzie sporu, by bronić piękna całości, złożyć ją na ołtarzu sztuki. Poezja zła musi pozostać jedynie w mglistym zarysie do czasu, aż wiek konkurencji i chciwości przeminie, a ona sama nie znajdzie trwałego miejsca na ziemi. Należy ona tylko do sfery wyobraźni. Prawdziwa sztuka nie jest nigdy beznadziejna w swym ostatecznym wyrazie, a walka nigdy nie jest beznadziejna. Jeśli artysta nie uczyni swojej sztuki zdobywcą okoliczności albo jeśli nie potrafimy zakończyć całej walki w wyższej jedności, skazujemy jego dzieło na śmierć. W obecnych warunkach gospodarczych nie ma solidnych podstaw nadziei. Człowiek jest nierówny walce. Podczas gdy jedno czasopismo w Chicago wypisywało wielkie słowa, próbując ukazać piękno Poezji Zła, zaledwie kilka mil dalej 22 tysiące ludzi w tym samym stanie błagało o najniższe jałmużny, by utrzymać rodziny przy życiu. Tymczasem inne czasopismo w Bostonie pisało podobne słowa, jednocześnie wysyłając w imię miłości chrześcijańskiej dzieci z najniższych ulic do domów otoczonych pijaństwem i przekleństwami rodziców, którzy okradali je z resztek prawdziwej wartości życia. W obu przypadkach była walka, lecz czy to było piękne? Było to całkowicie pozbawione piękna beznadziei. Czyż poezja zła nie pojawi się dopiero wtedy w jaśniejszym zarysie, gdy walka zostanie uczyniona warunkiem zapewniającym większe szanse sukcesu? Czy obecność prawdziwej nadziei w sercach każdego mężczyzny i kobiety, zamiast fikcyjnej nadziei realizowanej przez bardzo niewielu, umniejsza piękno Poezji Zła? Odpowiedź zawiera się w samym pytaniu. W. G. Todd Des Moines, Iowa

---

Niech Moc Będzie z Tobą

Polecam Koledze ciekawy artykuł: Muzyka jako Magia Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

Wszystko jest magią lub przynajmniej magiczne ;) Nimfy wodne... Ogólnie kobiety potrafią czarować - tzn. oczarować :)

---

Nie idź przede mną, bo może za tobą nie pójdę. Nie idź za mną, bo może nie potrafię pokazać ci drogi. Idź koło mnie i bądź moim przyjacielem. http://wendol.cba.pl wendol@o2.pl

Tak znałem już i takie co to miały kogoś oczarować, na koniec wyszło z tego jedno wielkie dziadostwo. Jedno co miały dobre to tylko marketing na swój temat. Puder, botoks, feromony i jakieś szmaty. Poza tym nic dobrego. Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą

https://open.spotify.com/album/5G47FfgdUi8jBSGR0nfvUU Podstawa metafizyczna w „Pierścieniu Nibelunga” Pozdrawiam Igor

---

Niech Moc Będzie z Tobą