|
|
Bankierzy i złodzieje!
Israel Shamir
Szwajcarskie miliardy ofiar Holocaustu okazały się zupełnym mitem – jak pisze Times w wydaniu sobotnim z 13 padziernika 2001r, odsłaniajšc kulisy jednego z najbardziej groteskowych i niesmacznych dramatów, jakim zawsze pozostaje kryminalny akt wyłudzenia i rabunku.
A zaczęło się to wszystko w 1995 roku, kiedy to dwóch ważnych gentlemanów, panowie Edgar Bronfman – przewodniczšcy wiatowego Kongresu Żydów i pan Abraham Burg – wschodzšca gwiazda izraelskiej polityki przekroczyło próg banków szwajcarskich z humanitarnš misjš. " Macie miliardy dolarów zdeponowane na waszych kontach przez Żydów przed II Wojna wiatowš" – powiedzieli – " Żšdamy natychmiastowego wypłacenia pieniędzy, dopóki ocaleni z holocaustu jeszcze żyjš. Niech ostatnie chwile ich życia przeżyjš w miarę dostatnio". Bronfman i Burg sš na tyle znani i ważni, że zarówno banki, jak i kompanie ubezpieczeniowe nie mogły ich zignorować, ale musiały posłuchać.
Edgar Bronfman odziedziczył swoje miliardy po ojcu Samie, szefie Mafii Żydowskiej. Sam (Shmuele) natomiast zbił swojš fortunę na dystrybucji i handlu wódkš w USA, którš przemycał w czasie Prohibicji z Kanady przez Wielkie Jeziora, przy pomocy rozbudowanej sieci gangsterskiej. Shmuel Bronfman zbił jeszcze większš fortunę, jako rekin pożyczkowy. Na krotko przed mierciš zapytany przez dziennikarza, co jest największym wynalazkiem ludzkoci? – Shmuel Bronfman odpowiedział – Tak naprawdę to jest jedno – Odsetki od pożyczek!
Kapitały zdobyte na zbrodni i wycinięte od dłużników pomogły w polityce. W żydowskiej polityce tym bardziej, bo tam nie musisz być nigdzie i przez nikogo wybranym, aby być ważnš figurš. Zawsze przecież możesz wynajšć dwa pokoje w biurowcu i napisać na drzwiach Żydowski Zwišzek wiatowy, albo Forum Ocalonych, albo Żydowska Organizacja Wyzwolenia i już jeste w interesie. Nikt przecież nie zastrzegł sobie praw do takich i im podobnych nazw. Kongres wiatowy Żydów był włanie takim malutkim interesem z wielkš nazwš. Przed Bronfmanem miał tez innš żydowskš patriarchalnš figurę, jakim był Nahum Goldman, ale wtedy jeszcze nie cišgnięto tak nachalnie za sznurki i nie cięto lodu w upał. To dopiero poparte ogromnym kapitałem Bronfmana to "ciało przedstawicielskie" nabrało powagi i znaczenia.
Avram (Abraham) Burg, marszałek izraelskiego Knesetu i kandydat na przewodniczšcego Partii Pracy jest synem innego wielkiego polityka Izraela, który służył we wszystkich jego rzšdach, jako minister przez 40 lat. Lidera Narodowej Partii Religijnej dr. Burga, tak – włanie tego dr.Burga, który w programie telewizyjnym ABC Nightline 2 sierpnia 2001 okrelił Palestyńczyków jako " ...ludzi, których nie chciałby za mężów twoich córek".
Avram potrzebuje sponsorów w zrobieniu politycznej kariery, a Bronfman odpowiedniego partnera w Izraelu dla swoich planów.
Żaden bank, żadna kompania ubezpieczeniowa nie odmówi zatem tak ważnym figurom. Po krótkim oporze, szwajcarski gigant poddał się i "tytularne głowy" Żydostwa odeszły z ogromnymi kuframi pełnymi pieniędzy.
" Ci Żydzi chcš obrabować nasze banki i kompanie ubezpieczeniowe w imię swojego holocaustu" – powiadali Szwajcarzy. Ale jakże się straszliwie mylili.
Cala historia rozpoczyna się niczym powtórzone Protokóły Mędrców Syjonu z podbudowš scenografii wziętej z "Żšdła". Szec lat już mija, a prawie ani jeden dolar nie został wypuszczony z zaciniętych, zachłannych pazurów międzynarodowej komisji stworzonej przez Bronfmana i Burga. Praktycznie nic nie dano żadnemu z ocalonych z żydowskiego holocaustu. Te pienišdze zostały zdefraudowane dokładnie przez tych samych ludzi , którzy tak głono domagali się sprawiedliwoci i uczciwoci dla ofiar Holocaustu.
Obecnie – Los Angeles Times napisał: "Międzynarodowa komisja ustanowiona dla zaspokojenia roszczeń ubezpieczeniowych z okresu Holocaustu wydała do dnia dzisiejszego więcej niż 30 mln na pensje, hotele, reklamę, kiedy w tym samym czasie rozprowadzono na cele statutowe mniej niż 3 mln". Członkowie komisji zamienili się na wysokiej klasy klientów agentów podróży, luksusowych kurortów i parków rozrywki. LA Times pisze: "dokumenty zawiadczajš, że od 1998 roku komisja odbyła 18 wielkich zjazdów, każdy z ponad 100 uczestnikami w drogich hotelach Londynu, Jerozolimy, Rzymu, Waszyngtonu i Nowego Jorku". Kiedy ofiary pracy przymusowej – jak podaje "The Independent" – otrzymajš nie więcej niż od 2500 do 7500$, prawnicy, którzy prowadzili negocjacje ze Szwajcarami dostali wynagrodzenia każdy po ponad 1 mln dolarów.
A oto włanie przed paru dniami " Times "podaje, że po dokładnym sprawdzeniu tzw. "upionych" kont bankowych przez Szwajcarów, okazało się, że owe pienišdze nie należš wcale do Żydów – ofiar Holocaustu. Należš one bowiem w zdecydowanej większoci do bogatych Nie – Żydów, czyli Gojów, którzy po prostu o swych pienišdzach zapomnieli. Zatem okazuje się, że Szwajcaria zapłaciła 1,5 miliarda dolarów Bronfmanowi i Burgowi nie dlatego, że ich zadania były słuszne. Zapłacili ponieważ nie mieli wyjcia. Otóż okazało się, że Bronfman razem zreszta z Markiem Richem, byli najważniejszymi sponsorami prezydenta Billa Clintona, a Clinton swoje "proby" do Szwajcarii formowałby być może w postaci... kluczy bombowców.
Niektóre fakty zaczęły wychodzić na wiatło dzienne w ksišżce profesora Finkelsteina pt. "Przemysł Holocaustu". Finkelstein protestuje przeciwko bandyckim metodom żydowskich organizacji. Za to tylko okrzyknięto go antysemitš. Teraz po roku od chwili ukazania się ksišżki ukazujš się jeszcze bardziej nieprawdopodobne i smakowite detale. Jeżeli sprawdzane dokładnie informacje uzyskajš potwierdzenie, będziemy mieli do czynienia z największym aktem złodziejstwa – jakiego dokonano w 20 wieku!
Oczywicie profesor Finkelstein pomylił się w paru sprawach: otóż, na złoć tzw. żydofobom, ofiarami złodziejstwa nie sš tylko banki i ubezpieczenia, ale i proci Żydzi. Ku hańbie natomiast i wstydowi Żydów i żydofilów, złodziejami rabujšcymi sš samozwańczy Przywódcy Żydowscy, którzy uzurpowali sobie prawo reprezentacji Żydów.
II
Człowiekiem, który kryje się za tym wszystkim jest człowiek – jakże odmienny od profesora Finkelsteina z Nowego Yorku. Martin Stern jest bogatym brytyjskim biznesmenem siedzšcym po uszy w interesie nieruchomociowym oraz w działalnoci żydowskiej i syjonistycznej. Pracuje w Londynie, ale weekendy spędza w wielkim apartamencie, jaki posiada w Jerozolimie w dzielnicy ortodoksyjnych Żydów. Nie opuszcza żadnej modlitwy w swojej shule, rozdaje jałmużnę i kocha Israel.
Jego zwyczajne spotkanie ze szwajcarskim bankierem w Villar, eleganckim kurorcie w Alpach szwajcarskich, zapoczštkowało całš machinację wokół odszkodowań za Holocaust. Otóż bankier powiedział małš ploteczkę Sternowi o tym – jak jego bank Union Swisse (USB) dokonujšc komputerowej inwentaryzacji odkrył, że wiele kont jest upionych od 1939 roku. Liczyli oni, że ok 45 mln FS czyli ok. 30 mln $ zdeponowanych w ich Banku, musiało prawdopodobnie należeć do Żydów, którzy zginęli w Holocaucie, lub po wojnie.
"Nie chcielimy trzymać niczyich pieniędzy" – powiedział uczciwy Szwajcar – " zadzwonilimy do wiatowego Kongresu Żydów i poprosilimy ich o pomoc w znalezieniu uprawnionych do spadków". Kongres odpowiedział, że nie leży to w jego statutowych założeniach, zatem potraktowani chłodno Szwajcarzy przekazali pienišdze na Czerwony Krzyż – całe 30 mln.
Martin Stern był bardzo poruszony historia i opowiedział jš w izraelskim radiu. Dwa tygodnie po audycji radiowej panowie Bronfman i Burg dziwnym “zbiegiem okolicznoci” pojawili się w Szwajcarii pukajšc do drzwi szwajcarskich korporacji bankowych z żšdaniem gotówki.
Jak powiedzielimy wczeniej, pienišdze oczywicie dostali, ale zatrzymali je na swoje potrzeby. Martin poczuł się w jaki sposób zaangażowany i zaczšł ledzić co się dzieje z pieniędzmi. Martwiły go coraz bardziej sposoby, w jakie pienišdze te sš rozdysponowywane...Oprócz swych ogromnych pensji, Komisja Odszkodowawcza wydala 43 mln $ na paczki żywnociowe dla Żydów rosyjskich, o czym nikogo nie poinformowali, dokładnie wtedy – kiedy ponaglali w tym samym czasie Szwajcarów, aby ci spieszyli się z wypłatami dla "ocalonych". Czyżby ich żšdania nagle uległy zmianie?
Pewne sprawy rodzinne zawiodły Sterna do Generali Assurance. Przed wojna Genarali było wielkš kompaniš ubezpieczeniowš włoskš tzn. była ona własnociš włoskich Żydów. "Wiele kompani ubezpieczeniowych w owym czasie było w rękach żydowskich, które też pełniły role małych banków" – powiada Stern. Generali posiadało ogromne zasoby w Palestynie, jak i na Bałkanach, oraz we Włoszech. Pomimo wojny, włoskiego faszyzmu i holocaustu, Generali zachowała żydowskie koneksje i własnoć. Otóż nie chcšc ić w lady Szwajcarów i Niemców, odmówili oni respektowania wszelakich przedwojennych polis.
Stern na swoja rękę wynajšł detektywów i przeprowadził dochodzenie odnajdujšc miejsce, gdzie zmagazynowane zostały archiwa ze wszystkimi przedwojennymi polisami. Okazało się, że Generali winna jest ogromne sumy uprawnionym. Odkrycie Sterna zmusiło szefów Generali do zgody na zapłacenie – ale tylko uprawnionym do ich rak osobicie(!).
III
Teraz, jeżeli zmarły ubezpieczony nie był Żydem, jego zstępni dostanš równowartoć polisy – na jakš był ubezpieczony, czy to w kompanii, czy banku. Ale jak już wam wszystkim wiadomo, lub przynajmniej powinno być wiadomo – my Żydzi różnimy się od innych. Różnimy się tym, że zdaje się, jestemy bardziej naiwni, ponieważ zgodzilimy się na poredników – Żydowskich Przywódców – do targów z Gojami.
Poczšwszy od 1950 roku żydowscy przywódcy zrobili miliony, jako porednicy, gdyż żadne odszkodowania nigdy nie szły prosto do ršk poszkodowanych, ale zawsze do lepkich łap przywódców. Żydzi z Izraela powinni otrzymać odszkodowania poprzez izraelskie kanały, kiedy Żydzi europejscy od razu od Gojów. Zadziwiajšco zawsze ci Żydzi, którzy dostawali odszkodowania poprzez żydowskich poredników otrzymywali mniej, a czasami o wiele mniej – żydowskie państwo, żydowskie organizacje, żydowskie komitety i żydowscy liderzy zawsze zarobili na transakcji, wykorzystujšc każdš sztuczkę, każdy pretekst. Kiedy inflacja w Izraelu jest z natury wysoka, poszkodowani zawsze sš na minusie. Banki nigdy nie przekazujš pieniędzy na czas.
Kiedy Żydzi rosyjscy zaczęli przyjeżdżać do Izraela, żydowscy przywódcy dogadali się z Niemcami – aby ci zadbali o potrzeby przesiedleńców. Lwia częć funduszy, jakie przelali Niemcy na ten cel do dzi znajduje się w rękach żydowskich organizacji, poredników i innych.
Ktokolwiek z nas zaufał naszym żydowskim braciom został wystrychnięty na dudka, nic się nie zmieniło: tak, jak zasada orżnšć Żyda była w przeszłoci cecha wszystkich żydowskich oszustów, liderów i bankierów – tak zostało do dzisiaj.
Cynik ujšłby to tak: sama czysta idea Żydostwa jest najlepszym wynalazkiem żydowskich oszustów. W czasach naszych dziadków nie działało to tak dobrze, bo ówczeni Żydzi doskonale wiedzieli, ze żydowski oszust oszuka Żyda tak samo szybko – jak oszukiwał Goja – a może nawet szybciej. Ale teraz większoć z nas zapomniała o tym – tak ważnym fakcie.
IV
Kiedy już Stern odkrył polisy i Generali zgodziło się płacić, to natychmiast izraelscy i żydowscy politycy postanowili, że nic bez nich. Otóż wynegocjowali oni w imieniu poszkodowanych stałe porozumienie z Generali. Sam pomysł jest idiotyczny – no bo bez względu na to, czy Żydzi sš narodem, czy grupš etnicznš, czy religijnš, zawarli oni umowy ubezpieczeniowe – jako prywatne osoby. Ponadto w żadnej klauzuli nie upoważnili nikogo, a już najmniej izraelskich polityków do reprezentowania ich interesów. Ale ci politycy negocjujš porozumienie, uzyskujšc za te przysługę 100mln$ (sto milionów dolarów), nazywajšc to Generalnym Funduszem i natychmiast używajšc go, jak swój własny. Zapomnieli całkowicie o prawach i interesie żydowskich włacicieli polis ubezpieczeniowych, lub najprawdopodobniej nigdy nie brali ich pod uwagę, no może za wyjštkiem użycia ich – jako semantycznego frazesu.
W czerwcu 2001 roku z 1250 polis – jakie zgłosiły roszczenia, Generalny Fundusz załatwił jedynie 72. Właciciele polis sš odsyłani w jedna i w druga stronę, bardzo często spotyka ich kategoryczna odmowa bez podania jakiejkolwiek przyczyny, bšd nie otrzymujš na swe podania jakiejkolwiek odpowiedzi. Zdesperowani ludzie zwracajš się bezporednio do Włochów... i dostajš zapłatę. Już to samo dodatkowo udowadnia wszystkim i wokół, ze Żydzi potrzebujš żydowskich poredników tak samo, jak rybie potrzebny jest kombinezon płetwonurka. W tym samym czasie Generalny Fundusz dokonuje 270 ex gratia płatnoci na humanitarne akcje. Wysyłajš paczki do Rosji do rosyjskich Żydów, kuszšc nimi do emigracji do Izraela. Mam nadzieję, że Generalny Fundusz będzie niezmiernie szczęliwy karmišc rosyjskich Żydów i zaspokajajšc swe syjonistyczne marzenia, ale dlaczego ci izraelscy politycy nie mówili o tym wczeniej negocjujšc porozumienie?
Martin Stern odkrył ze zaufani GF zaczęli często latać do Włoch na koszt GF, a kiedy okazało się, że to w sumie małe pienišdze, poprosili GF o specjalne fundusze i zapłatę za usługi. Na domiar złego wiadomoć rozniosła się za ocean i żydowscy klienci w Ameryce dowiedzieli się, że ich sprawy zostały "zalatwione" przez ich polityków i ze żydowskie organizacje amerykańskie wspomagały swoich kolesi z Izraela. Ważnš rolę w owym szwindlu odegrał nie byle kto, tylko sam Lawrence Eagleburger, były sekretarz Stanu US w rzšdzie Clintona.
Ten “wielki” człowiek siedzi na stanowisku przewodniczšcego komisji żydowskich przywódców d/s odszkodowań za holokaustowe odszkodowania od firm ubezpieczeniowych i pobiera bagatela tylko 350 tys. $ rocznie. W opinii Sterna pienišdze, jakie uzyskano w porozumieniu, zaledwie wystarczajš na pokrycie roszczeń poszkodowanych i dlatego przeraża go beztroska – z jakš Bronfman i Burg przewalajš fundusze.
V
W czasie kiedy organizacje żydowskie naciskały nachalnie na banki Szwajcarów i Niemców, w stosunku do banków żydowskich były one o wiele bardziej ulegle. Bank Leumi Israel posiada najprawdopodobniej najwięcej funduszów należšcych do ludzi, którzy zginęli podczas wojny niż Szwajcarzy i Niemcy oraz inne do kupy razem wzięci. Być może ogarnie was pusty miech, ale to włanie żydowskie banki należš do tych, którym w ogóle się nie spieszy z wypłatami. Naprawdę to trzymajš się te pienišdze ich łap – jak przyklejone.
Przed II Wojnš wielu europejskich Żydów zdeponowało swoje oszczędnoci w Anglo Palestyńskim Banku, głównym żydowskim banku Palestyny, bo tak nazywał się Bank Leumi przed 1948 rokiem. Wielu z nich złożyło depozyty, wielu wynajęło sejfy. Nie tylko Żydzi używali tego banku – jego sejfy kryły skarby zarówno Żydów, jak i palestyńskich chrzecijan i muzułmanów.
Wielu Palestyńczyków straciło swoje depozyty w wielkim powstaniu 1948 roku. Bank Izraela użył wszelkich dostępnych sposobów, aby zablokować ich pienišdze i pozwolił, aby zamieniły się w nicoć dzięki szalejšcej inflacji. Ale Żydzi nie byli potraktowani lepiej. Jak się okazało najgorszym miejscem, gdzie można było trzymać pienišdze był Bank Leumi i Narodowy Bank Izraela. Ocaleni z Holocaustu i ich zstępni spotkali się z gwałtownš odmowš, kiedy domagali się niezależnej inspekcji.
W procesie prywatyzacji Bank Leumi stał się częciš własnoci Generali Assurance, Migdal Insurance i Bank Leumi – stanowišc konglomerat rożnych zwišzanych ze sobš grup biznesmenów z bardzo podejrzanymi życiorysami. Niektórzy z nich siedzš na czele rożnych kompanii, dzielšc zyski i szuflujšc dookoła fundusze.
Martin Stern odkrył, że w 1959 roku urzędnicy Banku Leumi otwarli – bez żadnej komisji z zewnštrz, bez żadnej kontroli i bez wymaganego na te okolicznoć spisanego protokołu – "upione sejfy". Ich zawartoć wkładali do bršzowych kopert i zmagazynowali – jak najdalej od ludzkich oczu. Jako anegdotę opowiedziano mi, że w Banku Leumi stał wielki kufer, na którym sekretarki rwały swoje pończochy, kiedy go otworzono okazało się, że znajduje się w nim prawdziwy skarb Kocioła Koptyjskiego...do dzisiaj kufer nie został zwrócony Kociołowi.
Martin Stern nie mógł uwierzyć, że tak łatwo łamano prawo i przepisy bankowe. W imieniu poszkodowanych wystšpił on do Banku Leumi oficjalnie, o ogłoszenie publiczne list nazwisk, włacicieli sejfów, których sejfy zostały opróżnione. Na poczštek dyrektor banku Galia Maor zaprzeczyła, że bank otworzył sejfy. Kiedy pokazano jej dowody odpowiedziała bezczelnie cyt.: "znalelimy tylko listy miłosne". Zastanawiam się, czy taka odpowied Szwajcarów – czy kogokolwiek innego, byłaby wystarczajšca dla żydowskich organizacji...
Los pieniężnych depozytów nie był lepszy od zawartoci sejfów, jako ze Bank Leumi ma swoje sposoby. Np. pani Klausner zdeponowała przed wojna w Banku Leumi 170 funtów sterlingów, w przeliczeniu dzi ekwiwalent 25 000$. Kiedy poprosiła o wypłacenie depozytu, Bank Leumi zaproponował jej... 13 nowych izraelskich szekli czyli 4$. W celu zaoszczędzenia sobie wstydu Bank Leumi zniszczył stare dokumenty.
Sztuczki Banku Leumi zwróciły uwagę prasy żydowskiej i niektórych członków Knesetu. Powołano nawet specjalnš komisję parlamentarnš. Zajęło to szeć miesięcy, aby tę komisję sformować, ale jej poczynania okazały się totalnš klapš.
Poszkodowani domagali się znalezienia winnych zatajenia funduszy, komisja w ogóle się tym nie zajęła, mało tego – do komisji weszli ludzie odpowiedzialni za bałagan w dniu dzisiejszym. Zvi Barak był członkiem dyrekcji banku Leumi, był członkiem dyrekcji Generali, był ledczym wysłanym do szukania kont w bankach szwajcarskich i dzi...jest w komisji... i szuka nieprawidłowoci w swoim własnym banku...
Michael Kleiner należy do prawego skrzydła MP partii Herut. Napisał do Komisji następujšce słowa cyt." Bank zniszczył dokumenty dwóch osobnych sekcji, i teraz zachodzi podejrzenie, że zniszczono dokumentacje dot. sejfów i zawartoci bršzowych kopert."
Warto zaznaczyć, że Bank Leumi jest znany z prania pieniędzy na wielkš skalę, między innymi lady krycia wielkich fortun ukradzionych przez Vladymira Montesinos i jego bossa Alberto Fujimori – byłego prezydenta Peru, zostały wykryte w biurach szwajcarskich Banku Leumi..... wyobracie sobie pralnię, z której wyprana chusteczka do nosa wychodzi brudniejsza niż przyszła.
VI
Jednakże największym osišgnięciem żydowskich liderów było dokonane w 1991 roku przejęcie majštków w DDR, kiedy Wschodnie Niemcy przyłšczyły się do Republiki Federalnej. Po 1945 roku DDR nie zwrócił własnoci przedwojennym włacicielom, obojętnie, czy byli nimi Żydzi – czy Niemcy. Posługiwali się oni bowiem rozsšdnš logikš i nie przypisywali żadnego znaczenia pojęciu Żydostwo, na równych prawach traktujšc wszystkich swoich obywateli, czy byli Niemcami, czy Żydami. Uważali oni, że idea hitlerowskiego podziału społeczeństwa z odseparowaniem Żydów została zarzucona w 1945 roku. Jakże się mylili! Zachodnie Niemcy przyjęły koncept redniowieczny Żydostwa w 1950 roku, kiedy zapłacili odszkodowania za żydowskie mienie – nie oczywicie poszkodowanym, czy ich spadkobiercom – ale państwu Izraelowi i żydowskim liderom. Teraz ci zrobili to samo po raz drugi!
Na przykład dwóch Niemców – jeden Moses drugi Peter zginęli na wojnie i pozostawili jakš tam własnoć w Niemczech Wschodnich. Własnoć Petera, jako własnoć Goja pozostaje w rękach rzšdu niemieckiego do czasu zgłoszenia się prawowitych spadkobierców. Kiedy się nie zgłoszš takowi, jego własnoć staje się własnociš ogólnonarodowš przechodzšc na Skarb Państwa. Ale własnoć Mosesa, który był Żydem, przechodzi w ręce panów Bronfmana i Burga, jako liderów i przedstawicieli tzw. Żydostwa, członków tzw. Konferencji d/s Odszkodowań. Niemcy przetransferowali bowiem całš własnoć Żydów w Niemczech Wschodnich w ręce Konferencji.
Sama Konferencja jest fikcyjnym ciałem składajšcym się z 44 członków, niektórzy z nich byli wysłani przez małe grupy o wielkich nazwach, jak np. Anglo Żydowskš Assocjacja – która ma zaledwie 50 członków, podczas gdy wielomilionowa rzesze Żydów w Izraelu reprezentuje jedynie dwie osoby. Komisja ma znaleć prawowitych spadkobierców Mosesa i innych niemieckich Żydów.
Ale żydowscy przywódcy maja lepszy pomysł. Wiedzšc, że i tak wielu włacicieli nieruchomoci nie zgłosi się nigdy, i te nieruchomoci będš ich, jest im za mało. Za mało tym zachłannym, chytrym bękartom, zatem wymylili sobie datę, po której jakiekolwiek roszczenia spadkobierców nie będš rozpatrywane w ogóle bez względu na zasadnoć roszczenia. To jest pocišgnięcie godne żydowskiego geniusza, jakie 30 miliardów dolarów wartoci nieruchomoci stało się ich prawnš własnociš! Od dzisiaj mogš sobie powoli załatwiać bez końca roszczenia prawowitych spadkobierców, a miliardy za czynsze z tych nieruchomoci będš się odkładać na ich własnych kontach.
Amerykańskie organizacje ocalonych z Holocaustu rozpoczęły walkę z “własnymi” przywódcami. Domagajš się oni od Konferencji ogłoszenia list publicznych zarówno nieruchomoci, jak i uprawnionych do nich. Zamierzajš sšdzić zarówno Niemcy, jak i Szwajcarię i Włochy, jak i inne kraje o to, że w jaki tajemny sposób przyjęły owš redniowiecznš ideę Żydostwa i żydowskiej własnoci. Mówiš oni, że własnoć może być tylko przynależna indywidualnej osobie nie jakiej “Własnoci Żydostwa“! Jak pokazałem wam tutaj, takie bowiem podejcie jest oczywicie wygodne, ale tylko dla żydowskich liderów, gdyż pozwala im żyć w stylu, do jakiego zdšżyli przywyknšć, ale dla normalnych prostych ludzi żydowskiego pochodzenia przyszedł najwyższy czas, aby pozbyć się kosztownych iluzji o żydowskiej solidarnoci.
Tlum: Roman Kafel
Korekta: Z.Ł.
We thank Israel Shamir for his consent.
|