|
|
Alan....Tu masz kolejny skrawek !!!
– Jezus był postaciš historycznš o ogromnych wpływach, może najbardziej zagadkowym i inspirujšcym przywódcš, jakiego kiedykolwiek widział wiat. Tak jak Mesjasz, o którego nadejciu mówiły przepowiednie, Jezus wysadzał z tronów władców, inspirował i był natchnieniem dla milionów, tworzył fundamenty nowych filozofii. Jako potomek królewskich rodów króla Salomona i króla Dawida, ma udokumentowane prawo do tronu króla żydowskiego. Zrozumiałe więc, że dzieje jego życia zapisywały tysišce zwolenników w całym kraju. – Teabing zrobił przerwę, łyknšł herbaty i odstawił filiżankę na półkę nad kominkiem. – Rozważano włšczenie do Nowego Testamentu ponad osiemdziesięciu ewangelii, lecz ostatecznie wybrano i włšczono w jego skład stosunkowo niewiele – między innymi ewangelie według więtego Mateusza, Marka, Łukasza i Jana.
– Kto wybierał ewangelie do Nowego Testamentu? – spytała Sophie.
– A otóż włanie! – Teabing kipiał entuzjazmem. – To podstawowy paradoks chrzecijaństwa! Biblia, w takim kształcie, w jakim znamy jš dzisiaj, powstała za sprawš pogańskiego cesarza rzymskiego Konstantyna Wielkiego.
– Sšdziłam, że Konstantyn był chrzecijaninem – powiedziała Sophie.
– Skšdże – prychnšł Teabing. – Całe życie był poganinem, został ochrzczony na łożu mierci, kiedy był zbyt słaby, by zaprotestować. W czasach Konstantyna oficjalnš religiš Rzymu był kult słońca – czczono sol invictus, innymi słowy niezwyciężone słońce, a Konstantyn był jego naczelnym kapłanem. Na jego nieszczęcie Rzym ogarniał rosnšcy zamęt religijny. Trzy wieki po ukrzyżowaniu Jezusa Chrystusa liczba jego wyznawców wcišż wzrastała. Chrzecijanie i poganie wszczynali wojny, a konflikt urósł do takich rozmiarów, że zagrażał rozpadem Rzymu. Konstantyn uznał, że trzeba co z tym zrobić. W trzysta dwudziestym pištym roku zjednoczył Rzym pod sztandarem jednej religii. Chrzecijaństwa.
– Dlaczego pogański cesarz wybrał na oficjalnš religię państwowš chrzecijaństwo? – spytała zdumiona Sophie.
– Konstantyn był człowiekiem interesu – zachichotał Teabing. – Widział, że chrzecijaństwo to wielka, potężniejšca siła, i po prostu postawił na faworyta. Historyków do dzi zdumiewa mšdroć Konstantyna, z jakš przemienił wielbišcych słońce pogan w chrzecijan. Włšczajšc symbole, daty i rytuały pogańskie do budujšcej się tradycji chrzecijaństwa, stworzył co w rodzaju religijnej hybrydy, która była do przyjęcia dla obu stron.
– Transmogryfikacja – powiedział Langdon. – lady i pozostałoci religii pogańskiej w symbolice chrzecijańskiej sš niezaprzeczalne. Egipskie kręgi słońca stały się aureolami katolickich więtych. Piktogramy bogini Izydy trzymajšcej w ramionach swojego cudownie poczętego syna Horusa to pierwsze wzorce naszych obrazów Maryi Dziewicy trzymajšcej w ramionach Dziecištko Jezus. A w zasadzie wszystkie elementy rytuału katolickiego – biskupie nakrycia głowy, ołtarz, Trójca więta oraz komunia, akt „spożywania Ciała Bożego” – wszystkie te symbole wzięto wprost z wczeniejszych pogańskich obrzędów religijnych.
Teabing jęknšł.
– Nie próbuj zaczynać rozmowy ze specjalistš od symboli na temat ikonografii chrzecijańskiej. W chrzecijaństwie nie ma niczego oryginalnego. Wschodni bóg Mitra – zwany Synem Bożym i wiatłociš wiata – urodził się dwudziestego pištego grudnia, zmarł i został pochowany w skalnym grobowcu, a potem zmartwychwstał po trzech dniach. À propos, dwudziesty pišty grudnia to również dzień urodzin Ozyrysa, Adonisa i Dionizosa. Kiedy urodził się bóg Kryszna, złożono mu dary z mirry, kadzidła i złota. Nawet dzień więty chrzecijaństwa przejęto od pogan.
– Jak to?
– Poczštkowo – powiedział Langdon – chrzecijanie czcili żydowski szabat – sobotę, lecz Konstantyn przesunšł dzień więty tak, by pokrywał się z pogańskim dniem czczenia słońca. – Przerwał i umiechnšł się szeroko. – Do dzi większoć wiernych wychodzi na mszę w niedzielę rano, nie majšc pojęcia, że czyniš tak, bo kiedy włanie w ten dzień poganie oddawali czeć bogu słońca.
|