Forum - Świat Tajemnic

niektórzy panicznie boją sie śmierci.... niektórzy nie chca o tym rozmawiać.... uważacie , że każdy musi umrzeć...?a moze można żyć wiecznie? czego tak naprawde się boimy-smierci czy tego JAK umrzemy?

Cześc ,polecam książkę "Kto umiera" Stivena Levine'a. :)

Jeśli wewnętrznie jesteś przekonana,że jesteś ciałem,boisz się rzeczy zagrażających ciału. Jeżeli wewnętrznie jesteś przekonana, że jestęś umysłem, to boisz się rzeczy wymyślonych. Codziennie przeżywam śmierć, kładąc się spać.

Śmierć jest wybawieniem więc nie ma się czego bać.... Strach może wywoływać jedynie przyczyna śmierci (cierpienie przed końcem a jednocześnie początkiem)...

Śmierć dotyczy np. ciała. A jak to z pojemnikami bywa, można mieć nowy :) A kto już nie potrzebuje pojemników, wybiera, wziąć nowy, czy też odpoczywać i cieszyć się wiecznie. Uważam także, że śmierć w pewnych okolicznościach i przy pewnych założeniach dotyczy także i Duszy. Pozdrawiam

Nie denerwujcie mnie! Jak ktoś ładnie zauważył wcześniej na FORUM nie można traktować życia jak gry komputerowej i myśleć, że jak się zginie to będzie nowa gra. Jedni wierzą w Sąd Ostateczny, inni w reinkarnację, jesczcze inni... Ale jak właściwie będzie to nie mamy przecież pewności. Więc trzeba dbać o swoje życie, bo może jest to jedyna szansa. Nie żaden "pojemnik" na duszę. Pozdrawiam Cię OLD!

Oj, Aga :) Zgadzam się z Tobą w zupełności i obydwoma rękami oraz nawet nogami i nosem oraz ustami się podpisuję pod tym, że "trzeba dbać o swoje życie, bo MOŻE to być jedyna szansa (dodam od siebie, że MOŻE ostatnia)"!! Reinkarnacja temu nie zaprzecza. Jednak wg. mnie Aga, ciało to pojemnik na Duszę, co nie znaczy, że nie jest przepiękny i nie należy o niego dbać. Należy z całą pieczołowitością o niego dbać, jest to bowiem Świątynia Duszy. Dodtakowo dbamy o ciało bardziej, spełniając Duszy potrzeby, czyli dążąc do miłości. To jest życie! Zgadzam się także, że jesli o to chodzi, chcąc uchodzić za obiektywnego, nie można zapewniać, iż jest to 100% prawda. Można natomiast mieć POCZUCIE takiej pewności. Pozdrawiam Cię Aga!

czasem trzeba cos samemu osiognoc by zrozumiec sami musicie dojsc do tego stanu swiadomosci powiem tak pieklo jest tu na ziemi tu mamy do wybrania zycie wieczne nie bede tlumaczyc co wplywa na to wystarczy byc czlowiekiem :) Dobrym Po za tematem myslicie ze z kond czasem ktos rodzi sie ze szczegolnym talentem :) malowanie czy bieganie ziemia to jedna wielka droga do doskonałosci :) musimy szukac swego celu nie jestesmy ideali Tzn nieskoczona swiadomosc z tego powstalismy :) pierw byla nieskoczonosc i stala sie swiadoma my nazywamy to bogiem :) a bog to dobro i to nasza jedyna z wielu drog kazdy nieswiadomie emanuje straszno energio od was zalezy czy nauczycie sie nio poslugiwac :) Wiara to sila bez roznicy jaka bog jest inny i my wiezoc w niego musimy byc inni czyli klepac slowa :) i wierzyc i to napewno pomoze w doskonaleniu sie :)

pierwsze jak umre -to się porządnie wyśpie ,,,,haha, acha i żadnej żony!!! czasem śmierć jest wybawieniem

No omnis morial :)

hmmmm [%sig%]

No cóz, uważam że śmierć to iluzja ( brama do prawdziwego życia) proponuje ludziom poćwiczyć OOBE out of the body experience odpowiedż sama nasunie sie na usta. Śmierć ... nowe narodziny czystej świadomości :)

Zgadzam się. Śmierć to wyzwolenie, w dodatku iluzja bo już jesteśmy nieśmiertelni. To jedno z setek i więcej żyć, w dodatku jednoczesnych. Przy śmierci najgorszy jest chyba ból umierania, dlatego lepiej umrzec szybko :). Wierzę, że jest możliwość ominięcia śmierci. Na odpowiednim poziomie świadomości, możemy ciało fizyczne zabrać ze sobą, co więcej, materializować je kiedy chcemy - taka nieśmiertelność w ziemskim słowa znaczeniu.

Śmierć jest dla mnie przejściem ze świata materialnego do astralnego. [%sig%]

Nie wiem co bedzie jak sie umrze ale to już nie ważna bo może i dusza dalej żyje ale mózg umiera i co mi z tego że dalej bede żyłjak np: w kolejnej inkarnacji nie będe wiedział swego poprzedniego życia :( Zreszta to tylko teorie bo jak by człowiek faktycznie żył to po co ten świat i cała ta heca z tym co przeżywa. Człowiek przeciętny wielu rzeczy nie rozumie a jak się chce z nim gadać o smierci to albo sie krzywi i nie chce o tym rozmawiać albo cos zagada lub sie zasmuci. Dopiero jak człowiek stanie oko w oko ze smiercią i przezyje chwilę grozy i dozna szoku to może wywołać u człowieka pewne "spojrzenie które w nim zmotywuje by szukać dalej"...

Śmierć, jak już niektórzy napomnieli, to iluzja...śmierć następuje dla ciała, ale MY nasze dusze żyją wiecznie.Tak naprawde śmierć to początek.Śmierć to powrót do domu ze szkoły, którą jest życie.I powinniśmy powracać do domu z radością, ze szczęsciem...niestety, niektórzy tak sie przywiązuja to "szkoły" że zostają tutaj, zamiast wrócić do domu, gdzie z otwartymi ramionami czekają rodzice.Czasem jest, że przegapimy swoją śmierć...myślimy, że nadal żyjemy...wtedy przegapiamy również "autobus do światła" chociaż mamy bilet...

Śmierć jest dla mnie zyskiem, bo wtedy spotkam Jezusa i zobaczę się taką, jaką jestem naprawdę. Śmierć to wybiawienie od grzesznego ciała, w którym tkwi mój duch. Śmierć to brama do życia wiecznego dla tych, którzy idą za Jezusem.

Dla mnie smierc jest czym naturalnym ... wierze ze po "smiereci" cos jeszcze istnije wierze ze jest cos lepszego jakies lepsze zycie gdzie wszystko jest idealne i zrownowazone...Kazdy z nas musi umrzec a wiec po co o tym gadac tak juz jest i tyle !! nie nalezy za duzo sie tym przejmowac :) musimy zyc i nie myslec co jutro sie zdazy !! co bedzie to bedzie .. :p carpe diem !! kochaj,szalej i nie pytaj co dalej :) zartuje nalezy tak zyc zeby nikogo nie ranic a szczegolnie siebie samego ... zycze szczescie Wszystkim ... kochajcie i pamietajcie ze wszystko mozna zmienic jesli sie tylko chce ... !!