Forum - Świat Tajemnic

Nefertiti (często Nefretete, dosłownie piękna, która przybyła) - królowa egipska, żona faraona Echnatona z XVIII Dynastii. Pochodzenie Nefertiti nie jest do końca jasne. Przedstawia się teorię jakoby była księżniczkš hetyckš - co tłumaczyłoby jej imię. Często przyjmuje się także, iż była córkš doradcy i Wezyra dworu Ay, który wstšpił na tron po œmierci Tutanchamona. Była ukochanš żonš Echnatona, z którym miała 7 córek, w tym: Maketaton, Meritaton, Neferneferuaton-Taszerit, Neferneferure, Setepenre i Anchesenaton [("Jej życiem jest Aton"), żona Tutanchamona]. Wobec jego prawdopodobnego upoœledzenia i choroby, została wyniesiona na tron jako współregent i przybrała imię Nefernefernuaton ("nadzwyczajna pięknoœć Atona"). Jako jedyna królowa w historii Egiptu jest przedstawiana na nielicznych zachowanych płaskorzeŸbach w pozach zarezerwowanych dla faraonów, np. zwyciężania lub upokarzania wrogów Egiptu oraz z 2 ramkakami nad głowš. Stawiane sš także hipotezy, że po œmierci swego męża objęła tron jako Neferneferuaton. Z zachowanych listów dyplomatycznych wynika, że wysłała list do władcy Hetytów, proszšc go o przysłanie jednego ze swych synów na męża, albowiem nie chciała brać za małżonka jednego ze swoich krewnych, jak ich w liœcie nazwała "swoich sług". W wyniku tych zabiegów wyszła za mšż za hetyckiego księcia Zannanzasa, który panował pod imieniem Neferneferuaton Semenechkare (1335-1333 p.n.e.). Podobnie jak Echnaton pochowana została w jego nowej stolicy Achetaton (dosłownie horyzont Atona, obecnie: Tell el-Amarna). Jednak ich grób został prawdopodobnie przeniesiony potem do Doliny Królów. Przypisuje się dla nich grobowiec oznaczony jako KV65. Po upadku kultu Atona i zemœcie kapłanów Amona z Teb większoœć posšgów i inskrypcji jej męża została zniszczona lub zatarta. OO Z jej pamištkami nie obchodzono się tak zdecydowanie, co może wskazywać, że to ona przywróciła stary kult. OO Według pewnych wskazówek, skarby znalezione w grobie przedwczeœnie zmarłego Tutanchamona mogły pierwotnie być wyposażeniem grobowców jego ojca i macochy. Jego złota maska nosi œlady przeróbek, a niektóre trumny chłopięcego faraona majš kobiece piersi i póŸniej dorobione skrzydła. 7 grudnia 1912 Ludwig Borchardt odnalazł w el Amarna piękne i bardzo dobrze zachowane popiersie królowej, które obecnie znajduje się w Muzeum Egipskim w Berlinie. RzeŸba ta, przedstawiajšca głowę kobiety z pięknš, długš szyjš i z przysługujšcym faraonom nakryciem głowy, stała się jednym z synonimów starożytnego kanonu piękna. Wielki Hymn do Atona: 'Ty jesteœ Ra, i Ty uprowadziłeœ ich wszystkich jako jeńców; Zwišzujesz ich Twojš miłoœciš. Chociaż Ty jesteœ z daleka, Twoje promienie sš na ziemi; Chociaż Ty jesteœ wysoko, Twoje œlady sš dniem. Kiedy zachodzisz na zachodnim horyzoncie nieba, Œwiat jest w ciemnoœci jak umarli. Ludzie œpiš w swoich komnatach, Ich głowy sš obwišzane, Ich nozdrza zablokowane, i żaden nie widzi drugiego. Skradzione zostajš wszystkie ich rzeczy, które sš pod ich głowami, Podczas gdy oni o tym nie wiedzš. (...) Sprawiajšc powodzie w górach, jak wielkie morze, I nawadniajšc ich pola poœród ich miast. Jak cudowne sš Twoje plany, O Panie wiecznoœci! Nil w niebie jest dla obcych, I dla bydła każdego lšdu, które chodzi na swoich nogach; Ale Nil, on wychodzi z podziemi dla Egiptu. Tak Twoje promienie żywiš każdy ogród; Kiedy Ty powstajesz one żyjš, rosnš przez Ciebie. Ty czynisz pory roku, aby stwarzać wszystkie Twoje dzieła;' O Amonie tu nieco: Amon, Amon-Re, Ukryty lub Niewidzialny bóg, król bogów. Sprawca urodzaju. Powodował, że plony były obfite, zwierzęta się mnożyły, a kobiety rodziły dzieci. Imię Amona po raz pierwszy występuje w Tekstach Piramid z okresu Starego Państwa. Pojawia się tam wraz z małżonkš (swym żeńskim odpowiednikiem - Amaunet) oraz jako bóg zwišzany z Minem i Ha (bogiem pustyni Zachodniej) a także utożsamiany z Re (Amon-Re). Był uosobieniem niewidzialnych życiodajnych elementów natury: powietrza i wiatru. Przedstawiany jako król w koronie z dwoma wysokimi piórami lub człowiek z głowš barana z zakręconymi rogami, także wšż Kematef. W rękach trzymał bicz i znak ankh. Jego ulubionym zwierzęciem był baran. Amon-Re, Re, Amon - bóg Słońca. Jego głowę zdobi dysk słoneczny. Kapłani miasta Heliopolis złšczyli jego kult z wczeœniejszym kultem boga Amona. Tworzył pary z wieloma bogami. Był słońcem, które œwieciło w południe, właœcicielem barki, którš wszyscy bogowie płynš po niebie (czyli wewnštrz bogini Nut) każdego dnia ze wschodu na zachód z krainy życia do krainy umarłych. Płynęli, aby odrodzić siebie i œwiat dnia następnego, podtrzymać porzšdek kosmosu uosobiony w postaci bogini Maat. Bóg słońca, czasem identyfikowany z Amonem, stworzył człowieka ze swoich łez. Kulty Atona i Amona rywalizowaly ze soba na przestrzeni wiekow. Zaglebiajac sie w mity o tych bostwach, dochodze do wniosku, ze kazde z nich jest okrutne. W tym watku bede zbierala materialy na ten temat, by zaglebic sie w skarby wiedzy, jaka przetrwala przez pokolenia. Moze uda sie mi dojsc do jakis ciekawych wnioskow.

Powyzsze informacje uzyskalam dzieki Wikipedia® Wikimedia Foundation.

Jednym z interesujacych mitow dotyczacych Amona jest mit zwiazany z rozkazem, jaki wydal on bogini Hathor. Oburzony na ludzkosc Amon rozkazal jej zabic wszystkich. Gdy ulitowal sie, bylo juz za pozno. Oszalala od krwi Hathor nie usluchala rozkazu, wiec Amon-re posluzyl sie podstepem mieszajac ziemie z winem i rozlewajac je po polach bitwy. Zbyt pijana, nie byla zdolna dokonczyc misji. http://www.s hira.net/drawings/maat-and-hathor.JPG Prawda, ze jest w tym micie doza ironii i dawka wiedzy o ludzkiej naturze?? Choc przeciez sam mit jest o bogach, moim zdaniem opowiada o tamtejszych wladcach, ktorzy byli ludzmi.

Z Egiptem jest zwiazanych wiele zagadek. Czesc z nich krotko jest przedstawiona na stronie: http://umysl.pl/podroze/182.php Najbardziej mnie frapuje zagadka swiatyni Hathor. Zacytuje tu tresc z powyzszej strony: 'Zespół œwištynny Dendery poœwiecony jest w głównej częœci bogini Nieba Hathor. W najdawniejszym okresie uważano jš za boginię Nieba i matkę Horusa, boga słońca. Ponieważ Egipcjanie widzieli w gwiazdach wielkš krowę, bogini Hathor otrzymała dodatkowo do swojej ziemskiej postaci także postać krowy. Zawsze przedstawia się jš z krowimi rogami i słonecznš tarczš. Podobno z tej œwištyni zostały skradzione tablice opisujšce właœnie uzyskanie taniej energii elektrycznej (zostały tylko dwie i powyżej jest zdjęcie z jednej z tablic). Sprawa jest o tyle tajemnicza, że aby wykuć te tablice naprawdę potrzeba sporo czasu i niemożliwe jest, aby nikt nie zauważył prowadzonych prac. Była sugestia, że œlad prowadził do Francji i być może decydenci egipscy po cichu dali przyzwolenie na demontaż płyt. Jak wszystkie œwištynie, ta również ma sfotografowane wszystkie reliefy, ale podobno nikomu nie sš udostępniane właœnie te skradzione. Jedna ze skradzionych tablic pokazała się na tzw. czarnym rynku, ale władze egipskie nie wystšpiły o zwrot, co jeszcze bardziej daje dużo do myœlenia (być może jest to tylko plotka zasłyszana w Egipcie, ale i tak te zdjęcia uważam za niezwykle intrygujšce i zastanawiajšce, czy może jednak Egipt miał kontakt z innš cywilizacjš, albo mieli stycznoœć z technologiš lub wiedzš, którš inna cywilizacja zostawiła i częœciowo potrafili jš wtedy wykorzystać - może Imhotep, tak wielki uczony też potrafił korzystać z tej wiedzy, albo miał "znakomitych" nauczycieli).'

Stargate SG-1 » Odcinki » Sezon 1 » 1x13 Hathor Archeolodzy w trakcie prowadzenia badań w piramidzie Majów w Meksyku odnajdujš sarkofag pokryty egipskimi hieroglifami i przypadkiem uwalniajš Hathor, która była w nim uwięziona przez ponad tysišc lat. Hathor jest Goa'uld'em, jednym z władców systemu, który przyjšł postać potężnej egipskiej bogini. Po rozprawieniu się z archeologami, boginni udaje się do górskiego kompleksu, w którym znajdujš się Wrota. Zaraz po pojawieniu się w bazie, Hathor zaczyna używać swojego uroku, a może przede wszystkim działajšcego jak narkotyk różowego dymu, w celu uwiedzenia mężczyzn i wykorzystania ich do przejęcia kontroli nad œwiatem. O'Neill zostaje pierwszym, nowym Jaffa Hathor. W trakcie jak boginni "gotuje" setki larw Goa'uld'ów i przygotowuje Jack'a do implantacji jednej z nich, Carter i pozostałe kobiety znajdujšce się w SGC zaczynajš walkę z potężnš "kusicielkš". Pomaga im Teal'c, który jako Jaffa jest odporny na narkotyczne moce Hathor. Bitwa o przyszłoœć całej planety zostaje rozpoczęta. http://www.gwrota.com/page.php?id=34

Hathor (gr.), egipska Hwt-Hr. Jej imię oznacza Dom Niebios (Het-Hert) lub Dom Horusa (Het-Heru). Inne imiona: Athyr. Hathor to jedna z najstarszych znanych bogiń egipskiego panteonu, a tym samym najbardziej skomplikowanych. Jest to postać wybitnie synkretyczna, splatajšca się z wieloma innymi boginiami, które stawały się jej aspektami, aby następnie w póŸnym okresie rozdzielić się na siedem Hathor, pozbawionych już cech indywidualnych. Żeby zrozumieć, jak to jest możliwe, trzeba wzišć pod uwagę, że kult bogów egipskich trwał nieprzerwanie przez tysišclecia, a religia starożytnego Egiptu nigdy nie była jednolita i konsekwentna. Każda œwištynia była całkowicie samowystarczalna i niezależna pod względem ekonomicznym, politycznym, a także do pewnego stopnia teologicznym. Niewiarygodne dla dzisiejszego człowieka sprzecznoœci w egipskiej mitologii wynikajš z faktu, że na przestrzeni wieków w Egipcie istniała niezliczona iloœć kultów lokalnych i ludowych; istniały więc rozmaite wersje mitów, legend i wierzeń. Ważniejsze oœrodki religijne tworzyły własne doktryny teologiczne, oczywiœcie również od siebie niezależne. Do takich oœrodków należały Memfis, Heliopolis, Hermopolis i Teby. Można więc tylko mówić o wierzeniach starożytnych Egipcjan według konkretnego systemu: heliopolitańskiego, memfickiego, etc. Według doktryny heliopolitańskiej, Hathor była boginiš kosmicznš, małżonkš Ra i stworzycielkš œwiatła, identyfikowanš z niebiańskš krowš, która wyniosła słońce-Ra na nieboskłon, a także z samym niebem- Nut. Jest także matkš bliŸniaczych bóstw Szu i Tefnut, powietrza i niebiańskiej wilgoci. Pod względem astronomicznym łšczono jš z gwiazdš nazwanš po grecku Sotis, czyli Syriuszem, która wschodziła razem ze Słońcem pierwszego dnia egipskiego Nowego Roku. Ta sama gwiazda w póŸniejszym okresie przypisywana była bogini Izydzie. Córkę Ra przedstawiano także jako oko słoneczne iret (w odróżnieniu od oka księżycowego wadżet). W upalnym Egipcie oko Słońca w sposób naturalny stało się symbolem niszczycielskiej siły, oœlepiajšcego œwiatła, ognia, gniewu i niekontrolowanej furii - Wielkiej Bogini w swym przerażajšcym aspekcie. Na spalonej słońcem pustyni postrach siał także lew i kobra; one również były symbolami Hathor jako bogini-niszczycielki. Według "Mitu o wygubieniu ludzkoœci" król œwiata Ra dowiedział się o buncie, jaki zamierzali wzniecić przeciwko niemu ludzie. Wysłał więc swoje Oko, Hathor, aby rozprawiła się z niewdzięcznymi œmiertelnikami. Bogini w postaci lwicy (w tym aspekcie utożsamiana z Sachmet) rzuciła się na ludzi, dokonujšc straszliwego spustoszenia. RzeŸ była tak potworna, że Ra ulitował się nad resztkami rodu ludzkiego i nakazał krwiożerczej bogini zaprzestać masakry. Hathor nigdy jednak nie była posłusznš córkš i nie miała zamiaru usłuchać polecenia. Za bardzo rozsmakowała się w krwi. Ra kazał więc wycisnšć sok z owoców z Elefantyny, zabarwić nim na czerwono piwo, a następnie wylać je na pola, gdzie poprzednio Hathor-Sachmet zabijała ludzi. GroŸna bogini wychłeptała je chciwie, sšdzšc, że to krew. Kompletnie pijana zapomniała o swoim zamierzeniu, przekonana, że już wymordowała całš ludzkoœć. Spotulniała Sachmet utożsamiana jest z boginiš już nie o głowie lwa, lecz kota - Bast lub Bastet. W innym micie Oko Słoneczne zostało wysłane, aby przyprowadzić z powrotem do Ra Szu i Tefnut. Kiedy wróciło, stwierdziło, że jego miejsce zastšpiło już inne oko. Jak można się domyœleć, zazdrosne Oko-Hathor wpadło we wœciekłoœć. Ponieważ gniewu Oka nie można już było nigdy w pełni uciszyć, Ra zamienił je w czujnš kobrę i umieœcił na swym czole, aby strzegła go przed wrogami. Kiedy wchodził na pokład swej barki, Hathor szła z nim i zajmowała miejsce na jego koronie jako królewska kobra - ureusz. W "Micie o Oku Słonecznym" to Hathor, występujšca w tym tekœcie pod imieniem Tefnut, ucieka obrażona od ojca, przyjmujšc postać nubijskiej kotki. Sprowadzić jš ma bóg mšdroœci Thot pod postaciš pawiana. Hathor postanawia nastraszyć Thota i „Przybrała swš wspaniałš postać wœciekłej lwicy [...] zjeżyła grzywę. Sierœć jej zapłonęła. Grzbiet napłynš krwiš, pysk zajaœniał jak słońce, oczy rozbłysnęły ogniem, spojrzenie rozpaliło się buchajšc płomieniami jak słońce. Lœniła nim cała." (Tekst zaczerpnięty z Mitologii starożytnego Egiptu" J. Lipińskiej i M. Marciniaka, tłum. M. Marciniak.) Kiedy pawian ujrzał jej moc, skurczył się i stał się podobny do żaby. Był jednak tak mšdry i wymowny, że udobruchał rozwœcieczonš lwicę. Hathor/Tefnut wróciła z nim do Egiptu już jako radosna kotka. Hathor w swym łagodnym aspekcie była boginiš miłoœci i płodnoœci, tańca, muzyki oraz pijaństwa. Centrum jej kultu znajdowało się w Denderze, gdzie czczono jš jako opiekunkę kobiet, zwłaszcza ciężarnych, i małżonkę Horusa. Boginię tę przedstawiano w postaci kobiety z lirowato wygiętymi krowimi rogami rogami na głowie, między którymi znajduje się tarcza słoneczna; kobiety z głowš krowy lub tylko krowy z obrożš menat na szyi, często wœród papirusów, które sš jednym z jej atrybutów. Najczęstszym jednak atrybutem Hathor (a także "spokrewnionej" z niš przez Sachmet Bastet) jest sistrum, instrument muzyczny przypominajšcy grzechotkę. W Tebach uważano jš za boginię zmarłych, której zadaniem było dostarczanie im pożywienia i napoju. Nazywana była Paniš Amentet - Œwiata Zmarłych; na jej czole widniał hieroglif oznaczajšcy "zachód" - ament. We wczesnej mitologii egipskiej Hathor była matkš Horusa, pierwotnym wcieleniem bogini-matki. Tak jak faraonowie Egiptu identyfikowali się z Horusem, królowe Egiptu były utożsamiane z Hathor, jego matkš. Hathor jako Wielka Macierz ma wiele cech charakterystycznych dla podobnych bogiń w innych kulturach. Występuje w trzech podstawowych postaciach - Hathor, Sachmet i Bast, co odpowiada mniej więcej bogini macierzyństwa i płodnoœci, bogini zniszczenia i łagodnej bogini radoœci. Bliskim jej bóstwem byłaby więc na przykład indyjska Mahadevi w postaci Sati, Durgi (wraz ze swš jeszcze straszniejszym obliczem Kali) i Parvati. W czasach póŸniejszych w Egipcie miejsce Hathor jako Wielkiej Macierzy uzurpowała Izyda. Przejęła nie tylko rolę matki Horusa i małżonki faraona, ale także jej symbolicznš koronę z krowich rogów z dyskiem słonecznym. "Cywilizowana" Izyda ma dużo więcej wspólnego z Madonnš, którš niezwykle przypomina w ikonografii, niż dzikš, płomiennokš Hathor. Siedem Hathor było opiekunkami nowonarodzonych dzieci. Przedstawiano je jako młode kobiety z tamburynami w rękach i stylizowanymi krowimi rogami na głowach. W okresie ptolemejskim panujšcy w Egipcie Grecy identyfikowali je z Plejadami. W tym samym czasie Hathor i Izydę jako boginie miłoœci, płodnoœci i urody, utożsamiano z greckš Afrodytš. Kilkaset lat póŸniej przetrwał już tylko kult Izydy, który przejęły inne ludy wchodzšce w skład Imperium Rzymskiego. W serialu Gwiezdne wrota Hathor jest wyrachowanym, płomiennowłosym wampem, jedynym jak dotšd znanym goa'uldem rodzaju żeńskiego. Tylko rzadko występujšce królowe goa'uldów mogš wydawać na œwiat potomstwo, i to rzekomo bez pomocy osobników męskich swojego gatunku. Posiadajš także zdolnoœć wydzielania substancji o charakterze feromonu, dzięki której potrafiš podporzšdkować swojej woli każdego ludzkiego mężczyznę. Można więc swobodnie powiedzieć, że podobnie do swej mitologicznej odpowiedniczki, Hathor jest boginiš płodnoœci i odurzenia. Dosadnie, ale całkiem trafnie strefę jej wpływów podsumował Jack O'Neill - "seks, prochy, rock and roll". Podobnie jak egipska bogini, goa'uldzka Hathor jest także istotš bezlitosnš, okrutnš i niszczycielskš; dała się poważnie we znaki SGC w odcinkach "Out of Mind" i stanowišcym jego dokończenie "Into the Fire". Nawet jej rzekomo łagodne oblicze królowej seksu potrafi budzić grozę. W końcu to w jej niezupełnie upojnym uœcisku, w odcinku "Hathor", pułkownik O'Neill zmienił się w Jaffa. Hathor uwiodła także Daniela Jacksona, a sšdzšc z wyrazu szoku na twarzy młodego archeologa już po wydarzeniach, za drzwiami apartamentu dla ważnych goœci mogły dziać się drastyczne sceny. Sama natomiast Hathor miała minę jak przysłowiowy kot, który zjadł kanarka. Wprawdzie kiedy SG-1 ostatni raz sprawdzał, Hathor nie żyła, jej ciała jednak nie odnaleziono. Powiada się, że kot żyje dziewięć razy; czyżby to mogło oznaczać, że nie ujrzeliœmy Hathor po raz ostatni? Ważniejsze żródła: Mitologia starożytnego Egiptu" J. Lipińskiej i M. Marciniaka, Mity i symbole starożytnego Egiptu, Andrzej Niwiński Słownik mitów œwiata, Arthur Cotterell. ZRODLO: http://www.gwrota.com/page.php?id=164

Za panowania Re nad Egiptem jego córka Tefnut(Hathor) obraziła się na ojca. Przybrała kociš postać i zbiegła do Nubii. Zadaniem Thota było namówienie Tefnut do powrotu. Thot spotkawszy polujšcš kotkę na pustyni opowiedział jej cztery bajki. Pierwsza mówiła o samicy sępa i kotce. Na jej przykładzie Thot udowadniał, iż każda zbrodnia zostanie pomszczona. a serce Hathor-Tefnut zostało poruszone i składa ona przysięgę, że nie wyrzšdzi żadnej krzywdy bogowi księżyca. Thot przypomina Hathor o jej mężu Szu tak jš wzruszajšc, że bogini ponawia przysięgę. Wtedy Thot daruje kotce potrawę, której przepis znany był tylko Egipcjanom. Przy czym nie szczędzi kotce pochwał i komplementów. Hathor-Tefnut po zjedzeniu wspaniałego posiłku z radoœciš słucha Thota pod postaciš pawiana. Bóg opowiada jej trzy wierszyki o sykomorze, krokodylu i wężu. "Gdy się krokodyl zestarzeje gdziekolwiek by się to zdarzyło wraca, by umrzeć w swym kanale to jest rodzinne jego miasto" Gdy argumenty, iż "lepiej być niczym na własnej ziemi niż bogaczem w obcym kraju " nie odnoszš zamierzonego skutku Thot mówi o Egipcie i jego smutku po ucieczce bogini. "Co za ciemnoœć(...) zniszczenie dokonuje się od chwili, gdy uciekłaœ z Egiptu" "Jeœli jednak zwrócisz do nich [Egipcjan]swojš twarz staniesz się wzbierajšcych Nilem" Wbrew przewidywaniom boga Hathor-Tefnut wpada w furię i przybiera postać lwicy. Gdy ryknęła przeraŸliwie wystraszony Thot przybrał postać podobnš do żaby. Rozœmieszyło to boginię. Oœmielony pawian opowiada kolejnš bajkę o dwóch sępach. Opowieœć uzmysławia bogini, iż nic nie może ukryć się przed Re i Odwetem. Thot opowiada więcej bajek lwicy, której serce się uradowało i wróciła z nim fo Egiptu. Tak groŸnš lwicę zjednał sobie pawian. archeolog (15:51) Wiecej: http://thoth.blog.onet.pl/1,CT13906,index.html

http ://www.zspreda.neostrada.pl/Foto/maciej/nefretete_t.jpg

http://www. zarez.hr/107/images/107%2051Egipat3.jpg

TOT (Thot) = bóg Księżyca i władca czasu przedstawiany jako ibis, pawian albo człowiek z głowš tych zwierzšt. Uznany za wynalazcę pisma, stał się opiekunem pisarzy. Poczytywany był także za twórcę kalendarza. Kapłani z miasta Hermopolis widzieli w nim stwórcę całego kosmosu i bogów. Zrodlo: http://egipt.amra.pl/amrabogowie.php

nie byla znowu taka pikna

---

Każdy głupiec jest geniuszem i vice versa.

Same jakies pokrecone bzdury ocalaly z tego Egiptu w archivach historycznych....

Prawde mówišc, wyglšda jak drug queen.

Wszyscy klamia.

Nasi bohaterowie CZVORCA SVIETA: Amon Hathor Aton Nefretete

Gleboka analiza wskazuje na to, ze musza sie jednac.

Druga queen chcesz powiedziec.

Amon Hathor Aton Nefretete | .XY. XX. .XY. .XX.