|
|
MASONICA
MASONERIA I SPISKOWA TEORIA DZIEJÓW
Historia nigdy nie była wolna od spisków. Spiski bowiem immanentnie zwišzane sš z żšdzš władzy, spisków itd. Tym najmniej, mimo ponawianych prób, nie one na przestrzeni dziejów - do pewnego momentu - wyznaczały ich bieg. Były co najwyżej jednym z elementów.
Dlaczego? Dlatego, że wiat że dzieje ludzkie podšżały naturalnš, ewolucyjnš cieżkš, a jednoczenie były mocno osadzone w wierzeniach religijnych, tradycji, poszanowaniu naturalnego porzšdku rzeczy. Były to czasy, gdy Boga uważano za Boga, a człowieka za ograniczonš w swoich możliwociach istotę.
I nagle 250-300 lat temu wszystko uległo zmianie. Człowiek stał się równy Stwórcy i w końcu zakwestionował jego istnienie. Postanowił wywrócić naturalny ład - ewolucję zastšpił rewolucjš. Pojawiły się kłamliwe hasła Wolnoci, Równoci, Braterstwa” szybko okazało się, że majš korzystać z nich tylko nieliczni - tzw. nowe elity wyzwolone z pod Boskiej kurateli.
Nastał czas nowoczesnych, tajnych, pół tajnych, supertajnych ciał, nienazwanych i nazwanych agend. Historia stała się planem, igraszkš w ich rękach. Uważam, że tylko od nas zależy, czy powróci ona w swoje naturalne, od 2000 lat sprawdzone łożysko.
Okrelenie masoneria wywodzi się z języka angielskiego (free masons). Tak okrelano murarzy, kamieniarzy i budowniczych, którzy organizowali się w międzyregionalne cechy i pod przysięgš przestrzegali murarskich zobowišzań. Zamiennie stosowano i inne nazwy: farmazonia, dzieci wdowy, królewska sztuka, złota międzynarodówka. Pochodzenie masonerii okryte jest tajemnicš. W wiekach XVIII i XIX pisarze masońscy przywišzywali wielkš wagę do udowodnienia jej starożytnoci. Wskazywali na poczštek masonerii w legendarnych antycznych bractwach i zwišzkach. Niektórzy historycy dochodzili nawet do 12 hipotez tłumaczšcych jej pochodzenie. My ograniczymy się tylko do kilku:
1.Historia ludzkoci jest tożsama z historiš masonerii. Twórcš masonerii był” Adam, ewentualnie Kain.
2.Wolnomularstwo wywodzi się z misteriów Indii i starożytnego Egiptu.
3.Templariusze. Jak wiemy był to zakon rycerski, który przybrał nazwę Militia templi Salomonis. Został założony w roku 1118. Ich strojem był biały habit i biały płaszcz dla rycerzy. Po 1145 r. na lewym ramieniu nosili czerwony krzyż. Zakon szybko rósł w potęgę. W wieku XIV we Francji posiadał 2 miliony hektarów gruntów ornych wolnych od podatków. Templariusze byli niewygodnymi konkurentami dla władzy królewskiej. Dlatego też rozprawiano się z nimi okrutnie. W roku 1310 spalono 54 templariuszy jako odszczepieńców, a 4 lata póniej samego Wielkiego Mistrza zakon Jakuba de Molay, który przed męczeńskš mierciš miał rzucić klštwę na swych przeladowców - króla i Kociół. Jedna z legend masońskich głosi, że w dniu spalenia de Molay kilku jego zwolenników zebrało szczštki mistrza i poprzysięgło katom zemstę. W łonie samej masonerii zdania na temat zwišzku z templariuszami sš podzielone. Częć masonów jest sceptyczna, nie przeszkadza to wszelako w powstawaniu szeregu stowarzyszeń będšcych blisko masonerii, a powołujšcy się na Jakuba de Molay. Przykładem niech będzie Zakon Templariuszy Wschodu, którego odnowicielem w XX wieku został Aleister Crowley (stojšcy od 1912 roku na czele brytyjskiej sekcji zakonu) i noszšcy imię Baphomet. Ów Baphomet to anty chrzecijańskie bóstwo, któremu czeć mieli oddawać w Azji templariusze - po latach walk z muzułmanami ostygli z krzyżowego zapału, podatni na niepokojšce idee Wschodu, a z czasem i doczesne uciechy (pijaństwo, homoseksualizm). Przedstawiany jest on jako kozioł z wielkimi rogami siedzšcy na ujarzmionym globie. Na łbie ma pentagrammę (5 ramiennš gwiazdę), u pleców za skrzydła. Skojarzenie z symbolikš szatańskš jest tu jak najbardziej zasadne.
4. Budowniczowie katedr. Jest to najpopularniejsza hipoteza sięgajšca ródeł masonerii. Bractwa murarskie, zazdronie strzegšce zawodowych tajemnic, podupadły w wieku XVII. Dla ratowania sytuacji, do lóż zawodowych zaczęto więc przyjmować przedstawicieli innych zawodów. Z czasem to oni zmajoryzowali bractwo, dajšc poczštek właciwej masonerii.
5. Owiecenie. Wielu badaczy za prawdziwe ródło masonerii uważa Owiecenie. Dorobek mylowy Owiecenia można, w ogromnym skrócie, sprowadzić do kilku twierdzeń: uznanie za boskie tego wszystkiego, co jest uniwersalne, wiara w wartoć człowieczeństwa, odrzucenie spekulatywnoci i metafizyki na rzecz wartoci ziemskich. W efekcie otrzymujemy radykalne odwrócenie dotychczasowych relacji między Bogiem a człowiekiem, upadek całego szeregu przekonań religijnych i zasad moralnych.
6. U podstaw masonerii stojš mesjanistyczne dšżenia Żydów.
Mylę, że powyższe hipotezy, różnej przecież jakoci, zmuszajš do precyzyjnego, na ile stać na to autora, pojęcia podstawowych nurtów ujętych we właciwej, zrodzonej u poczštku wieku XVIII masonerii. Wszystkie one miały i majš cechy wybitnie antychrzecijańskie, a mówišc precyzyjniej - antykatolickie.
Należy to powiedzieć wprost: bez organicznej nienawici masonerii do Kocioła i wszystkich wartoci, na których straży stoi, zrozumienie istoty tej tajnej struktury, jej dšżeń i ukrytych celów, nie jest możliwe. Masoneria łšczy więc w sobie gnozę z jej okultyzmem, hermetyzmem i przejawami satanizmu” pogański (neopogański) naturalizm, w pełni dojrzały w epoce Owiecenia - prymitywnie racjonalistyczny, libertyński” nurt protestancki, odrzucajšcy frontalnie hierarchię Kocioła, dopuszczajšcy dowolnš interpretację prawd wiary oraz nurt judaistyczny, który najmocniej odcisnšł swe cechy na symbolice, obrzędowoci i duchu masonerii. Przyznał to nawet XIX wieczny naczelny rabin USA - Issac M. Wise "Masoneria jest instytucjš żydowskš, której historia stopnie, godnoć, hasła i nauki sš żydowskie od poczštku do końca"
Masoneria jest tajnym towarzystwem w tajnym towarzystwie. Jej doktryna zewnętrzna, przeznaczona na użytek profanów i szarej, często otumanionej masy członkowskiej, pełna pięknie brzmišcych haseł Wolnoć, Braterstwo, Człowiek, Dobroczynnoć), stanowišcych przykrywkę właciwych celów. Tak naprawdę wysoko postawieni bracia fartuszkowi” sš lucyferianami pragnšcymi zastšpić panowanie chrzecijańskiego Boga (Adonaj) rzšdami upadłego Anioła - Lucyfera - Wielkiego Budownika wiata. W konsekwencji nienawidzš Kocioła, tradycji chrzecijańskiej, wytworzonej w cišgu 2000lat moralnoci i wszystkich tych wartoci, które w naukach zawarł Jezus. Z tego negatywnego uczucia wynikajš metody działania i ostateczne cele, jakie stawiajš sobie dzieci wdowy.
W sferze działań masoneria nastawiła się na rewolucję, która miała zniszczyć stary, a wprowadzić nowy porzšdek. Obejmowałby on stopniowš likwidację instytucji Kocioła, nowš moralnoć ustanowionš przez wyzwolonego od Boga człowieka, rzšdy Rozumu itd. Bez wštpienia tak rewolucja we Francji, jak i rewolucje w Rosji były przez niš inspirowane.
Każda idea, każda myl niszczycielska, przeciwna Bogu i uznanym relacjom między Nim a człowiekiem była przez masonerię popierana i sponsorowana. Do pewnego momentu takim sojusznikiem pozostawał socjalizm - komunizm, a nawet neopogańskich faszyzm.
Po II wojnie wiatowej tajne bractwo zmieniło taktykę, rozpoczynajšc ”pokojowš walkę ze starym wiatem”, opartš o stare, liberalno - demokratyczne hasła, z wykorzystaniem najnowoczeniejszych osišgnięć techniczno - cywilizacyjnych.
W odniesieniu do religii i Kocioła katolickiego postulujš one m.in. usunięcie tychże z działów aparatu państwowego i instytucji publicznych, sekularyzację małżeństwa, wprowadzanie wieckiej owiaty, propagowanie wolnoci religijnej dla wszystkich sekt (np. tych wyrosłych z New Age - naturalnego, oczywicie do pewnego momentu, sojusznika masonerii) i grup wyznaniowych, z wyjštkowym wszakże traktowaniem katolicyzmu, oskarżonego bezustannie” o brak tolerancji.
Masońska walka ze starym porzšdkiem nie rozgrywa się tylko na płaszczynie bezporedniego starcia z Kociołem. Dodajmy do tego wieckie” (ale zawsze zwišzane z działalnociš masońskiego antykocioła) elementy ofensywy: nieograniczonš wolnoć prasy w głoszeniu haseł antyreligijnych i zasad sprzecznych z moralnociš (to samo dotyczy mass- mediów elektronicznych, kin, teatrów)” usunięcie wszelkich różnic w traktowaniu osób płci przeciwnej i popiera nie skrajnego feminizmu (prekursorem był tutaj Adam Weishaupt, jedna z najbardziej diabolicznych postaci Europy przełomu XVIII/ XIX wieku, człowiek, który ideologicznie przygotował rewolucję we Francji, chociaż nie zapominajmy o nikczemnym Voltaire)- tej wymylonej przez mężczyzn pułapki dla głupich i łatwowiernych kobiet.
Masoneria stara się opanować wszelkie sfery życia intelektualnego i społecznego. Jest to niezbędny czynnik do przejęcia władzy nad całym wiatem. Wiele jej postulatów zostało już zrealizowanych. Złotej międzynarodówce, zasobnej w nieograniczone fundusze, kontrolujšcej mass - media, banki, polityków, penetrujšcej Kociół (dobrym przykładem niech będzie Holandia, a ostatnio nawet Polska księdza Tischnera i paramasońskiej katolewicy) i uniwersytety, udało się przynajmniej podminować chrzecijaństwo, wzbudzić wród ludzi wštpliwoci co do jego prawdziwoci i przydatnoci, wreszcie wyzwolić drzemišce w nich pokłady permisywizmu, relatywnoci i prymitywnego materializmu.
Obawiam się, że wypowiedziane 20 lat temu zdanie prominentnego masona Wielkiego Wschodu - Baroin: "Godzina masonerii wybiła", nie jest czczš przechwałkš. Czas pokaże”
MASONERIA - RYTY - OBRZĘDY
Rozwijajšce się od XVIII wieku loże masońskie oparły swojš działalnoć o zredagowanš w roku 1723 przez dr Jamesa Andersona konstytucję. Dzieło tego kaznodziei prezbiteriańskiego nosiło tytuł "Konstytucje Masońskie Zawierajšce Przepisy, Statuty tego Najbardziej Starożytnego i Prawego Bractwa". Do dzi dnia sš one podstawowš masońskš wykładniš zasad, praw i regulaminów rzšdzšcych poszczególnymi lożami.
Pamiętajmy jednak, że ogromny rozwój lóż w wieku XIX doprowadził do rozłamu w łonie masonerii w II połowie tego wieku. Otóż w roku 1877 paragraf 2 art. I ”Konstytucji Andersona”, mówišcy o istnieniu Boga (pomijam antychrzecijańskie rozumienie Jego istoty) został usunięty. Dokonała tego Loża Wielkiego Wschodu we Francji. W wyniku tej zmiany Wielka Loża Angielska, okrelajšca się jako chrzecijańska, zerwała z Lożš Wschodu.
Oficjalnie więc Wielki Wschód Francji i pewne meksykańskie oraz południowo amerykańskie loże nie sš reprezentowane w Wielkich Lożach anglosaskich, tym niemniej wszystkie loże masońskie połšczone sš ze sobš w Wielkim Łańcuchu Wolnomularstwa za porednictwem licznych organizacji pomocniczych - np. Wielkiej Loży Alpina” w Szwajcarii, międzynarodowych kongresów, nie mówišc o wspólnocie ducha i celu, który im przywieca. Sami wolnomularze zresztš przyznajš, że stanowiš jeden organizm. Nie ma żadnej masonerii narodowej ani zorientowanej wyznaniowo, lecz jest tylko jedna, czysta, niepodzielna. Masoneria wszystkich krajów i częci wiata tworzy jednš całoć. Masoneria tworzy wszędzie zwartš całoć. Ale nie przez rytuał” także nie przez jurysdykcję” i nie przez wspólnotę swoich członków”. Jest ona zawarta w jej prawdziwym duchu tajnej nauki jednolita (masoneria - DR) w swoich naukach i swoim wietle, jednolita w swojej filozofii i w swoich zakonach.
Tworzy zatem jednš rodzinę, jedno ciało, jeden wspólny łańcuch braterski, jeden jednolity zakon”. To tylko trzy przykłady licznych, ”zjednoczeniowych” wypowiedzi masonów.
W strukturze masonerii podstawowš komórkš jest loża. Wolnomularstwo dzieli się na samodzielne wspólnoty (Wielkie Loże lub Wielkie Wschody) zwane też Federacjami, Wyższymi Radami, Siłami Masońskimi. Te wielkie oddziały masonerii rzšdzone sš przez Radę lub Komitet Wykonawczy. Na czele każdego z nich stoi Wielki Mistrz.
Wielka Loża składa się z lóż jednego kraju lub okręgu. Na czele Wielkiej Loży stoi Wielki Mistrz i Rada Wielkich Urzędników (Wielki Warsztat). Na zgromadzeniach Wielkiej Loży Mistrzowie Katedry (Czcigodni Lóż) reprezentujš poszczególne loże. Do założenia loży potrzebne jest pisemne upoważnienie (konstytucja) Wielkiej Loży. Loża założona nieprawidłowo jest uważana za ”nieregularnš”. Każda loża nosi symbolicznš nazwę, uzupełnionš przez nazwę siedziby.
Do lóż należš, oprócz członków zwyczajnych, członkowie honorowi, bracia odwiedzajšcy i bracia służšcy, nieuprawnieni do głosowania i pełnišcy służbę w loży, przy stole itp. Sprawami loży kieruje Mistrz Katedry. Dodajmy jeszcze, że w łonie lóż wyróżniamy również zgromadzenia rytualne (loże rytualne). Mogš być to przypadkowo loże urzędnicze, pracujšce (przyjmujš kandydata do stopni masońskich), konstrukcyjne, żałobne, biesiadne.
Dosyć ciekawie przedstawia się stosunek masonów do kobiet, którym werbalnie przyznawali od zawsze” równouprawnienie. Tymczasem w praktyce życia lożowego mężczyni decydujš niemal o wszystkim. Małżonki, rodzone siostry i narzeczone wolnomularzy noszš miano sióstr masońskich. Niektóre loże łšczš je (i to tylko przy niektórych okazjach) w loże siostrzane. Tylko w niektórych krajach kobiety uczestniczš w pracach lóż na równych prawach. We Francji istniejš także loże wyłšcznie kobiece. Nie będę chyba daleki od prawdy, jeżeli powiem, że ta polityka w stosunku do niewiast ma sens. Te bowiem, oprócz wielu zalet umysłowych, no i tych widocznych gołym okiem, majš jeden, zasadniczy defekt: lubiš gadać. A masoneria to tajemnica.
Poszczególne loże różniš się znacznie ilociš istniejšcych w nich stopni wtajemniczenia, obrzędami, symbolami - w zależnoci od przyjętego i obowišzujšcego w danej loży rytu.
Czym jest ryt masoński?
Pojawienie się nowych rytów zawsze znamionowało koniecznoć przeprowadzenia jakiej okrelonej akcji politycznej czy zamierzenia filozoficznego. Mogło chodzić np. o rewolucyjny przewrót, czy jakš nowš oprawę symbolicznš odpowiadajšcš duchowi czasów.
Wyróżniamy 3 grupy rytów: ryty studiów filozoficznych i bezporedniej akcji politycznej (niewielka iloć stopni wtajemniczenia, szczególna tajemniczoć stopni wyższych. Wg tych rytów pracuje np. Ryt Francuski Nowoczesny i częć Wielkich Wschodów)” ryty tradycyjne (charakteryzujš się tradycyjnym symbolizmem i hierarchiš. Przedstawiajš poprzez stopnie całš historię tajnych tradycji od Salomona poprzez Templariuszy po Alchemików. Do tego rytu należy Ryt Szkocki i Uznany)” ryty kabalistyczne i mistyczne (zastrzeżone dla elity, innym rytom zostawiajš trud przygotowania niższych wtajemniczeń. Najbardziej znanym z tych rytów jest Misraim i Memphis). Najbardziej popularny jest Ryt Szkocki i Uznany, który wbrew nazwie powstał we Francji epoki napoleońskiej. Ten mocno przesišknięty tradycjš judaizmu obrzšdek posiada 33 stopnie wtajemniczenia.
Pierwsze trzy stopnie (do mistrza włšcznie) to tzw. Masoneria Niebieska, podstawowa masa członkowska bractwa. Stopnie kapitularne (od 4. do 18.) tworzš Masonerię Czerwonš. Stopnie filozoficzne (od 19 do 30) mieszczš w sobie Masonerię Czarnš. Trzy ostatnie stopnie administracyjne to ekskluzywna Masoneria Biała z Wielkim Inspektorem Inkwizytorem Komandorem, Księciem Królewskiej Tajemnicy i Generałem Wielkim Inspektorem.
Obrzšdek Szkocki obierany jest przede wszystkim przez tych, którzy pragnš "szybkiej" ziemskiej władzy. Jeżeli braciom zależy na możliwie rychłym przejęciu danego, prominentnego dygnitarza, procedura otrzymywania poszczególnych stopni (do 32 włšcznie) odbywa się w tempie ekspresowym, np. w czasie jednego weekendu. Tak było w przypadku prezydenta USA, Tafta, czy gen. Douglasa Mac Arthura. Albo pomysłodawcy odbudowy Europy po II wojnie wiatowej, zgodnie z duchem i celami USA - Marshallem.
Powróćmy jeszcze do istoty działalnoci masonerii, której cele ostateczne, zawarte w doktrynie wewnętrznej, sš ukryte nie tylko przed niemasonami (profanami), ale i szarš masš członkowskš lóż - tym mięsem armatnim knowań wysoko, bardzo wysoko postawionych braci.
Zacytujmy tym razem słowa uznanego autorytetu, który miał zresztš romans z masoneriš (czyni go to tym samym jeszcze bardziej wiarygodnym) - wicehrabiego Leona do Poncins: ”Wielkim zadaniem masonerii jest szerzenie idei szlachetnych i pięknych niekiedy na pozór, lecz w rzeczywistoci destrukcyjnych (jak) Wolnoć, Równoć, Braterstwo.
Masoneria, będšca ogromnš organizacjš propagandowš, działa poprzez wolnš sugestię, rozpowszechniajšc podstępnie rewolucyjny ferment. Zasiew rzucamy jest przez głowy w lożach wewnętrznych, te przekazujš je lożom niższym, skšd przenika on do zwišzanych z masoneriš instytucji i do prasy, trzymajšcej w ręku opinie publicznš.
Niestrudzenie i przez niezbędnš liczbę lat, sugestia działa na opinię publicznš i kształtuje jš tak, by pragnęła ona reform, od których umierajš narody. W latach 1789 i 1848 (lata rewolucji francuskiej), wolnomularstwo, zdobywszy chwilowo władzę, przegrało jednak w szczytowej fazie swych wysiłków. Nauczone tymi dowiadczeniami, zaczęło ono postępować wolniej i pewniej.
Gdy przygotowania rewolucyjne zostajš ukończone i uznane za wystarczajšce, masoneria ustępuje pola walczšcym organizacjom, karbonariuszom, bolszewikom lub innym stowarzyszeniom jawnym bšd tajnym, a sama usuwa się w cień na zapleczu. Pozostaje ona tu nie skompromitowana” w razie niekorzystnego zwrotu sytuacji, udaje, że pozostawała na boku i jest coraz bardziej zdolna do kontynuowania swojego dzieła, niczym żršcy robak, skryty i niszczycielski.
Masoneria nigdy nie działała w pełnym wietle dnia. Każdy wie o jej istnieniu, o miejscach jej zebrań i o wielu sporód jej adeptów, nie zna jednak jej prawdziwego celu, jej prawdziwych rodków i jej prawdziwych przywódców. Nawet ogromna większoć samych masonów znajduje się w tej sytuacji. Stanowiš oni tylko lepš maszynerię sekty.
Tych lepych trybików nie stanowiš wyłšcznie szeregowi masoni. Wypełniajš one całe życie społeczno-polityczne, niemal wszystkie instytucje gospodarcze. Masoneria, dla wzmocnienia swojego działania, nie waha się też przed powoływaniem do życia różnych wolnomularskich przedszkoli typu kluby rotariańskie, Lions Clubs, stowarzyszenia krzewienia kultury wieckiej itd., które wykonujš wolnomularskie zadania (chociażby poprzez atakowanie Kocioła), a jednoczenie pozwalajš wychwycić co bardziej użytecznych kandydatów na lożowych braci. Jest to wietnie zorganizowany system, który pozwala nielicznej masonerii (bracia zawsze stawiajš na jakoć - nie iloć) sprawować rzšd dusz nad ”postępowym, antytradycjonalistycznym, wieckim, modernistyczno - liberalnym wiatem”. Dobrze o tym wiedzieć: nie trzeba być masonem, nie trzeba nawet wiedzieć o tym bractwie, aby wykonać, często niewiadomie, z dobrš wolš, jego dyrektywy.
Rytuał masoński zależny jest od stopnia wtajemniczenia do jakiego dana osoba pretenduje. W pierwszych dwóch stopniach (uczeń, czeladnik) kandydata informuje się o ” chrzecijańskim charakterze loży, wierze w Boga itd. Jeżeli nadal będzie upierał się przy swoim tradycyjnym wiatopoglšdzie - dalej nie awansuje, ale oczywicie jako użyteczny trybik może już być wykorzystany.
W stopniu mistrza, czyli trzecim, widać już subtelne odchylenie od nauk chrzecijańskich. W przysiędze tego stopnia istnieje zapis, iż kandydat nie zaszkodzi loży ani bratu tego samego stopnia oraz będzie bronił brata - masona, gdyby chcieli mu zaszkodzić inni.
Przysięga ta stwarza fundament pod wielkš niegodziwoć masonerii, która rekrutujšc, a bardzo to lubi, sędziów, policjantów, szeryfów, adwokatów, prokuratorów, jest przekonana, że w razie niebezpieczeństwa mistrz masoński, nawet gdyby okazał się złodziejem, może być pewny bezkarnoci gdy np. sšdzi go masoński odpowiednik.
W kolejnych stopniach ta swoista solidarnoć, wzmocniona zasadš wzajemnego go popierania się, jest mocno eksponowana. Było to widoczne tak w przeszłoci, że wymienię tylko słynnš sprawę Kuby Rozpruwacza, jak i obecnie (sprawa Loży P-2 we Włoszech, masońskie skandale w Scotland Yardzie).
Pisanie i mówienie pod koniec XX wieku o masonerii, jako o potężnym bractwie wywierajšcym w przeszłoci i obecnie istotny wpływ na bieg dziejów, nie jest czynnociš wdzięcznš. ”To obłęd” - powiada postępowa opinia publiczna. Uzupełniajš jš tradycyjni anty komunici, dla których masoneria to karzeł, do tego na glinianych nóżkach. Ja pozostanę przy swoim: bracia majš się dobrze, ich wizja wiata nabiera konkretnych kształtów, Kociół słabnie, jest przyzwolenie społeczne. A że mało kto słyszał o masonerii? To dobrze, farmazonia nigdy nie zabiegała o taniš popularnoć. Liczy się cicha, wydajna i skuteczna praca. Jej efektem końcowym będzie globalny rzšd fartuszkowych wybrańców. I wtedy poznamy prawdziwe oblicze masonerii.
|
