|
|
Apokryf
Zachował się jedynie przekład koptyjski z V w. gnostyckiej Ewangelii według Marii Magdaleny z oryginału greckiego z III w. (którego pozostał jedynie skromny fragment papirusu).
[Brak stron poczštkowych 1-6]
Strona 7
1. […] „Czym jest materia?
2. Czy będzie trwać zawsze?”
3. Nauczyciel odpowiedział:
4. „Wszystko, co się zrodziło, wszystko, co stworzone,
5. wszystkie żywioły natury
6. splatajš się ze sobš i jednoczš.
7. Wszystko, co złożone, ulegnie rozkładowi
8. wszystko powraca do swych korzeni;
9. materia powraca do pierwocin materii.
10. Kto ma uszy, niechaj słucha”.
11. Piotr rzekł do niego: „Skoro stałe się tłumaczem
12. żywiołów i wydarzeń w wiecie, powiedz nam:
13. Co jest grzechem wiata?”
14. Nauczyciel odparł:
15. „Nie ma grzechu.
16. To wy sprawiacie, że grzech istnieje,
17. kiedy działacie zgodnie ze zwyczajami
18. swej zepsutej natury;
19. w niej tkwi grzech.
20. Dlatego to Dobro zstšpiło między was.
21. Współdziała ono z żywiołami waszej natury,
22. tak, by połšczyć jš ponownie z jej korzeniami”.
23. Potem cišgnšł dalej:
24. „Dlatego to chorujecie
25. i umieracie:
26. jest to skutkiem waszych czynów;
27. to, co czynicie, oddala was od korzeni natury.
28. Kto ma uszy, niechaj słucha”.
Strona 8
1. „Przewišzanie do materii
2. wzbudza namiętnoć przeciw naturze.
3. Tak w całym ciele rodzi się udręka;
4. dlatego to powiadam wam:
5. »Trwajcie w harmonii...«
6. Jeli stracilicie równowagę,
7. czerpcie natchnienie z przejawów
8. swej prawdziwej natury.
9. Kto ma uszy,
10. niechaj słucha.”
11. Rzekłszy to, Błogosławiony
12. pozdrowił ich wszystkich, mówišc:
13. „Niech pokój będzie z wami - niech mój Pokój
14. powstanie i wypełni się w was!
15. Bšdcie czujni i nie pozwólcie nikomu, by zwiódł was,
16. mówišc:
17. »Tu on jest« lub
18. »Jest tam«,
19. albowiem to w was
20. mieszka Syn Człowieczy.
21. Idcie doń,
22. albowiem ci, którzy go szukajš, znajdš go.
23. Idcie
24. i głocie Ewangelię o Królestwie”.
Strona 9
1. „Nie narzucajcie żadnych praw
2. poza tymi, o których zawiadczałem.
3. Nie dodawajcie więcej praw do tych, które dano w Torze,
4. aby was nie skrępowały”.
5. Powiedziawszy to wszystko, oddalił się.
6. Uczniowie zatroskali się,
7. lejšc wiele łez i mówišc:
8. „Jakże mamy pójć do niewierzšcych
9. i głosić im Ewangelię Królestwa Syna Człowieczego?
10. Nie oszczędzili jego życia,
11. to dlaczego mieliby oszczędzić nasze?”
12. Wtedy wstała Maria,
13. objęła kolejno ich wszystkich i zaczęła przemawiać do swych braci:
14. „Nie poddawajcie się trosce i zwštpieniu,
15. albowiem jego Łaska poprowadzi was i pocieszy.
16. Natomiast chwalmy jego wielkoć,
17. gdyż przygotował nas na to.
18. On wzywa nas, bymy stali się w pełni ludzcy (anthroposem)”.
19. Tak Maria zwróciła ich serca ku Dobru,
20. a oni zaczęli omawiać znaczenie słów Nauczyciela.
Strona 10
1. Piotr rzekł do Marii:
2. „Siostro, wiemy, że Nauczyciel kochał cię
3. inaczej niż inne kobiety.
4. Powiedz nam, cokolwiek pamiętasz
5. ze słów, które ci rzekł,
6. a których mymy jeszcze nie słyszeli”.
7. Maria rzekła do nich:
8. „Powiem wam teraz
9. o tym, czego nie dano wam usłyszeć.
10. Miałam widzenie Nauczyciela
11. i rzekłam doń:
12. »Panie, widzę cię teraz
13. w tym widzeniu«.
14. A on odparł:
15. »Błogosławiona jeste, gdyż mój widok nie zaniepokoił cię,
16. Gdzie jest Duch, tam jest skarb«.
17. Wtedy powiedziałam doń:
18. »Panie, kiedy kto cię spotyka
19. w widzeniu,
20. to czy widzi cię za pomocš duszy,
21. czy też poprzez Ducha?«
22. A Nauczyciel odpowiedział:
23. »Ani przez duszę, ani przez Ducha,
24. lecz to duch, który jest między nimi,
25. widzi mnie, i to on, który [...]«”
[Brak stron 11-14.]
Strona 15
1. „A Pożšdanie rzekło:
2. »Nie widziałem, żeby zstępowała,
3. ale teraz widzę, że się wznosisz.
4. Czemu kłamiesz, skoro należysz do mnie?«
5. A dusza odparła:
6. »Widziałam cię,
7. chociaż ty mnie nie widziałe
8. ani mnie nie poznałe.
9. Byłam z tobš jakby był strojem
10. i nigdy mnie nie spostrzegłe«.
11. Powiedziawszy to,
12. dusza oddaliła się z wielkš radociš.
13. Wtedy wkroczyła w trzeci klimat (sferę),
14. znanš jako Niewiedza.
15. Niewiedza zapytała duszę:
16. »Dokšd zmierzasz?
17. Rzšdzš tobš grzeszne skłonnoci.
18. Zaprawdę, brak ci zdolnoci rozróżniania (między dobrem i złem) i jeste zniewolona«.
19. Dusza odparła:
20. »Czemu mnie osšdzasz, skoro ja nie wydaję sšdów?
21. Zapanowano nade mnš, ale ja nie panowałam nad nikim.
22. Nie zostałam rozpoznana,
23. ale sama poznałam,
24. że wszystkie rzeczy złożone ulegnš rozkładowi,
25. zarówno na Ziemi, jak i w Niebie«.
Strona 16
1. Wyzwolona z trzeciego klimatu (sfery), dusza kontynuowała swe wstępowanie
2. i znalazła się w czwartym klimacie (sferze).
3. Ten za miał siedem przejawów:
4. pierwszym z nich jest Ciemnoć,
5. drugim - Pożšdanie,
6. trzecim - Niewiedza,
7. czwartym - (miertelna) Zawić,
8. pištym - Niewola Ciała,
9. szóstym - Odurzajšca Mšdroć,
10. siódmym - Podstępna Mšdroć.
11. Oto siedem przejawów gniewu,
12. które dręczyły duszę pytaniami:
13. »Skšd przybyła, morderczyni?«
14. »Dokšd zmierzasz, włóczęgo?«
15. A dusza odpowiadała:
16. »To, co mnie dręczyło, zabito;
17. to, co oblegało mnie, znikło;
18. moje pożšdanie wygasło
19. i jestem wolna od mojej niewiedzy«.
Strona 17
1. »Opuciłam wiat z pomocš innego wiata;
2. pewien wzorzec został wymazany
3. dzięki wyższemu wzorcowi.
4. Odtšd wędruję ku Wytchnieniu,
5. gdzie czas spoczywa w Wiecznoci (Czasu);
6. teraz za wchodzę w Milczenie«”.
7. Powiedziawszy to, Maria zamilkła,
8. albowiem włanie w milczeniu Nauczyciel mówił do niej.
9. Wtedy Andrzej zaczšł mówić do swych braci:
10. „Powiedzcie mi, co sšdzicie o tych rzeczach, które nam powiedziała?
11. Co do mnie, to nie wierzę,
12. żeby Nauczyciel mógł mówić w ten sposób.
15. Te idee zbyt różniš się od tych, które mymy poznali”.
14. A Piotr dodał:
15. „Jak to możliwe, żeby Nauczyciel rozmawiał
16. w ten sposób z kobietš
17. o tajemnicach, które nawet nam sš nieznane?
18. Czy mamy zmienić nasze zwyczaje
19. i słuchać tej kobiety?
20. Czy rzeczywicie jš wybrał i wolał jš od nas?”
Strona 18
1. Wtedy Maria zapłakała
2. i odparła mu:
3. „Mój bracie Piotrze, cóż sobie mylisz?
4. Czy sšdzisz, że to tylko moja własna wyobrania,
5. że wymyliłam to widzenie?
6. A może sšdzisz, że kłamałabym o naszym Nauczycielu?”
7. Wtedy Lewi tak rzekł:
8. „Piotrze, zawsze byłe człowiekiem porywczym
9. i teraz widzimy, że odrzucasz tę kobietę,
10. tak jak czyniš to nasi wrogowie.
11. Jeli jednak Nauczyciel cenił jš,
12. to kimże jeste, żeby jš odrzucać?
13. Z pewnociš Nauczyciel znał jš bardzo dobrze,
14. gdyż kochał jš bardziej od nas.
15. Pokutujmy więc
16. i stańmy się w pełni ludzcy [anthroposem],
17. tak, by Nauczyciel mógł zapucić w nas korzenie
18. Wzrastajmy tak, jak tego od nas wymagał
19. i ruszajmy, by szerzyć Ewangelię,
20. nie próbujšc wyznaczać żadnych reguł i praw
21. Innych niż te, o których on wiadczył.
Strona 19
1. Kiedy Lewi wypowiedział te słowa,
2. wszyscy wyruszyli, by głosić Ewangelię.
3. Była to Ewangelia według Marii.
|