''Car Mikołaj I Romanow przerażony szlacheckim spiskiem dekabrystów rozbudował administrację państwową, której celem miało być utrzymanie społeczeństwa w ryzach wiernopoddaństwa. Powstały nowe ministerstwa i komitety opiniodawcze, rozbudowano system policyjny, m.in. utworzono III Oddział Kancelarii Osobistej - tajną policję, zajmującą się inwigilacją działaczy społecznych, uczonych i artystów. Wprowadzony został podział szlachty na grupy o określonych kompetencjach i przywilejach, uregulowano w szczegółach stosunki między szlachtą ziemiańską a poddanymi chłopami itp.
Mikołaj I Romanow był przeciwnikiem emancypacji warstw niższych, wydał zakaz przyjmowania do szkół średnich i wyższych młodzieży nieszlacheckiej. Był też przeciwnikiem zniesienia ustroju pańszczyźnianego w Rosji, co stawało się już powszechne w zachodniej Europie. Wprowadził jednak pewne reformy, ograniczające wszechwładzę obszarników nad służbą dworską i poddanymi chłopami, umożliwiając im uwolnienie się od poddaństwa przez wykup lub w drodze umowy.
Sukcesem zakończyła się kodyfikacja praw w całym państwie i reforma finansowa. Natomiast bardzo rygorystyczna cenzura ograniczała możliwości rozwoju piśmiennictwa i nauki, negatywnie oddziaływała też na rozwój oświaty i szkolnictwa. Przy czym głównym celem cenzury było uniemożliwienie publikacji wszelkich myśli republikańskich oraz krytyki władzy, lub Cerkwi prawosławnej. Mimo to dochodziło w Rosji do licznych buntów i rozruchów, zwłaszcza ludności chłopskiej, związanych z klęskami przyrody, epidemiami, przesiedleniami itp.
Ostatni cesarz Mikołaj II wraz z rodziną został rozstrzelany w nocy 16 na 17 lipca 1918 przez bolszewików. Ród Romanowów liczy obecnie ponad 40 osób obojga płci. Żadna z nich nich nie ma praw dziedzicznych do tronu. Przebywają oni na emigracji, głównie w USA.''
-----
-----
Marcin Pustkowski, 10 marca 2007, ''Lustracja wampira'', TYGODNIK POLITYKA:
''Co łączyło Jerzego III, Ludwika Bawarskiego i Vincenta van Gogha z Drakulą? To zestawienie wydaje się czysto przypadkowe, jednak zdaniem Davida Dolphina, kanadyjskiego biochemika z British Columbia University w Vancouver, wszyscy mogli cierpieć na rzadką chorobę krwi: porfirię.
Istotą porfirii są zaburzenia tworzenia hemu, czerwonego barwnika, który nadaje krwi kolor. Jego główną funkcją jest przenoszenie tlenu. W hemie znajduje się żelazo, które przechwytuje tlen w pęcherzykach płucnych i oddaje go w tkankach. Synteza hemu podzielona jest na kilka etapów katalizowanych przez różne enzymy. Na każdym z nich może pojawić się błąd, najczęściej genetyczny. Zator na tej taśmie produkcyjnej powoduje, że porfiryny, półprodukty, z których buduje się hem, gromadzą się w coraz większych ilościach w tkankach. Są toksyczne szczególnie dla nerwów i skóry. Dlatego wyróżniamy dwie główne grupy porfirii: ostre, atakujące głównie układ nerwowy, oraz skórne. Te ostatnie wiążą się ze szczególną właściwością porfiryn, polegającą na pochłanianiu energii słonecznej (promieniowania ultrafioletowego), którą następnie oddają okolicznym tkankom. Powstają uszkadzające skórę wolne rodniki: tworzą się pęcherze, a następnie szpecące blizny.
David Dolphin pierwszy zwrócił uwagę na podobieństwa obrazu klinicznego porfirii i tradycyjnych wyobrażeń o wampirach i wilkołakach. Zainteresował się szczególnie rzadką postacią choroby, zwaną wrodzoną porfirią erytropoetyczną. Dochodzi w niej do zniekształceń twarzy, utraty nosa czy palców, powstania wyjątkowo szpecących blizn, ściągnięcia warg i dziąseł tak, że wystające zęby przypominają kły dzikiego zwierzęcia. Na dodatek na bladej z powodu niedokrwistości twarzy rosną włosy. Widok takiego człowieka, który jak ognia unikał światła, rzeczywiście mógł przypominać wampira. Wrodzoną porfirię erytropoetyczną leczy się transfuzjami krwi. Dolphin twierdził, że dawniej chorzy mogli po prostu tę krew wypijać, łagodząc w ten sposób objawy choroby. Uważał także, że czosnek zawiera składniki, które pogarszają objawy porfirii. Na dodatek chorzy nie dosyć, że unikają światła, to jeszcze w porfirii napadowej są niespokojni, cierpią na bezsenność, mogą wpaść w paranoję i mieć halucynacje.
Teoria Dolphina ma jednak kilka słabych punktów. Po dokładniejszych badaniach okazało się, że czosnek porfirykom wcale nie szkodzi, a wypijanie krwi nie pomaga, ponieważ hem ulega rozkładowi w przewodzie pokarmowym i jest bezużyteczny. Chorzy na porfirię wcale nie czują głodu krwi. Na dodatek wrodzona porfiria erytropoetyczna, postać najbardziej odpowiadająca mitom o wampirach i wilkołakach, jest niezwykle rzadka, zdiagnozowano do tej pory na świecie około 200 przypadków. Trudno, aby na podstawie tak małej liczby powstał szeroko rozpowszechniony i stary mit. Hipoteza dr. Dolphina byłaby bardziej wiarygodna, gdyby traktować wszystkie odmiany porfirii jako jedną chorobę. Tak jednak nie jest. Porfiria to w rzeczywistości wspólny termin określający osiem jednostek chorobowych. Chorzy na porfirie skórne unikają światła, ale nie wpadają w szał, jak to się czasem zdarza chorym na porfirie ostre. W tych ostatnich brak z kolei nadwrażliwości na światło słoneczne.
Porfiria nie jest zaraźliwa, a, jak wiadomo, wampir zaraża swoją ofiarę wampiryzmem (o ile wcześniej nie pozbawi jej życia). Istnieje jednak choroba, która przenosi się przez ugryzienie; występowała jeszcze całkiem niedawno dosyć często w Europie i kojarzy się z zasadniczymi dla mitu wampira i wilkołaka zwierzętami: wilkiem (dzikim psem) i nietoperzem. W 1998 r. w prestiżowym piśmie 'Neurology' ukazał się artykuł hiszpańskiego naukowca Juana Gomez-Alonso, który powiązał powstanie nowożytnej wersji mitu o wampirach i wilkołakach z wścieklizną. Również łacińska nazwa choroby 'rabies' (gniew, furia), mówi wiele o jej objawach. Chory na wściekliznę jest często niezwykle pobudzony, agresywny, może nawet ugryźć, cierpi na bezsenność. Różne silne bodźce mogą wywołać napady skurczów mięśni twarzy (z odsłonięciem zębów) i gardła. Zarażeni wścieklizną wydają przy tym zwierzęce, mrożące krew w żyłach odgłosy. Takim bodźcem pobudzającym podobną reakcję może być światło słoneczne (którego chorzy raczej unikają) czy silny zapach, na przykład... czosnku albo nawet własne odbicie w lustrze. Dr Gomez znalazł nawet wzmiankę, że dawniej właśnie w ten sposób, stawiając podejrzanego przed lustrem, sprawdzano, czy nie był zarażony. Przechodził próbę, jeśli wytrzymywał widok własnego odbicia. A za lustro służył dawniej kawałek polerowanego srebra... Oto kolejny element pasujący do wampirzej układanki.
Cave canem, strzeż się psa, pisali na swoich drzwiach starożytni Rzymianie. Nie przypadkiem epidemie wścieklizny dziesiątkowały Europę już od czasów antycznych. Na początku XVIII w. na terenie Węgier (wtedy obejmujących także Transylwanię) wścieklizna zaatakowała szczególnie mocno. Wściekłe psy i wilki potrafiły zagryźć lub zarazić kilkadziesiąt osób w kilka dni. Według dr. Gomeza było to faktyczne naukowe podłoże mitu o wampirach i wilkołakach. Smaczku tej teorii dodaje fakt, że niektóre przypadki wścieklizny mogły być efektem ugryzienia przez chorego nietoperza.
Żadna z powyższych teorii nie tłumaczy nieśmiertelności wampira. Przeciwnie, chorzy na wściekliznę giną w męczarniach zazwyczaj tydzień po wystąpieniu objawów choroby. Jednak porfiryny, w nieco przewrotny sposób, mogą przyczynić się przynajmniej do przedłużenia życia. To, co jest przekleństwem dla chorego na skórną porfirię, okazuje się błogosławieństwem dla chorych na raka. Porfiryny gromadzą się przede wszystkim w szybko rosnących tkankach, czyli np. w skórze lub... w guzie nowotworowym. Jeśli podziała się na nie światłem o określonej długości fali skierowanym na ognisko nowotworowe, można wyleczyć raka. Metodę, zwaną terapią fotodynamiczną, stosuje się z powodzeniem w leczeniu nowotworów skóry, przełyku i pęcherza moczowego.
Wiele zawdzięczają porfirynom chorzy na zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD). W agresywnej, mokrej postaci tej choroby pod siatkówką w oku tworzą się nieprawidłowe, przeciekające naczynia krwionośne. Chory zaczyna gorzej widzieć, ma trudności z czytaniem i prowadzeniem samochodu, w końcu nie rozpoznaje twarzy i szczegółów różnych przedmiotów. Dzięki podawaniu pacjentom ze zwyrodnieniem plamki (terapię można powtarzać co trzy miesiące) jednej z porfiryn zwanej werteporfiną i jej aktywowaniu za pomocą czerwonego lasera, zmniejsza się o połowę ryzyko utraty wzroku w okresie dwuletnim.
Wyjaśnienia dr. Dolphina i Gomeza na zawsze pozostaną, co prawda bardzo atrakcyjnymi, ale tylko hipotezami. Nie wiadomo, co legło u podłoża mitu o wampirach i wilkołakach. Porfiria, wścieklizna, a może inne choroby i wydarzenia historyczne? To, czy porfiryny dzięki terapii fotodynamicznej będą przedłużać ludziom życie, czy będą długo oczekiwanym lekiem na raka, sprawdzimy może już niedługo.''
-----
STOWARZYSZENIE PORFIRIA POLSKA, Warszawa, 9 marca 2007:
''Jestem zniesmaczona i poruszona artykułem ''O psiakrew!'' z ostatniego numeru Polityki. Zwracam się do Pana jako Prezes Stowarzyszenia Porfiria Polska w imieniu chorych na porfirię oraz jako osoba prywatna, również chora na ostrą postać porfirii. Artykuł Pana Pustkowskiego, choć zawiera kilka prawdziwych informacji o porfirii, przedstawia osoby chore na porfirię w sposób krzywdzący, bo niezgodny z rzeczywistością. Co więcej jest tendencyjny i utwierdza społeczeństwo w chwytliwym stereotypie o wampirach porfirykach. Autor artykułu nie po raz pierwszy przedstawia problem porfirii w kontekście wyssanych z palca historii o wampirach.''
-----
Naukowcy chca im teraz wmowic, ze picie krwi to nie metoda, bo hem jest trawiony w zoladku, a poza tym, ze wcale nie powinni odczuwac glodu krwi. Niestety duzo osob chorych na porfirie jest poza swiatem naukowym i poza medycyna, i sie nie sluchaja tego, co jest na ten temat napisane. Pozostawmy te kwestie i wezmy sie za klasyfikacje porfirii. Rodzaje porfirii:
1. X-związana niedokrwistość syderoblastyczna, erytropoetyczna, wadliwa syntaza ALA, niedokrwistość.
2. Niedobór syntazy porfobilinogenowej, wątrobowa, wadliwa syntaza porfobilinogenowa, bóle brzucha, zaburzenia neuropsychiczne.
3. Porfiria ostra przerywana, wątrobowa, wadliwa syntaza uroporfirynogenowa I, bóle brzucha, zaburzenia neuropsychiczne.
4. Wrodzona porfiria erytropoetyczna, erytropoetyczna, wadliwa syntaza uroporfirynogenowa III, brak nadwrazliwości skóry na światło.
5. Porfiria skórna późna, wątrobowa, wadliwa dekarboksylaza uroporfirynogenowa, nadwrazliwość skóry na światło.
6. Koproporfiria wrodzona, wątrobowa, wadliwa oksydaza koproporfirynogenowa, nadwrażliwość skóry na światło, bóle brzucha, zaburzenia neuropsychiczne.
7. Porfiria mieszana, wątrobowa, wadliwa oksydaza protoporfirynogenowa, nadwrażliwość skóry na światło, bóle brzucha, zaburzenia neuropsychiczne.
8. Protoporfiria, erytropoetyczna, wadliwa ferrochelataza, nadwrażliwość skóry na światło.
-----
Do testów pomagających zdiagnozowanie porfirii należą:
1. Stwierdzenie czerwonego koloru moczu, zaraz po jego oddaniu lub przy ekspozycji na światło słoneczne (ten objaw jest wspólny dla wszystkich rodzajów porfirii).
2. Pomiar stężenia nieprawidłowych porfiryn, ich prekursorów lub produktów degradacji znajdowanych we krwi, moczu i kale. Wstępnym testem jest pobranie moczu i określenie obecności w nim porfiryn lub PBG. Jest to jednak badanie mało specyficzne i musi być uzupełnione szczegółowymi badaniami krwi.
3. Pomiar poziomu nieprawidłowo działających enzymów lub sprawdzenie obecności wadliwych genów. Jest to najlepsza, pewna metoda, ale dostępna tylko w wysoko wyspecjalizowanych ośrodkach.
-----
''Od dawna wampirom przypisywano nadludzkie zdolności nierzadko łamiące prawa fizyki i prawie zawsze niemożliwe do wytłumaczenia, do których można zaliczyć lewitację, latanie, telekinezę, niewidzialność, polimorfizm, teleportację, czy możliwość bardzo szybkiego poruszania się (np. w filmie 'Królowa Potępionych' na podstawie książki Anne Rice, bądź w grze Vampire The Masquerade). Niektóre źródła utrzymują, że wampir potrafi latać tylko przeistoczony w nietoperza, choć takie rozwiązanie można znaleźć najczęściej w bajkach dla dzieci. Znane są poza tym opowieści jakoby wampir potrafił latać jedynie podczas pełni księżyca, i z biegiem tę zdolność zatracił. Wiadomym jest, że wampir to jednostka dużo potężniejsza niż człowiek i że jego zmysły są bardziej rozwinięte od ludzkich. Bardziej doświadczone wampiry potrafią hipnotyzować ludzi, nierzadko nawet kilku naraz. Siła ich hipnozy jest niebywale wielka i niełatwo jej się oprzeć (czego doskonałym dowodem są umiejętności wampirzych postaci w grze Vampire The Masquerade).
Większość wampirów to osobniki dostojne, arystokratyczne, wykazujące się niebywałą mądrością i inteligencją.
Wampiry mimo, iż posiadają niemal boskie zdolności i nigdy się nie starzeją, skazane są na setki lat spędzonych w samotności i wyczekiwaniu zmroku. Niestety, cena za tak pospolitą substancję jak krew okazała się być w tym przypadku dość wysoka.
Słowiańskie religie nakazywały ciałopalenia, ażeby zmarły nie mógł powrócić na ziemię pod postacią upiora i mścić się na swoich bliskich. Wprowadzono także środek zapobiegawczy w postaci świeżego czosnku, który wywieszano przed domami w celu odstraszania wampirów. Na Węgrzech rozpowszechniono zwyczaj wbijania wampirom kołka w serce czy przybicie w świątyni. W Bułgarii wampiry pozbawiano życia a następnie otaczano ich groby dziką różą, dodatkowo odprawiano specjalne rytuały mające na celu zamknięcie duszy wampira w słoju a następnie jego spalenie. W Rumunii często praktykowanym sposobem na zabicie wampira było odcięcie głowy. Szkoci preferowali zabijanie upiorów zimnym żelazem, Germanie zaś posypywanie grobów makiem.
Co ciekawe, ponoć dla wampirów picie krwi jest czymś w rodzaju uzależnienia alkoholowego dla człowieka i robią to tylko dla relaksu, czy lepszego samopoczucia. Można się spierać w tej kwestii z racji na to, że bardziej powszechnym jest przekonanie, że wampiry wypijaną krwią zaspokajają głód, który my odczuwamy mając pusty żołądek.''
(http://kornelia.cyberdusk.pl/kornelia/plik.php?w=vampire)
