Forum - Świat Tajemnic

Powrot do Swiat Przesilenia Zimowego i Staroslowianskiego Godowego Swieta Karolinka 0 02.12.2006 23:02 CET Obrzędy zwišzane z przesileniem zimowym (od kiedy dni stajš się znowu dłuższe) obchodzono już w epoce kamiennej. Godowe Œwięto, Szczodre Gody, Zimowego Staniasłońca - Etniczne œwięto Słowian, przypadajace na przesilenie zimowe (21-22 grudnia). Œwięto Godowe, przypadajšce na okres przesilenia zimowego Słońca, w pewnych regionach znane było również pod nazwš Zimowego Staniasłońca i trwać mogło nawet kilka dni. Przez słowiańskich rodzimowierców (zarówno w przeszłoœci jak i obecnie) uznawane jest za poczštek nie tylko nowego roku słonecznego, ale też liturgicznego oraz wegetacyjnego. Zwycięstwo œwiatła nad ciemnoœciš symbolizuje moment, w którym zaczyna przybywać najkrótszego (jak dotšd) dnia w roku, a najdłuższej nocy ubywać. Przynoszšc ludziom nadzieję, napawajšc radoœciš i optymizmem, Swaróg - Słońce znów zaczyna odzyskiwać panowanie nad œwiatem. . . Stary cykl się zamyka - odchodzi stary rok (stare Słońce umiera), nowy - rozpoczyna - rodzi się (lub odradza) nowe słońce. U Słowian przesilenie zimowe poœwięcone było także duszom zmarłych przodków. By dusze zmarłych mogły się ogrzać palono na cmentarzach ogniska i organizowano rytualne uczty (z którymi w póŸniejszym okresie przeniesiono się do domostw). Był to też szczególny czas na odprawianie wróżb mogšcych przewidzieć przebieg przyszłego roku np. pogodę i przyszłoroczne zbiory. W pewnych regionach (głównie na Œlšsku) w okresie tym praktykowano zwyczaj stawiania w kšcie izby ostatniego zżętego snopa żyta. Był on zazwyczaj dekorowany suszonymi owocami (najczęœciej jabłkami) oraz orzechami, zaœ po œwięcie pieczołowicie przechowywany aż do wiosny. To właœnie z nasion pochodzšcych z kłosów tegoż snopa należało bowiem rozpoczšć przyszłoroczny siew. . . Innym zwyczajem była kultywowana szczególnie w południowej Polsce (na Podhalu, Pogórzu, Ziemi Sšdeckiej i Krakowskiej oraz ponownie na Œlšsku) tzw. PodłaŸniczka - udekorowana gałšŸ jodły, œwierku lub sosny wieszana pod sufitem. Powszechne było też œcielenie słomy lub siana pod nakryciem stołu. . . Wszystko to czyniono dla zapewnienia przyszłorocznego urodzaju. Na przełomie XVIII i XIX wieku tradycję dekorowania snopa żyta niemal całkowicie zastšpił przybyły z Niemiec zwyczaj dekorowania choinki (która to ostatecznie, stała się niejako symbolem innego œwięta jakim jest chrzeœcijańskie, tzw. Boże Narodzenie). Wiele pierwotnych słowiańskich zabiegów magicznym (w tym np. wspomniane już œcielenie słomy lub siana pod obrusem) nadal powszechnie jednak praktykowana jest w wielu domach po dziœ dzień, choć z czasem nadano im chrzeœcijański wydŸwięk i interpretację - również wyraz "kolęda" pierwotnie oznaczał radosnš pieœń noworocznš, œpiewanš podczas odwiedzania znajomych gospodarzy w noc przesilenia zimowego. Powišzań "Bożego Narodzenia" ze Œwiętem Godowym na terenie Polski jest zresztš znacznie więcej. Chrzeœcijanie obchodzš dzień narodzin swojego zbawiciela 25 grudnia, choć jeszcze w III wieku obchodzono go 6 stycznia - dopiero w okresie póŸniejszym pojawiła się data 25 grudnia (pierwszy raz wzmiankowana w 336 roku). Przyczyniło się do tego obchodzone wówczas w Rzymie, również pogańskie œwięto przesilenia zimowego poœwięcone bogu słońca Sol Invictus Mitry. Należšcy również do czcicieli tegoż Boga cesarz Konstantyn, po swoim połowicznym przyjęciu wiary chrzeœcijańskiej (w ten sposób próbujšc pogodzić dwie różne wiary) przyjšł termin œwięta "pogańskiego" na œwięto chrzeœcijańskie (co z resztš w analogiczny sposób uczyniono przyjmujšc symbolikę krzyża).