Forum - Świat Tajemnic

Zauważyłam dwie kategorie rodzicielskiego podejœcia. Jedni rodzice do końca dni nie akceptujš swoich dzieci, choć rozumiejš, że dany charakter się bierze z natury, a wišże się to z cišgłš negacjš wypowiedzi dzieci, poprawianiem i krzyczeniem za każdym razem, gdy te wyrażajš swojš formę komunikacji. Co ważne ta forma wcale nie jest krańcowa, lecz swoista. Innymi słowy jest to forma, która się mieœci w normach komunikacji. Druga kategoria rodziców to taka, która akceptuje formy wypowiedzi swoich dzieci bez względu na natężenie głosu i formę.

Zauważam, że w firmach i w życiu lepiej się sprawdzajš potem te dzieci, którym rodzice pozwalali na wyrażanie swoich form lub te dzieci, które oœmieliły się zbuntować przeciw krępowaniu ich form. Z drugiej strony te dzieci, które się zbuntowały osišgajš sukces zwykle w dziedzinach alternatywnych. Te dzieci, których rodzice pozwalali na swobodę wyrażania form osišgajš sukces w dziedzinach tradycyjnych.

Rodzina uważała Alberta Einsteina za matoła, co często mu zwyczajnie sugerowano....

Przypomina takie obrażanie doœć prymitywnš metodę hartowania, lecz chcę zauważyć, że człowiek nie jest z żelaza ani z marmuru. Jeœli posłużyć się Skinnerem i behawioryzmem, można łštwo udowodnić, że obrażanie programuje człowieka na izolację, lecz na szczęœcie ta ostatnia może być twórcza.