Mastema
(Mansemat) - anioł oskarżyciel; po dobnie jak szatan, z polecenia Boga pełni funkcję kusiciela i wykonawcy kar. Jest także księciem zła, niesprawiedliwoci i potępienia (zob. Księga Jubileuszów, gdzie Mastema jest aniołem nie szczęcia, „ojcem wszelkiego zła, ale zarazem wiernym sługš Boga”; por. Flis, Jezus a demony, s. 62-63).
Według legendy, to Mastema usiłował zabić Mojżesza, kiedy ten podróżował przez pu stynię, aby spotkać się z faraonem (por. Wj 4, 24), a następnie zatwardził serce władcy Egiptu (w Midraszu Abkir, aniołem tym jest Uza).
Inna legenda głosi, że Mastema poprosił Boga, aby oszczędził częć demonów i zezwolił zatrudnić je jako wykonawców Jego woli względem ludzi. Bóg przystał na tę propozycję i uwolnił 1 / 10 de monów, czynišc je sługami Mastemy.
Według niektórych ródeł Mastema pomagał egipskim czarownikom w ich magicznych sztuczkach , kiedy Mojżesz i Aaron stawili się przed faraonem (zob. Rousseau, Bóg zła, s. 45-46; Rubinkiewicz, Wprowadzenie do apokryfów Starego Testamentu, s. 90) (--> Belial; Szatan). W esseńskim Dokumencie Damasceńskim mowa o aniele wrogoci, które to okrelenie odnosi się do Mastemy. [O Mastemie, aniele wrogoci, mowa także w innym rękopisie qumrańskim, w Regule Wojny (zob. Tyloeh, Ręko pisy z Qumran nad Morzem Martwym, s. 176, 229) - przyp. tłum.]
mastinim - okrelenie aniołów oskarżycieli, których wodzem jest > Samael. U Bambergera (Fallen Angels), mastinim to ‘najpotężniejsi anio łowie narodów’. W The Legends of the Jews Ginz berga, funkcję anioła oskarżyciela pełni Uza, anioł opiekuńczy Egiptu. Aniołem oskarżycie lem Izraela jest Eliasz (wówczas, gdy oskarża w imieniu narodu wybranego).
Mastema, Hebrew משטמה (maṭēmâ), translated as "hatred/hostility/enmity/persecution".
..."On the other hand, the deaths of the firstborn of the Egyptians is attributed to "all the powers of Mastema"....
Ażdahy (Smoki i Żmije-Żnuje) - W mitologii słowiańskiej, w panteonie bóstw słowiańskich według Czesława Białczyńskiego Białoboga, podobnie jak Czarnogłów sš bóstwami najpotężniejszymi zaraz po wiatowicie. Między tymi dwoma bóstwami i ich stronnikami toczy się nieustanna walka, którš utożsamić można z walkš miedzy wiatłociš (Czarnogłów) i ciemnociš (Białoboga). Białoboga Głšb przy Pierwszym Dziale otrzymać miała wszystko co należało do wiata ciemnoci, co było kršgłe i wilgotne. Traktowana jest jako siostra bliniaczka Czarnogłowa, razem za znani byli jako Kaukowie lub Alkowie. Służyć majš jej też Ażdahy Żmijowie.
Przez chrzecijańskich interpretatorów Białoboga uznawana była jako pogańska bogini dobra, choć u Słowian podział na bogów odnoszšcych się do wiata jasnoci i ciemnoci niekoniecznie musiał pokrywać się z podziałem na dobro i zło. Kult Białobogi zwišzany mógł być z nadawaniem nazw miejscowociom, takim jak np. Belgrad, Bielsko czy też nazwom większych krain: Biała Ru, Biała Serbia.
Walka trwa i od nas zalezy jej zakonczenie !
W mitologii słowiańskiej bliniak Białobogi, przeciwstawny wobec niej, zwišzany z takimi przymiotami jak jasnoć, męskoć i twardoć, czczony także jako Trojan [podobienstwo i odpowiednik Trocjy Swietej, ktorej zydostwo nie uznaje] o trzech kozich głowach. Według Czesława Białczyńskiego, jako przynależšcy do bóstw Pierwszego Działu Kauków miał być równy siłš Białobodze i podległy bezporednio wiatowitowi. Podlegać mieli mu bogowie Kiru Jesza i Kostroma. Służyć majš mu Ażdahy Smoki.
Przez chrzecijan Czarnogłów był utożsamiany z siłami ciemnoci, rozumianymi jako wcielenie zła. Kult Czarnogłowa mógł wišzać się z nadawaniem nazw miejscowociom i krainom zamieszkiwanym przez Słowian: Czarnogóra, Czarny Las, Karpaty.
Juz kilkakrotnie Mastema - Gad chcial zapanowac na calym wszechswiecie, ale musi najpierw zapanowac na ziemi, bowiem my posiadamu dusze.
Po naszej stronie sa tez smoki.
[%sig%]
