Forum - Świat Tajemnic

Œwięty Graal ŒWIĘTY CZAS , ŒWIĘTY MIECZ ŒWIĘTY ZAMEK , ŒWIĘTY KRÓL ŒWIĘTOŒĆ CAŁKOWITA , ŒWIĘTOŒĆ PRZECZYSTA JASNOŒĆ ZUPEŁNA , JASNOŒĆ OŒLEPIAJĽCA CUDOWNE I STRASZNE ZARAZEM CO TO JEST ? JEDNA RZECZ , JEDNA KREW , JEDEN KIELICH JEDEN ŒWIĘTY GRAAL Izrael, Azja Józef z Arymatei, wg Nowego Testamentu zamożny wyznawca Jezusa, prawdopodobnie członek sanhedrynu. Poprosił Piłata o wydanie mu po ukrzyżowaniu ciała Jezusa. Wg Ewangelii œw. Jana wraz z Nikodemem namaœcił ciało i przygotował do pochówku. Ciało złożył w nowym grobowcu, leżšcym niedaleko miejsca ukrzyżowania. W póŸnym œredniowieczu przypisywano Józefowi wyprawę do Anglii (do Glastonbury), wišzało się to z legendš o œw. Graalu, kielichu, w którym Józef z Arymatei miał przechowywać krew z przebitego boku Jezusa (lub kielichu z Ostatniej Wieczerzy). Poszukiwanie zaginionego Graala stanowi temat wielu opowieœci œredniowiecznych, zwłaszcza z cyklu arturiańskiego. Legenda Œw. Graala jest jednš z najbardziej skomplikowanych legend. Œw. Graal to kielich z którego Jezus Chrystus pił podczas ostatniej wieczerzy, ten sam do którego została wlana krew Jezusa, gdy ten wisiał na krzyżu. Uznaje się również, że Piłat w nim "umywał ręce" dajšc ludowi znać, że nie bierze odpowiedzialnoœci za œmierć Jezusa. Œwięty Graal został on przywieziony do Wielkiej Brytanii przez wyżej wspomnianego Józefa. Legendy arturiańskie opowiadajš, że Œw. Graal został odnaleziony przez "rycerza bez skazy" czyli Galahada . Dostšpił on tego zaszczytu wraz z dwoma innymi rycerzami (z Sir Parsirfalem i z Sir Borsem). Według legend arturiańskich mag Merlin w czasie największej chwały królestwa Artura - nakazał rycerzom Okršgłego Stołu poszukiwanie najcenniejszego przedmiotu w œwiecie czyli Graala. W legendzie rycerze Galahad, Bors i Parsirfal po wielu niebezpiecznych przygodach odnaleŸli kielich. Galahad pełnił obowišzki kapłana œw. Graala. Odmówił on modlitwę dziękczynnš i podał pozostałym rycerzom kielich aby Ci się z niego napili. Rycerz Galahad umarł chwilę po tej sytuacji. Sir Bors powrócił do zamku Camelot i opowiedział wszystkim o tej przygodzie. Parsirfal zamieszkał wraz z swojš ukochanš w zamku Tintagel. Istnieje jednak druga legenda - propagowana przez Ericha von Danikena, która jest również powišzana z rycerzem Parsirfal (Perceval). Perceval nie jest postaciš zmyœlonš w XI wieku naprawdę żył ktoœ taki jak Perceval. Podróż naszego rycerza nie obejmowała tylko Wielkiej Brytanii i Francji, odwiedził on min. Niemcy, Hiszpanie, Portugalie i Włochy. W jego przygodach można odnaleŸć zapis : "Natrafiłem na strażników Graala , sš to wielcy mnisi z mieczem przy pasie zwanymi Templeisen" Templeisen to najprawdopodobniej Templariusze. Parsirfal opisuje Œw. Graala: "dwugłowy twór z dwoma przewodami z głowy do penisa". Dziwnym zbiegiem okolicznoœci w "KSIĘDZE ZOHAR" Arka Przymierza opisywana jest prawie identycznie czyli jako dwugłowy stwór z przewodami z głowy do penisa ... Pretekstem do rozwišzania zakonu Templariuszy był fakt że sš heretykami. Patrzšc pod wpływem historii ówczesnemu królowi Francji pasowało odwołać templariuszy, ponieważ skarb państwa był pusty a z templariuszami wišzane sš wielkie majštki ziemskie. Oskarżenie o herezje bardzo pasowało królowi, tym bardziej, że oskarżenia te wcale nie były tak bezpodstawne - ponoć templariusze oddawali hołd przeróżnym głowom - wg niektórych te głowy symbolizowały głowę Jana Chrzciciela. Kolejnym naszym tropem jest słynny zakon Katarów który uznawał dwóch Bogów: Boga dobrego (duchowego) i Boga złego (materialnego). Otóż wg Katarów Bogiem złym był Bóg w którego dziœ wierzš chrzeœcijanie, ponieważ to podobno właœnie on stworzył œwiat i wszystko wokół niego - czyli to co powoduje zło na œwiecie. Jezusa oni uznawali jako proroka, ponieważ miał on niby ukazać że ludzie się mylš co do Boga. Katarzy twierdzili, że koœciół jest przejawem Ziemskiego zła, gdyż to właœnie koœciół zmienił historie Jezusa na takš jakš dziœ znamy. Katarzy nie uznawali dziewictwa Maryi, uznawali jš za kobietę bardzo pobożnš, ale nie uznawali jej dziewictwa - uznawali jš za symbol płodnoœci i macierzyństwa. Katarzy byli podobno w posiadaniu Œw. Graala - według niektórych miały to być dowody na to, że koœciół rozszerza nieprawdę odnoœnie Jezusa. Katarzy uznawali pobyt na Ziemi za swego rodzaju pokutę bšdŸ klštwę, mieli oni swym życiem udowodnić, że zasługujš na życie w œwiecie duchowym - za swe ideały byli gotowi zginšć. Katarzy byli atakowani przez krzyżowców min. W twierdzy Montsegur około 1244r. po to by Ci wyparli się swych poglšdów. Katarzy w ramach kapitulacji mieli przyznać, że koœciół jest jedynym przedstawicielem boga na Ziemi - w przeciwnym wypadku mieli zginšć. Katarzy poprosili o kilka dni do namysłu. Te dni były dla katarów dniami œwištecznymi - tzw. dniami Graala. Przekazali oni wówczas Graala templariuszom (bo tylko ten zakon im potajemnie pomagał). Od tego czasu przypisuje się posiadanie œw. Graala templariuszom. Niektórzy pisarze jak Peter Berling uznajš, że œwięty Graal to dzieci które majš połšczyć i pogodzić œwiat Islamski i chrzeœcijański. Katarzy uznajšc swš religie po œwiętach Graala - nie poddali się. Ówczesnš Œwięta Inkwizycja nakazała spalić wszystkich Katarów na stosie, dla przykładu aby inni nie kwestionowali praw koœcioła. Naszemu œwiętemu naczyniu przypisuje się również pewne właœciwoœci jakie przysługuje się tylko Bogom. Miejsce w którym znajduje się œwięty Graal staje się rajem: ziemie sš urodzajne, kwiaty kwitnš cały rok, nie ma na tej ziemi żadnych chorób ani wojen. Graalowi przypisuje się również, że daje on osobie która z niego pije - życie wieczne. Właœnie to życie wieczne jest jednš z przyczyn dla których Adlof Hitler chciał za wszelkš cenę posiadać ten legendarny artefakt. Dyktatorowi nazistowskiemu przypisuje się, że miał on słaboœć do legend - szczególnie do tych które miały by mu pomóc w wywyższeniu swej rasy. Œwięty Graal był artefaktem bardzo atrakcyjnym, gdyż zapewniał nieœmiertelnš armię - a co za tym idzie nie pokonanš armię. Œwięty Graal jest wspaniałym obiektem poszukiwań, między innymi w celu poszerzania wiedzy na jego temat powstała ta strona. Mam nadzieje, że sami wewnštrz siebie stwierdzicie czym naprawdę jest œwięty Graal. Niektórzy twierdzš, że to Maria Magdalena dlatego też stworzyłem dla tej teorii osobny dział, niektórzy twierdzš inaczej. Nasz obiekt dyskusji wcišż jest gdzieœ ukryty, sšdzę że tak być powinno. Excalibur Prawdziwa nazwa tego legendarnego, a można powiedzieć wręcz mistycznego miecza brzmi : Caliburnus a po celtycku Kaledwych. W powolnym tłumaczeniu na nasz język to: Ten który przecina stal . Jak widać od samego poczštku w tym mieczu jest cos niezwykłego. 1) Pierwsza legenda ma swój poczštek od czarodzieja Merlina. Ok. 100 lat przed narodzeniem samego Artura na wyspie panował wielki chaos. Młody Merlin miał zamiar dać zakończyć ten nieład. Pomocny w osišgnięciu tego celu był miecz Kaledwych, który otrzymał od Pani z Jeziora. Miecz ten dałby Merlinowi władze na wyspie. Merlin nie użył go jednak. Wiedział że ludzie nigdy by go nie uznali za króla. Podarował więc miecz Utherowi (ojciec Artura). Uther na poczštku rzšdził bardzo dobrze, był dobrym władcš. Pewnego dnia jednak Uther poznał œlicznš Igreane, która była żonš jednego z dowódców Uthera (księcia Kornwalii). Pokochał Uther tę kobietę tak mocno, że był w stanie rozpętać wojnę, byle by Igreane z nim była. Merlin wiedzšc, że rozpęta się wojna odebrał miecz Utherowi i wbił go w skałę (lub kowadło). Legenda mówi że tylko człowiek o czystym sercu mógł go wycišgnšć z tej skały. Miecz ten wycišgnšł młody Artur który niedługo póŸniej został królem. 2) Druga legenda, posiadajšca motyw Atlantydy mówi nam o min. dzielnym wojowniku - Maksymusie. W I i II wieku naszej ery, w wielkiej brytanii stacjonowały jednostki Rzymskie. Każda prowincja Rzymu (w tym przypadku Brytania) musiała dawać haracz w postaci żołnierzy. Tš grupš ludzi dowodził najlepszy z danej prowincji. W tamtym okresie w Brytanii tš osobš był niejaki Maksymus. Władał on mieczem nazywanym przez miejscowy lud "Mieczem Brytanii" lub "Mieczem Wyspy Potężnych". Ludzie bardzo szanowali Maksymusa i byli pod wrażeniem jego osišgnięć. Bronił on min. ziemie brytyjskie przed najazdami saksońskimi. Maksymus umarł œmierciš naturalnš Po œmierci Maksymusa lordowie Brytanii stwierdzili, że król, jeżeli chce być godny miana najwyższego króla powinien posiadać ten miecz u swego boku. Około 300 roku naszej ery królem został Wortygern, był on pierwszym królem nie posiadajšcym tego miecza. Po nim przybyli bracia - Uther i Aureliusz - roœcili sobie prawa do tronu Brytanii bo ww. Wortygern zabił ich Ojca. Ci dwaj zebrali armie i odzyskali tron. Miana najwyższego króla dostšpił Aureliusz, któremu pomagał dobry czarodziej Merlin z kolei Uther został naczelnym dowódcš wyspy (mimo iż on sam chciał być królem to nie roœcił sobie praw bo miłował brata). Niestety Aureliusz szybko został zabity przez spiskowców - został on otruty. Tron objšł po nim Uther . Aureliusz miał nienarodzonego dziedzica - którego Uther chciał zabić bo chciał, aby po nim tron objšł jego syn. Merlin uniemożliwił Utherowi zabicie tego dziecka - ukrył go na północy Brytanii. Niedługo póŸniej Uther zmarł. Merlin nie chcšc, aby rozpętała się wojna o tron najwyższego króla - wbił Miecz Brytanii w skałę. Tylko Aureliuszowy syn mógł go wyjšć. Artur ( bo tak miało to dziecko na imię ) dorósł w szczęœciu i bogactwie. Merlin doprowadził go do skały i kazał wycišgnšć mu miecz. Powiedział mu, że jeœli to zrobi to otrzyma godnoœć króla Brytanii. Artur nie do końca rozumiejšc swe prawo do tronu wycišgnšł miecz. PóŸniej owy miecz pękł w walce. Artur był bardzo smutny po tym zdarzeniu. Merlin widzšc nieszczęœcie Artura postanowił podarować mu nowy miecz. Tym razem na wyspie Avalon - Pani z Jeziora podarowała mu owy słynny miecz mówišc że został wykuty w Atlantydzie z najtwardszej stali œwiata i tylko dobry człowiek może nim władać. Ten miecz to Excalibur który służy tylko w dobrej sprawie. Młody Król Artur stwierdził, że ten miecz jest znacznie potężniejszy i o wiele piękniejszy niż jego poprzednik. Artur walczył nim w wielu bitwach i wygrał z nim niejednš wojnę. Merlin Merlin uważany jest za najciekawszš postać z legend arturiańskich zaraz po królu Arturze i sir Lancelocie. Jest on dobrym czarodziejem z którym wišże się większoœć legend arturiańskich typu Œwięty Graal , Excalibur czy 3/4 przygód rycerzy okršgłego stołu. Pochodzenie Merlina nie jest do końca znane. Jedni uważajš że jest on synem szatana i najczystszego dobra (Bóg). Inni uważajš że jest potomkiem z rodu Atlantydy. Tak czy inaczej jest to postać niezwykła. Historia jego rozsławia się od momentu jego dzieciństwa gdy to już jako dziecko został wydzielony na tego który ma nadać pokój Wyspie Potężnych (dziœ Wielka Brytania - póki co rozsławił tę nazwę Stephen Lawhead w swojej serii PENRAGON). Merlin miał niezwykłe dzieciństwo. Został wychowany przez ludzi wielkich i œwiatłych. Miał on stycznoœć nawet z największymi wodzami ówczesnego Rzymu. Merlin dokonuje swój pierwszy "cud" w wieku około 7-8 lat. Dotyczyło to wiary chrzeœcijańskiej - przeciwnicy jego teorii zostali na 7 dni pozbawieni głosu. Od tego czasu Merlin zaczyna się wgłębiać w magicznej sztuce i na tym upływa mu jakieœ 12 lat jego życia. Zakochuje się on póŸniej w Niimie (znana również jako Ganieda). Pewnie byœmy już póŸniej nigdy nie usłyszeli o Merlinie gdyby barbarzyńcy jej nie zabili. Właœnie tu Merlin ukazuje po raz drugi swš magicznš moc. Owładnšł nim Awen (stan psychiczny czy fizyczny powiększajšcy trzykrotnie zwykły stan) wojenny. Wraz z pozostałš rodzinš zmarłej dokonuje krwawej zemsty na mordercach. Merlin tutaj nas opuszcza i wyrusza w góry na medytacje ( a nie tak jak sšdzš inni, że jakaœ inna czarodziejka go uwięziła w wieży i że nigdy już nie powrócił). Po wieloletniej medytacji (25 letniej) Merlin wraca na scenę. W tym czasie w Wielkiej Brytanii zrobił się wielki nieład. Przy władzy był wtedy znany większoœci Wortygern ( lub Worgen ). W legendach opisywany był jako zły król ale w rzeczywistoœci było inaczej. W legendach mówi się, że zabił on z premedytacjš ojca Uthera i Aureliusza. W rzeczywistoœci to nie on go zabił ale tylko wykorzystał jego œmierć. Uther i Aureliusz którzy postanowili pomœcić œmierć ojca zaatakowali Wortygerna z pomocš Merlina (tylko dla tego, iż on wiedział że z nich powstanie najważniejsza istota Wysp Potężnych ). Po wojnie tron objšł Aureliusz ( a nie Uter ) wzišł on za żonę Igrane ( Uther był bardzo o niš zazdrosny ). Pech chciał, że Aureliusz zmarł trochę za wczeœnie (œmierć naturalna a nie bajka że Uther pomógł na tym drugim œwiecie Aureliuszowi się naleŸć). Żona Aureliusza - Igrane zdšżyła urodzić mu syna którym zaopiekował się Merlin, a Uter wzišł Igrane za żonę i sam zasiadł na tronie. Merlin dziecku nadał imię Artur ( jak wszyscy wiemy póŸniejszy król ). Czarodziej właœnie dzięki temu dziecku rozwinšł swš mšdroœć i silę. Odwiecznym przeciwnikiem Merlina była Morgan La Fei. Morgan była przedstawicielkš zła - w najbardziej ohydnej postaci (trzeba tu przyznać że była zła dla Merlina a nie dla Artura i innych). Miała ona porównywalnš moc co Merlin lecz jej celem było za wszelkš cenę utrzymać na Wyspie Potężnych tzw.: ład starszych (brak chrzeœcijaństwa i Brytania podzielona na wiele królestw) a jak wiemy Merlin chciał zupełnie co innego. Musze tutaj zaznaczyć że walka odbyła się w czasie największego rozkwitu królestwa Logres - czyli królestwa Artura. Walka ich była jednš z najzacieklejszych - byli oni pionkami sfer wyższych. Ostatecznie walkę wygrał Merlin lecz opłacił zwycięstwo bardzo wysoko - stracił wzrok na całe 10 lat. Morgan nigdy nie odzyskała swej dawnej mocy i władzy nad ludŸmi. Merlin cieszył się szacunkiem i przychylnoœciš innych ludzi do końca swoich dni. Rycerze okršgłego stołu Legendy rycerzy okršgłego stołu sš chyba wszystkim znane i na pewno każdy o nich coœ niecoœ słyszał. Bez wštpienia najsłynniejszym wštkiem tych wszystkich legend jest wydobycie miecza - Excalibura z głazu czy też kowadła przez króla Artura. Legendy te sš jednak o wiele ciekawsze, a co najważniejsze płynš przez nie bardzo mšdre, interesujšce i potrzebne nam wszystkim morały. Pierwsze wzmianki o dworze króla Artura odnajdujemy w starych przekazach dotyczšcych wojen z arabami z wieków XI-XII i tam natrafiamy na takie zdanie: "(...) Na pomoc przybył również król Artur wraz ze swojš œwitš i sporym zastępem rycerzy" - co prawda nie mamy pewnoœci że chodzi tutaj właœnie o tego króla Artura. Kolejne wzmianki sš już bardziej pewne i dotyczš bardziej ogółu. Najwięcej informacji o naszych rycerzach odnajdziemy w starych przekazach dotyczšcych poszukiwań œwiętego Graala. Tam właœnie po raz pierwszy spotykamy rycerza imieniem - Parsirfal. W wieku XIV mamy bardzo wielki napływ wszelkich informacji dotyczšcych rycerzy króla Artura - tutaj poznajemy sir Gawain'a, sir Tristan'a, sir Mordreda i innych. Stosunkowo póŸno poznajemy Lancelota i Galahada. Okršgły stół rozsławił się wszelkimi przygodami i wyczynami. Rycerze okršgłego stołu byli pierwszymi których zobowišzywał kodeks rycerski i ten kodeks jest uważany dziœ za spis najlepszych cech moralnych jakie można znaleŸć u mężczyzny. Rycerz okršgłego stołu musiał się cechować takimi cechami jak odwaga, bohaterstwo, cnota, uniżenie przed damami i walecznoœć w słusznej sprawie. Pomysł na założenie zgrupowania - jakim niewštpliwie był okršgły stół - przypada (jak wiele rzeczy) czarodziejowi Merlinowi. Polecił on Arturowi aby założył taki zgrupowanie na chwałę królestwa Logres. Rycerze Ci mieli pomagać ubogim, pokrzywdzonym i damom w potrzebie. Mieli być po prostu wzorem dla wszystkich. Wspaniałym zakończeniem kariery rycerzy okršgłego stołu miało być odnalezienie kielicha Chrystusowego czyli œwiętego Graala. Merlin przez czary ukazał im wyglšd tego wspaniałego naczynia i nakazał najdzielniejszym rycerzom iœć go szukać. Tego dnia po raz ostatni zebrali się wszyscy najwspanialsi rycerze okršgłego stołu. Legendy podajš że rycerze ten cel osišgnęli. Sir Galahad syn Lancelota z Jeziora wraz z sir Parsirfalem i sir Borsem. To oni dnaleŸli ten jedyny kielich, tyle że Galahad - zwany rycerzem Graala nigdy nie powrócił już do zamku Camelot. Legendy rycerzy okršgłego stołu sš wspaniała lekturš aby ludzie z powrotem nauczyli się żyć, aby wiedzieli, że trzeba szanować innych ludzi bez względu na poglšdy czy na sposób bycia. Legendy arturiańskie sš naszš podœwiadomoœciš zapisanš na papierze. Każdy człowiek powinien przeczytać chociaż jednš legendę rycerzy okršgłego stołu i powinien choć przez chwilę się zastanowić co przeczytał. Camelot Camelot Camelot jest legendarnym zamkiem, który wybudował król Artur. Legendy podajš, że zamek ten leży między dzisiejszym Londynem a południowym brzegiem wyspy. Idea wybudowania zamku powstała dzięki inicjatywie Morgan La Fey, która namówiła Artura mówišc, że wspaniały władca powinien mieć wspaniałe królestwo. Inna legenda mówi, że w czasach młodoœci Artura - pan Hektor zaszczepił w naszym królu wizję wielkiego pięknego zamku. Młody Artur od razu tę myœl pochwycił i stwierdził, że to właœnie on wybuduje ten zamek. Camelot był jednym z pierwszych zamków budowanych z kamienia - lecz głównym jego budulcem było nadal drewno. Camelot nie wyglšdał nigdy jak zamek krzyżacki w Malborku - przypominał on bardziej gród - podobny do tego w Biskupinie. Zamek Camelot był miejscem gdzie znajdował się słynny okršgły stół. Co roku w zamku Camelot odbywały się przeróżne turnieje i igrzyska - często głównš nagrodš był pocałunek królowej Ginewry w policzek. Na dzisiejsze czasy nagroda ta nie jest zbyt wielka aby o niš walczyć - ale wówczas ponoć każdy rycerz marzył o tej nagrodzie. Camelot nie ma swojego konkretnego miejsca - jest wszędzie i nigdzie. "Zamek ten jest symbolem porzšdku wœród szalejšcego chaosu, idealnego państwa przeciwstawiajšcego się anarchii, Camelot jest wyższš cywilizacjš wœród Barbarzyństwa". James Harpur Pierwszy wizerunek dworu Artura wyszedł spod pióra XII-wiecznego angielskiego pisarza Geoffreya z Monmouth, który umieszcza go nie w Camelot, lecz w Caerleon w południowej Walii. W Caerleon znajdowała się ważna twierdza legionów rzymskich. Według naukowców Camelot jest zniekształconš nazwš innego angielskiego zamku. Niektórzy twierdzš że tym zamkiem jest Camulodunum w Colchester, inni że zamek leży nad rzekš Camel, jednak największa iloœć ludzi wymienia nazwę Cadbury w hrabstwie Somerset, w okolicach wioski Queen Camel, nad rzekš Cam. Jako pierwszy Cadbury utożsamił z Camelot badacz starożytnoœci John Leland i on w 1542r. Napisał: "Na samym skraju opactwa w South Cadbyri stał ongiœ Camalette, będšcy swego czasu znamienitym zamkiem czy też całym miastem..." Camelot w Cadbury był zwykłym ufortyfikowanym wzgórzem, otoczonym wałami i fosami, zbudowanymi przez brytyjskich Celtów w ostatnich stuleciach p.n.e. Niektórzy przyjmujš że zamek Camelot wcale nie leżał na ziemiach brytyjskich. Autorzy ksišżki "Œwięty Graal, œwięta Krew" przytoczyli tezę że król Artur mógł pochodzić z rodu Merowingów. Sšdzę że wówczas nasze Camelot znajdowałoby się gdzieœ we Francji np. w podobnym miejscu jak Carcassene ATLANTYDA Platon był głównym filozofem, który zapoczštkował jakiekolwiek legendy o Atlantydzie. Twierdził on że Atlantyda to piękne i bogate państwo (wręcz kontynent), które mogło by się równać samym Atenom. Platon twierdził, że Atlantyda zatonęła - powodem był kataklizm - wielkš powódŸ. PowódŸ ta była kresem całej wspaniałej cywilizacji Atlantów. Wiele uczonych kwestionuje prawdomównoœć Platona. Zasadniczo Platon, choć ze względów moralnych przeciwnik kłamstwa i zmyœlenia, był gotów uznać wartoœć wyższych prawd zawartych mitach. Uczeni sšdzš że jednym z tych mitów była właœnie Atlantyda. Platon nigdzie nie mówi że legenda Atlantydy jest zmyœlona, Platon umieœcił jš nawet na mapie, miedzy Europš a Amerykš. Platon w swej pracy powiedział, że usłyszał legendę Atlantydy od Egipskiego kapłana który opowiedział mu rzekomo: "W następnym okresie czasu pojawiły się trzęsienia ziemi oraz powodzie, w cišgu jednego dnia i jednej strasznej nocy cała wasza armia w jednym momencie zapadła się naraz pod ziemię. Podobnie znikła także wyspa Atlantyda, pochłonięta przez morze. Dla tej właœnie przyczyny to morze jest tam jeszcze do dzisiejszego dnia nieżeglowne i nawet niezbadane wskutek przeszkód, jakie stawia dno pełne szlamu i płycizn - szlamu zostawionego przez pochłoniętš wyspę". Owe nieżeglowne miejsce to cieœnina Gibraltarska i jest ono nieżeglowne nie ze względu na zatopiony lšd tylko ze względu na mielizny, możemy zatem zauważyć, że Grecy nie znali dobrze wód Atlantyku. Możliwe, że rozpowszechnianie tej błędnej wiedzy było na rękę niektórym kupcom którzy handlowali min. dzięki morzu. Platon zmarł w 347r. p.n.e. liczšc sobie osiemdziesišt lat. Ciekawostkš jest to, że w przeciwieństwie do żyjšcych w surowej prostocie Ateńczyków, Atlantydzi "posiadali tak olbrzymie bogactwa, jakich nie było nigdy przedtem w domach królewskich, ani nie będzie w przyszłoœci". Mimo że Atlantyda obfitowała we wszelki bogactwa - metale szlachetne, zwierzęta (w tym także słonie), "wspaniałe zdumiewajšce owoce" - jej mieszkańcy nie poprzestawali na tym i sprowadzali różnego rodzaju dobra spoza jej granic. Odmiennie także niż władcy Aten, królowie Atlantydy nieustannie uœwietniali swój pałac. Stolica Atlantydy i siedziba królów miała postać szeregu okręgów, których œrodek znajdował się w odległoœci niemal dziesięciu kilometrów od brzegu morza (ze względu na różne długoœci starożytnych jednostek miar jest to odległoœć przybliżona). Platon przypisujšc swojej Atlantydzie rozmiary przekraczajšce skalę Morza Œródziemnego to był zmuszony umieœcić jš na Atlantyku - nazywanym tak od czasów Herodota, który ani słowem nie wspomina Atlantydy. Było wczeœniej w historii słowo Atlantis ale nie ma ono nic wspólnego ze Atlantydš Platona. Atlantis oznacz córka Atlasa! Mało kto dziœ wierzy w istnienie Atlantydy, lecz nie można również teorii o jej istnieniu lekceważyć. Mogła kiedyœ istnieć takowa wyspa. Atlantyda ma dwie wspólne sprawy z legendami Arturiańskimi: - pierwsza to taka, że sšdzono że król Artur jest jednym z odrodzonych bóstw Atlantydy - drugš sprawš jest to że czarownika Merlina uznawano za Atlantyda, jego całš rodzinę również. Pani z Jeziora (matka Merlina) nie raz daje do zrozumienia w legendach, że pochodzš znad Oceanu.... Leonardo da Vinci Leonardo Da Vinci urodził się w 1452r. w pobliżu Florencji we Włoszech, zmarł w 1519r. Leonardo Da Vinci w swoich notatkach pozostawił szkice wielu nowoczesnych wynalazków, takich jak samoloty, helikoptery czy też łodzie podwodne. Niestety za jego czasów żadne z jego wynalazków nie zostało zbudowane oraz nie miało wpływu na rozwój nauki. Całkiem niedawno odkryto owe notatki były pisane one w tzw. "Lustrzanym Odbiciu" i na poczštku historycy uznali te notatki za stek gryzmołów. Leonardo Da Vinci miał okropny zwyczaj rozpoczynania prac i nie kończenia ich - dlatego mamy o wiele mniej obrazów Jego autorstwa niż innych malarzy. Kolejnym minusem Leonarda jest to że był on architektem, a mimo to nie zaprojektował żadnej budowli. Leonardo Da Vinci jest ostatnio znany z aferš "Œwiętego Graala". Osobami którzy się do tego przyczynili to: Michael Baigent, Henry Lincoln, Richard Leight - autorzy "Œwięty Graal, Œwięta Krew" oraz Dan Brown - "Kod Leonarda Da Vinci". Według nich Leonardo był członkiem Prieure de Sion - patrz dział "Œwieta Krew".Leonardo da Vinci był ponoc jednym z ich przywódców. Michael Baigent i pozostali twierdzš, że zakon Prieurre de Sion ukrywał potężnš tajemnicę. Dan Brown zauwaza ze na obrazie Leonada Da Vinci "Ostatnia Wieczerza" po lewej stronie Jezusa nie siedzi żaden z apostołów, tylko kobieta - która notabene ma być Mariš Magdalenš. Michael Baigent i pozostali uważajš, że to była główna tajemnica zakonu. Twierdzš, że tajemnicš tš była miłoœć Jezusa do Marii Magdaleny. Prieure de Sion jest ponoć pozostałoœciš po zakonie templariuszy i plemieniu katarów. Mówi się że zakon ten kryje wielkš tajemnice - autorzy ww. ksišżek twierdzš że Leonardo da Vinci wiele zrobił by ujawnić tę tajemnicę - między innymi przez obraz ostatniej wieczerzy. Król Artur Wszystko zaczęło się od czarownika Merlina . On pomógł Utherowi w zdobyciu kobiety którš Uther kochał . Lecz Merlin wiedział, że z tego zwišzku zbyt wiele dobrego nie wyniknie więc zastrzegł sobie, że dziecko z tego zwišzku będzie jego i nikt o nim nie będzie wiedział. Takie rozwišzanie spodobało się Utherowi więc łatwo na nie przystał. Gdy Uther umarł kraj pogršżył się w chaosie i każdy z mniejszych królów chciał być tym "Najwyższym". mšdry czarodziej Merlin wzišł miecz Uthera i wbił go w skałę leżšcš obok miejsca kłótni niedaleko miejsca kłótni królów mówišc "Najwyższym królem będzie ten co wyjmie ten miecz ze skały". Wielu było chętnych ale nikomu to się nie udało. W tym czasie Artur dorastał na dworze króla Hektora - przyjaciela Merlina. Tam nauczył się dobroci, prawa, sprawiedliwoœci i honoru. Merlin wzišł Artura (wówczas miał on około 15 lat) w miejsce wbicia miecza (a propos to nie Excalibur). Artur bez trudu wydobył miecz z głazu. Niektórzy królowie nie chcieli uznać tego znaku więc wybuchła wojna . Artur z królami którzy go uznali przeciwko Morkantowi. Artur nie chcšc wojny rozstrzygnšł spór na swój sposób. Morkant szybko zmienił zdanie i uznali Artura "Najwyższym Królem". Artur wybudował zamek Camelot (przez niektórych uznawany jako "Królestwo Lata". Do tego miejsca legendy sš mniej więcej zgodne ze sobš w tym momencie musze przyznać, że legendy mówiš, że Artur wyruszył na poszukiwanie Graala a inne - bardziej prawdopodobne - mówiš, że Artur tak jak przed otrzymaniem korony, dalej toczył bitwy z sasami, W tym czasie dobry król Artur poœlubił miłoœć swego życia Ginewrę. Chciał z niš mieć następcę tronu i w niej widział przyszłoœć swego królestwa. Niestety istniał problem z naszš pięknš Ginewrš (patrz temat "Lancelot"). W tym czasie król Artur i Jego rycerze mieli okres najpiękniejszych dni. Sława rycerzy okršgłego stołu szybko obiegła cały œwiat, a rycerze Ci mogli się pochwalić nie jednš niebezpiecznš przygodš. Niestety ta sielanka nie trwała długo. Na wyspę przybył wysłannik Rzymu proszšc aby król Artur przybył wraz ze swymi wojskami i pomógł oblężonemu Rzymowi. Król Artur nauczony przez Merlina szacunku dla wielkich cywilizacji bez wahania obiecał, że przybędzie z pomocš - Merlin uznał tę decyzje za niemšdrš i małodojrzałš. Lecz mšdry czarodziej nie trzymał na siłę Artura na wyspie. Król Artur jak wiemy miał ponoć syna z kazirodczego zwišzku ze swojš siostrš - Morgan La Fey. Synem tym był Mordred. Bitwę tę opiszę dokładniej w opowiadaniu o Mordredzie. Powiem tutaj tylko, że przypadkowo Artur został zraniony przez Mordreda a Mordred przez Artura. Niestety obaj zginęli. Czarodziej Merlin zabrał zwłoki Artura na wyspę Avalon gdzie po dziœ leżš. germanami itp. Nie mógł zaznać zbyt długo spokoju. Gdy w końcu wypędził wszelkich najeŸdŸców - miał chwilę spokoju.