M. (---.slupiec.net)
"Większoć z Polaków jest katolikami, chrzecijanami, a nawet nie ma pojęcia co mówi biblia na ten temat.
Co ma być to będzie..."
A Ty masz pojęcie ??
OBCE WPŁYWY W BIBLII
"Stworzenie z tęsknotš oczekuje objawienia synów Bożych" (w. Paweł z Tarsu, Rzym 8, 19) Kim miał być Mesjasz ?Żydzi wymylili sobie Mesjasza z powodu cišgle doznawanych klęsk i ucisków politycznych. Najpierw musieli uciekać z Egiptu, gdy dotarli do Palestyny też nie mieli łatwego życia, jednoć państwa utrzymała się tylko przez 100 lat, po mierci Salomona w 920 r. p.n.e. plemiona żydowskie znów były w rozsypce. Musiały one odtšd lawirować między potężnymi sšsiadami nasilajšcymi swojš ekspansję na terytoria zamieszkiwane przez Żydów. Prawdziwa klęska nastšpiła w roku 587 p.n.e, kiedy Babilończycy w odwecie za bunt przeciwko ich panowaniu zburzyli wištynię jerozolimskš oraz deportowały całš elitę żydowskš w różne częci Mezopotamii. Było to poczštek tzw. "niewoli babilońskiej". Te pasma klęsk silnie wyryły się w mentalnoci Żydów. Coraz powszechniejsze było pragnienie władcy pokroju Dawida czy Salomona, wierzyli, że ich Bóg po odpokutowaniu grzechów zele im zwycięskiego króla - Mesjasza ("pomazaniec" - od rytuału nadani władzy królewskiej poprzez pomazanie oliwš głowy wybrańca). Tym włanie miał być poczštkowo Mesjasz - królem, który mieczem i mšdrociš zjednoczy ponownie plemiona żydowskie i odbuduje ich wietnoć z czasów Dawida. Gdy Żydzi znaleli się pod panowaniem Rzymu - widoki na niepodległoć były tak nikłe, że idea Mesjasza uległa przeobrażeniu. Z króla gromišcego wrogów przemienił się on w pogromcę wszelkiego zła na wiecie. Żydzi przestali wierzyć, że cokolwiek może, w jakiej dajšcej się bliżej okrelić przyszłoci, pokonać władzę Rzymian i przywrócić im jednoć i niepodległoć. Mesjanizm przeniósł się do sfery ducha.
Dziewictwo Matki Boga - występowało we wierzeniach egipskich, Izyda, również jako dziewica urodziła Horusa. W taki sam sposób narodził się Budda. Dziewica-matka występuje ponadto w religii zoroastran (gdy się czas dopełni dziewica pocznie i porodzi Mesjasza, drugiego Zaratustrę). Podobnie u Greków: Amfitrion, ziemski mšż Alkmeny nie zbliża się do niej przed boskim poczęciem Heraklesa. Jednak jeli chodzi o chrzecijaństwo Maryja został dziewicš przez pomyłkę tłumaczy, gdyż wywiedziono to z przepowiedni proroka Izajasza, który pisze, że dziewica wyda na wiat Emmanuela (7, 14). Jednakże to co tłumacze Septuaginty z III w. p.n.e. przełożyli jako "dziewica" (parthenos), brzmi w oryginale hebrajskim: "młoda kobieta", a cilej "ta, która dojrzała" (hebr. almáh). Z Septuaginty niewštpliwie korzystał autor Ewangelii Mateusza. Żydzi w II w. wykryli owš pomyłkę i wskazali to chrzecijanom. Ci jednak wolš nadał trwać w błędzie, co więcej coraz bardziej udziewiczajš Maryję. Herod dzieciobójca. Również nonsensowna historyjka o wymordowaniu przez króla Heroda dziecišt w obawie przed Jezusem ma swój odpowiednik w wierzeniach pogańskich: odpowiednikiem Heroda jest Hera, żona Zeusa, która kiedy się dowiaduje, że dziecię Zeusa będzie królem - ciga je. Również o narodzinach cesarza Augusta opowiadano podobne legendy: kilka miesięcy przed narodzinami Augusta wieszczkowie mieli zapowiedzieć, że oto w tym roku narodzi się dziecię, które zostanie królem i odsunie ich od władzy. Przerażony senat nakazał zgładzić wszystkie nowonarodzone dzieci. Cudowne ocalenie polegało na tym, iż wykonaniu uchwały senatu mieli zapobiec senatorowie, których żony były w cišży. Podobna wreszcie przygoda miała się przydarzyć Mojżeszowi - władca Egiptu dowiedział się, że narodziło się dziecko, które stanowi zagrożenie dla jego władzy, nakazał więc wytępić wszystkie nowonarodzone dzieci płci męskiej
Pokłon trzech króli. W najstarszej ewangelii byli to poczštkowo "magowie ze Wschodu" bez okrelania ich liczby. Magowie ze Wschodu byli to kapłani Medów (Persja), gdyż tak ich włanie nazywano. Następnie ewoluowali magowie w mędrców, by w końcu stać się królami. Wiadomo, że im dalej od opisywanych wydarzeń, tym precyzja ich bardziej szczegółowa, gdyż miejsce relacji zajmuje fantazja, toteż tradycja katolicka potrafiła już okrelić ich liczbę (którš wywiedziono z liczby darów) oraz imiona (Kacper, Melchior i Baltazar), których dowiedziano się z apokryfów.
Nazaret - rzekome miejsce dzieciństwa i młodoci Jezusa. Nie ukazuje się on w żadnym tekcie przedchrzecijańskim ("Po raz pierwszy nazwa Nazaret pojawia się w Nowym Testamencie (Ewangelia Jana)" - Encyklopedia Powszechna PWN 2000). Można raczej przypuszczać, że ta miejscowoć została wynaleziona dla potrzeb opacznie zrozumianego proroctwa. Jezus po prostu dlatego pochodzi z Nazaretu, że pewien prorok miał przepowiedzieć, że Mesjasz nazywany będzie Nazarejczykiem (Mat. 2, 23). Widocznie nie znał ewangelista sekty nazarejczyków. Istniało wiele sekt okrelanych mianem nazarejczyków (np. sekta mandejska, sekty żydowskie, a nawet chrzecijańska sekta nazarejczyków z Transjordanii). Najciekawsze jest to, że w Biblii znajdziemy potwierdzenie, że w istocie Nazarejczyk musiało się odnosić do członka sekty. Oto w Dziejach Apostolskich oskarżajš Pawła: "Albowiem znalelimy tego męża zaraliwego i wszczynajšcego rozruch między wszystkimi Żydami po wszystkim wiecie, i herszta tej sekty Nazarejczyków" (24,5). Ponadto, gdyby Jezus Nazarejczyk miałby być z Nazaretu, to musiałby występować jako Jezus N a z a r e t a ń c z y k. Powołuje się tutaj również na proroka Izajasza, który jednak mówił nie o miejscowoci lecz o latoroli (hebr. natser) - Mesjasz miał być symbolem winnej latoroli (to z kolei niesie skojarzenia z Dionizosem). Z kolei okrelenie Samsona nazir w Księdze Sędziów (13, 7) oznacza - "więty Boga", "oddzielony", "powięcony". Nazir mogli być zarówno mężczyni jak i kobiety, były to osoby, które poczyniły luby bogu.
Zadziwienie uczonych w Pimie i Flawiusz. Opowiastka ta, znana tylko Łukaszowi, zawdzięcza swoje pochodzenie zapewne historii Józefa Flawiusza (ok. 37- ok.95~117), znanego historyka i kapłana jerozolimskiego, który w swojej autobiografii Moje życie chełpi się tym, że jako młody chłopiec wprawiał w podziw swojš inteligencjš uczonych w Pimie: "Majšc 14 lat cieszyłem się ogólnym uznaniem z powodu mego zamiłowania do nauki, nawet do tego stopnia, że najwyżsi kapłani i uczeni miasta [Jerozolimy] bywali u mnie, by poradzić się w różnych zagadnieniach naszego prawa" . Nic tedy dziwnego, że Łukasz, który musiał czytać to dzieło nie mógł poskšpić swojemu bohaterowi takiej przygody, jednak aby wywyższyć go ponad Flawiusza pisał o uznaniu dla mšdroci dwunastoletniego Jezusa. Nie jest to jedyny wpływ dzieł Flawiusza na autora Ewangelii Łukasza, można znaleć inne lady sugerujšce, że musiał on znać jego twórczoć i z niej czerpać pomysły (por. np. Z Dawnymi dziejami Izraela: wzmiankę o krwi Galilejczyków - Łk 13,1 i Antiq. 18,II,2; o Samarytanach, nie chcšcych wpucić Jezusa do swej wsi - Łk 9,52-53 i Antiq. 20,VI,1; przypowieć o dziesięciu minach srebra - Łk 19,12-37 i Antiq. 18,XI; oraz opowieć o uzdrowieniu sługi setnika rzymskiego - Łk 7,1-10 i Dzieje wojny żydowskiej 2,X,4). Również motyw Józefa z Arymatei, występujšcy we wszystkich ewangeliach zawdzięcza swoje pochodzenie Flawiuszowi. Motyw ten (apo arimathias) występuje w jego autobiografii (101 r.), gdzie Józef ben Mathias zauważa trzech znajomych wiszšcych na krzyżu, prosi więc Tytusa o ich ciała, ten z kolei daje mu do pomocy medyków, dzięki czemu jednego z trzech ukrzyżowanych udaje się odratować.
Eucharystia. Swoje pochodzenie chrzecijańska eucharystia ma zapewne jeszcze w pradawnych praktykach totemicznych Żydów. W dawnych czasach pascha była ucztš w której występowała komunia, w czasie której Bóg brał swojš częć ofiary, wywodziła się ona z uczty totemicznej, w której pożywiano się więtym jagnięciem w celu odnowienia i umocnienia więtoci klanu. "Jedzenie boga"występowało w bardzo wielu wczeniejszych wierzeniach przedchrzecijańskich (np.mitraizm, mandeizm, orfizm, misteria eleuzyjskie). Idea jej to spożywanie boga. W komunii greckich misteriów z Eleuzys występowało nawet spożycie Boga pod dwoma postaciami: powięconej mški i boskiego napoju. Tak samo podobna była Eucharystia morderczych Azteków (czyniono zaczyn z ciasta majšcy być wyrazem bóstwa, który następnie wierni spożywali). Teofagia występowała również u Germanów, Skandynawów, Saracenów,
Dlaczego Jezus został bogiem? Deifikacje wielkich mężów oraz wodzów sekt przez ich uczniów były zwyczajem w starożytnoci. " Przypatrzcież się oto szopce owych starożytnych deifikacji - pisze Montaigne - po wielkiej i wspaniałej pompie pogrzebu, gdy pień chwytał się wierzchołka stosu i poczšł ogarniać łoże umarłego, wypuszczali w tym czasie orła, który, wzlatujšc ku górze, oznaczał, iż dusza uchodzi do raju! Mamy tysišce medalów, zwłaszcza owej zacnej białej głowy, Faustyny, gdzie przedstawiony jest orzeł, unoszšcy na barana ku ni ebu owe ubóstwione dusze. Litoć patrzeć, jak my się tumanimy własnymi małpiarstwami i wymysłami; # Co sobie utworzyli, tego się bojš.# [Lucan. I, 486] jako dzieci, które przerażajš się tšż samš maskš, którš namazali czernidłem na gębie towarzyszowi zabaw: # Jakby cokolwiek było nieszczęliwszego od człowieka, któremu przewodzš własne twory#. Chcšc niby uczcić tego, który nas czynił, czcimy jeno tego, którego mymy uczynili. August miał więcej wištyń od Jowisza, obsługiwanych z takšż samš czciš i wiarš w cuda. Tazyjczycy, w nagrodę dobrodziejstw Agezilausa, przyszli mu powiedzieć, że go, wypromowali na boga: #Zali wasz naród - rzekł im - posiada moc czynienia bogiem, kogo mu się spodoba ? Zróbcież nim tedy, na próbę, jednego z was: a póniej, skoro zobaczę, ile mu to przypomoże, przyjmę waszš ofiarę z wielkš wdzięcznociš.# Człowiek jest zaiste szalony! Nie umiałby stworzyć robaka, a stwarza bogów tuzinami! Posłuchajcie Trismegista, jak sławi naszš wiedzę: #Ze wszystkich rzeczy podziwienia godnych wszelkie podziwienie przechodzi to, iż człowiek potrafił odkryć naturę boskš i stworzyć jš.# (...) Jak gdyby nie wystarczało, iż po mieczu i kšdzieli Platon z urodzenia pochodził od bogów i miał za protoplastę Neptuna, twierdzono jeszcze, prócz tego, w Atenach, iż Aryston, chcšc zażyć rozkoszy z pięknš Peryktionš, nie mógł tego dokonać: i otrzymał we nie nakaz od Apollina, aby jš zostawił niezmazanš i nietkniętš aż do jej rozwišzania: to byli ojciec i matka Platona. Ileż istnieje w dziejach podobnych rogalstw, sprawionych przez bogów między biednymi miertelnymi, i mężów haniebnie osławionych na korzyć dzieci ? W religii Mahometa znajduje się, wedle wiary tego ludu, mnogoć Merlinów, to znaczy dzieci bez ojca, poczętych z ducha, urodzonych boskim sposobem w żywocie dziewic"
Bóg ofiarowujšcy się za ludzkoć. Wierzenia Ariów (Indie) rozwijały się w kierunku monoteizmu: Bóg stwórca złożył z samego siebie ofiarę, z tej praofiary wyłonił się wszechwiat. Konsekwencjš tej koncepcji było cišgle rosnšce znaczenie ofiar w obrzędach religijnych, stanowiły one bowiem powtórzenie ofiary pierwotnej. Prowadziło to w rezultacie do ogromnego wzrostu znaczenia odprawiajšcych obrzędy kapłanów, czyli braminów. Chrzecijański motyw boga cierpišcego, opłakiwanego i zmartwychwstałego nie jest jedyny. Oprócz Jezusa takimi bogami byli: Ozyrys, Adonis, Akteon, Hippolit, Dionizos, Zagreus, Orfeusz. Zmartwychwstanie Ozyrysa miało być pierwowzorem zmartwychwstania jego wiernych wyznawców. W samym chrzecijaństwie w mierć odkupieńczš Jezusa nie wierzyli ebionici.
Męka Pańska. Ewangelistom przydarzył się błšd przy spisywaniu pogłosek kršżšcych o mierci Jezusa. Chodzi mianowicie o historię z Barabaszem. Opisujš oni, że Poncjusz miał dać ludowi ostateczny wybór: czy zechcš uwolnić złoczyńcę Barabasza czy też Jezusa. Gmin wybrał Barabasza. W rzeczywistoci ten element Męki Jezusa podobny jest bliniaczo do losu Karabasza opisanego przez Filona Aleksandryjskiego. Otóż lud Aleksandrii wymiewał się w ten sposób z króla żydowskiego Agryppy, że królem komedii uczyniono wariata Karabasza. I to włanie z Jezusa, samozwańczego króla, miano się wymiewać w ten sam sposób - czynišc z niego Barabasza (sama nazwa jest mieszna i oznacza po aramejsku "syna ojca"). Tak jak Filonowy Karabasz jest Jezus uwieńczony koronš, odziany w szkarłatny płaszcz a zamiast berła dostaje trzcinę (Mat. 27, 26-31). Orygenes około 250 r. czytał w jednym z bardzo starych rękopisów Ewangelii Mateusza, że Barabasz nazywał się ...Jezus-Barabbas. Ergo: Jezus został skazany nie zamiast lecz w charakterze Barabasza.
Poza tym inne elementy Męki podobne sš do obrzędów wczeniej istniejšcego babilońsko-perskiego więta Sacaea. Wtedy to oprowadzano triumfalnie skazańca przebranego za króla. Poczem był on ogołacany z ozdobnej odzieży, biczowany i ...wieszany lub krzyżowany.
Zstšpienie boga do piekieł. Występowało w religii babilońskiej (Isztar), orfickiej (Orfeusz)
Zmartwychwstanie. Zmartwychwstania bogów antropomorficznych, do których zaliczamy również Jezusa, majš swojš aitiologię w kultach totemicznych. Dawniej, gdy bogami były zwierzęta, praktykowano ich ofiarowanie, w celu posilenia się jego boskš mocš. Jednak ów bóg totemiczny nie umierał nigdy całkowicie. Po "mierci" następowała parodniowa żałoba i lamentacje, po którym bóg się odradzał w innym zwierzęciu tego samego gatunku, które przez następny rok pozostawało więte i nietykalne, by po tym czasie podzielić los swojego poprzednika. Antropomorfizm osłabił idee ofiarniczej mierci boga, jednak pozostały obrzšdki ofiary zwierzęcia ofiarnego w charakterze podarunku lub odkupienia win. "Kiedy się zestawia te fakta z tem, co się odbywa w Europie między Wielkim Pištkiem a niedzielš Wielkanocnš, rozumiemy, że pojęcie o bogu umarłym i zmartwychwstałym tem łatwiej znalazło wiarę, że było bardzo rozpowszechnione w niższych warstwach społeczeństwa". (Reinach). Poczštkowo żydzi nie wierzyli w zmartwychwstanie, pięcioksišg, czyli najstarsza częć Biblii nic o tym nie wspomina. Wiara w zmartwychwstanie jest po raz pierwszy wyrażona w Księdze Daniela z ok. 165 r. p.n.e. Żydzi musieli recypować do swej religii to wierzenie, gdyż wówczas zbyt wielu ich ginęło w tzw. wojnach machabejskich. Należało dać religijny fundament do dalszych walk. Możemy uprocić: gdyby nie przeladowania Żydów przez Antiocha IV, prawdopodobnie nie wierzylibymy w zmartwychwstanie. Izraelici przejęli wiarę w zmartwychwstanie od Persów, pod zwierzchnictwem których pozostawali w latach 539-333. Skopiowali to doć dokładnie, nawet symboliczne zmartwychwstanie Jezusa po trzech dniach pochodzi z Persji (w zaratusztranizmie wierzono, że dusza przez trzy dni po mierci pozostaje w martwym ciele, pod koniec dnia czwartego udaje się ona na most cynwat, który przebiega nad otchłaniš piekielnš, na którym to dokonuje się rozrachunku). Tym niemniej zmartwychwstanie ST jest inne niż wierzš w to obecnie katolicy. Biblia przyznaje tutaj rację wiadkom Jehowy, którzy nadal utrzymujš prymitywnš wiarę w zmartwychwstania trupa (Apokalipsa Izajasza powiada: "Ożyjš twoi umarli, zmartwychwstanš ich trupy" - Iz 26, 19), natomiast katolicy przenoszš to do sfery duchowej. Innymi bogami zmartwychwstałymi byli m.in.: babiloński Tammuz ("wierny syn"), którego kult dotarł aż do Jerozolimy, syryjski Adonis ("pan"), frygijski Attis (trzeciego dnia), egipski Ozyrys (po trzech dniach), tracki Dionizos i in. W historii zmartwychwstania Ozyrysa zbieżne sš nawet rozbieżnoci: w jednej wersji do jego grobu przychodzš trzy osoby (tak jak u Marka), w innej za dwie kobiety (tak jak u Mateusza). Kobiety, które szły do grobu Ozyrysa, niosły oczywicie balsam. "Na Bliskim Wschodzie rozpowszechniona była saga o bóstwie wzrostu rolin, które powstawało z martwych trzeciego dnia po złożeniu do grobu. Na wiele stuleci przed chrzecijaństwem wierzono też w Babilonii w zmartwychwstanie po trzech dniach: #Trzy dni przebywa on w niebie. Czy spędzi w niebie cztery dni? Nigdy już nie pozostanie tam przez czwarty dzień#"
Uczniowie z Emaus. Motyw ten znajdujemy tylko u Łukasza: po zmartwychwstaniu Jezusa dwóch uczniów na drodze do Emaus rozmawia o cudzie, który się wydarzył, spotykajš na drodze nieznajomego, który jest w istocie samym Jezusem, który nic nie wie o tym co się wydarzyło, oni za mówiš mu: "Czy Ty jedyny pštnik w Jerozolimie, który nie wie, co się w niej w tych dniach stało ?" (Łuk. 24:18). Uderzajšco podobny szkielet wydarzeń odnajdujemy u rzymskiego pisarza Apulejusza (ok. 125-po 170 r. n.e.), autora zaliczanej do klasyki powieci obyczajowej Metamorfozy albo Złoty Osioł: dwaj wędrowcy zbliżajš się do swych domów i rozprawiajš o cudzie, który się niedawno wydarzył w ich okolicy, w drodze napotykajš obcego podróżnego, który nic nie wie o tym co się wydarzyło, przy pożegnaniu jeden z wędrowców zagadnšł nieznajomego: "jeste chyba nietutejszy, że nic o tym cudzie nie słyszałe ?" . Robert Graves (angielski pisarz, prof. uniw. w Oksfordzie, autor studiów krytycznonauk., autor m.in. Ja, Klaudiusz) wysunšł hipotezę, iż autor ewangelii zaczerpnšł stamtšd swš inspirację. Nie wydaje się to jednak być prawdš. Przypuszcza się więc, że może to być póniejsza interpolacja chrzecijańska pisana pod wpływem Apulejusza, wstawiona jako polemika i zganienie niedowiarków, których z czasem musiało przybywać. Widać to wyranie w tekcie tej opowiastki, gdzie czytamy nieco dalej następujšce słowa: "O głupi i gnunego serca, by uwierzyć we wszystko, co powiedzieli prorocy." (Łuk. 24:25). Miałaby ona sugerować, że ci, którzy nie widzš oczywistej prawdy o zmartwychwstaniu sš zalepieni - patrzš, a nie widzš - jak mawiał Jezus. Prawda jest tuż obok nich, a oni jej nie dostrzegajš. Jednak może motyw ten został wpleciony przez samego autora tekstu, który na Apulejuszu inspirował się porednio. Wiemy bowiem, że Złoty Osioł jest przeróbkš wczeniejszej opowieci greckiego prozaika Lucjusza z Patrea (I w. n.e.), a ta wzorowała się na jednej z opowieci jeszcze wczeniejszego pisarza greckiego Arystydesa z Miletu (II/I w. p.n.e.). Nie sposób przypuszczać, aby autor ewangelii, hellenista wychowany na literaturze greckiej, nie znał tych autorów
Wniebowstšpienie - miały miejsce już przed Jezusem, a także zdarzały się w czasach jemu współczesnych. I tak zacznijmy od Romulusa (legendarnego założyciela Rzymu), którego wniebowstšpienie opisywane jest przez rzymskiego historyka Liwiusza w Dziejach (Ab urbe condita): "Pewnego dnia, poza murami Rzymu, Romulus zwołał zgromadzenie ludu, by dokonać lustracji wojska. Wtem powstała nagle zawierucha atmosferyczna, która otuliła króla gęstš chmurš. Kiedy chmura się rozproszyła, Romulusa już na ziemi nie było. Wzniósł się on ku niebiosom". Oprócz tego wniebowstšpienia zdarzajš się m.in. Heraklesowi, Empedoklesowi, Aleksandrowi Wielkiemu, Apoloniuszowi z Tiany, i in. "Charakterystyczna jest przy tym sceneria obejmujšca widzów i wiadków, w zasięgu których dana osoba znika. Często jest porywana ku górze przez chmurę albo otacza jš ciemnoć; umyka wtedy ludzkim spojrzeniom. Nierzadko całe wydarzenie dokonuje się na górze albo na jakim wzgórzu. Tym samym Wniebowstšpienie Jezusa nie jest czym niezwykłym. Również Jezus z góry, mianowicie z Góry Oliwnej wzniósł się ku niebu. Ze szczytu góry do nieba jest przecież odrobinę bliżej." (Nie i Amen)
Chrzest. Występował w wielu sektach perskich (m.in. manichejczyków, mandeistów, wyznawców Mitry)
Ryba - symbol chrzecijaństwa. Najczęciej jako pochodzenie tego symbolu podaje się akrostych Ichtchys (ryba), którego litery majš tworzyć inicjały wyrażenia: "Jesous Christos Theou yios sôter" (Jezus Chrystus, syn Boga, Zbawiciel). Jednak ten akrostych został wymylony w Aleksandrii po to, aby włanie wytłumaczyć chrzecijański symbol ryby. Kult ryby jest jednak wczeniejszy, gdyż występował znacznie wczeniej pomiędzy szczepami syryjskimi, również wród Żydów. Był to dawny symbol totemiczny na tamtych terenach. Ryba stanowiła tabu, niektóre plemiona wstrzymywały się od jedzenia ryb, inne hodowały więte ryby w stawach po to aby je spożywać jako komunię - jadanie boga, w celu uwięcenia. Te ostatnie praktyki przejęli pierwsi chrzecijanie. Utożsamiano Jezusa z wielkš rybš, samych siebie nazywajšc rybkami ("Jestemy rybki, którzy rodzimy się w wodach chrztu", Tertulian). Ryba włanie stanowiła pierwotna eucharystię chrzecijańskš, występujšcš również u pozostałych Żydów.
Anioł stróż. Przedstawia go Mateusz. Ta postać, "która towarzyszy każdemu dziecku katolickiemu", znana była również starożytnym Babilończykom i Asyryjczykom. "Przedstawiali oni swoje anioły dokładnie tak samo, jak póniej chrzecijanie odmalowywali swoje"
Nawrócenie przeladowcy. Nawrócenie Pawła - przeladowcy chrzecijan, jest jawnym zapożyczeniem z mitu o Dionizosie. Mamy oto zapożyczenie mitologii chrzecijańskiej z mitologii greckiej. Otóż w czasie podróży Pawła do Damaszku (Dz Ap 26, 14) ukazuje mu się Jezus, który przemówił do niego po aramejsku ...greckim przysłowiem (znajdujšcym się m.in. w sztuce Bachantki Eurypidesa #406 p.n.e.): "Trudno ci będzie wierzgać przeciwko ocieniowi.". Grecki ocień to specjalny ocisty kij, którym w starożytnoci poganiacze zwierzšt je popędzali. A zdanie oznacza tyle co: nie ma sensu występować przeciwko kijowi poganiacza. Czy aramejski był tak ubogi, że nie miał odpowiedniego przysłowia bšd wyrażenia? A może Jezus, mimo iż na codzień używał prymitywnego aramejskiego, był w głębi hellenofilem? Na tym jednak nie koniec podobieństw. Bóg-Jezus używa tego zwrotu w tych samych okolicznociach co bóg-Dionizos. Greckim Pawłem-przeladowcš boga jest u Eurypidesa Penteusz, król Teb, do którego to przeladowany Dionizos kieruje słowa o ocieniu: "Nigdy nie dajesz posłuchu moim słowom.. Zamiast jako miertelny wierzgać przeciwko boskiemu ocieniowi - winiene mu raczej złożyć ofiarę." Po czym obaj przeladowcy doznajš boskich cudów "represyjnych": Penteusza spotyka mierć, Pawła - czasowa utrata wzroku. "Starożytna saga tematycznie zwišzana z przeladowaniem boga zostaje przejęta przez sagę chrzecijańskš o identycznej tematyce. Nawet taki szczegół jak rym wiersza, który zmusił Eurypidesa do użycia przy słowie "ocień" liczby mnogiej zamiast pojedynczej - zostaje przejęty przez Jezusa" . Kontynuujšc wštek zapożyczeń biblijnych bajkopisarzy u Eurypidesa należałoby jeszcze wskazać scenę cudownego zrzucenia kajdan: "O północy Paweł i Sylas modlili się, piewajšc hymny Bogu. A więniowie im się przysłuchiwali. Nagle powstało silne trzęsienie ziemi, tak że zachwiały się fundamenty więzienia. Natychmiast otwarły się wszystkie drzwi i ze wszystkich opadły kajdany" (Dz Ap 16, 25 i n.). Otóż i ten fragment zapożyczono z Bachantek. Rozgrywa się ona w czasie, gdy Bachantki uwięzione sš w miejskim więzieniu, wtedy to "Samoczynnie opadły kajdany na nogach, a rygle w drzwiach otworzyły się bez udziału ręki miertelnika". Warto podkrelić, że już w II w. pisarz grecko-rzymski, Celsus, wychowany na sztukach Eurypidesa, dostrzegł zależnoć twórców NT od niego i wytknšł to chrzecijanom (zob. Contra Celsum 2, 34)
Wstrzemięliwoć płciowa duchownych ma swój odpowiednik w pogańskim kulcie bogini płodnoci - Izydy. Od tych którzy odprawiali na jej czeć więte misteria, wymagano wstrzemięliwoci płciowej. Celibat duchownych występował również u wyznawców Mitry
Dwie natury Jezusa. Ileż to sporów teologicznych toczono nt. składu osobowego Jezusa Chrystusa! Czy miał dwie natury i dwie wole, czy dwie natury i jednš wolę, czy może miał tylko jednš naturę? Któż rozstrzygnie tak żywotny problem? Babilończycy nie mieli takich dylematów, wiedzieli bowiem, że ich Gilgamesz byłw 2/3 bogiem, a w 1/3 człowiekiem. Ten Bóg jednak był wielkim rozpustnikiem, jak pisano o nim: "Jego żšdza nie pozostawia panny jej ukochanemu, ani córki wojownika, ani żony szlachetnie urodzonego". Bóg na wiele może sobie pozwolić.
